₰

Quid quod vel duo trimetri ita bipartito sermone comprehen- duntur? ut vs. 598

rivos Aroerα ε⁸⁶νο ρωνντν ⁷ρσνρν — K„ 7 7/ T00)% E&πεοτοεμον π⁴ἀeƷεμμαυοο Ʒαον

Et si illud»t adverbio adnexum cum ad Herodotum tum ad Euripidem maxime videtur pertinere, quid mirum? nonne illi multa sunt cum poetis communia? nonne Philoctetes propior et dicendi genere et rerum tractatione Euripidi? Denique videor effecisse ioοςα νειν potuisse a Sophocle pro ioον val dici. Quod nihil moror posse etiam aliud quid significare. Nam per sese ambigua sunt bipartita eius modi, ut nostrum„gleich kommen“, quod utrum„actutum venire“ an„aequare“ valeat, non nisi partim sententia et conformatione verborum partim diverso al- terius vocabuli pondere intellegitur. Talia sono ac pronuntia- tione solent diiudicari.— Restat ut de ππ.ανi videamus. OQuae vox h. l. proprie intellegatur oportet de erroribus, nisi quod ad mentem hi referuntur, fere ut οντεοςοσ mQπτ et ν‿ννς mMdnuxα in Oedipo Rege et lαα apud Aeschylum in Pro- metheo, nec multum distat aραν, quod iure cum νm et Adouα⸗cognatum esse Etymologi contendunt.

lam tuta ab omni latere verborum structura, cum quae de singulis disputata sunt summatim complector, hoc dixit So- phocles:„noli me prodere timore, nam est hic[morbus] per waliquod tempus erroribus Imentis](i. e. alucinationibus) similis, „donec desaeviit“s, quae simplicissima est et aptissima sententia, cum et excusare morbum Philoctetes debeat nec tamen ita ex- cusare ut miserationem Neoptolemi spectatorumque retundat. Utrumque facit. Excusans enim se a similitudine eorum, qui mentis errore affecti sunt, indicat quidem furorem morbi non fore diuturnum, simul vero primo impetu eum nondum exple-