i. e.„altamen te parens et genetrix deseruerunt, quamvis „optime eis se habuisset mori, optime vero etiam servare filiam „glorioseque vitam finire.“ Videntur igitur hac mente duo potis- V simum genera adverbiorum cum ixet» coniungi, alterum eorum b quae„bene“ signiſicant, ut es et 2oνκς, alterum illorum quae omnino modum gradumque et similitudinem exprimunt, qualia sunt et ς, ⁶οε, uoic apud alios et ic puto apud So- phoclem. Requiri autem in hac locutione genetivum non dicet V qui ingenium eius praeclare intellexerit, quando genetivi illi nihil adiiciunt nisi rem qua quis spectata vel bene vel ita vel similiter se habeat. Quod praeter analogiam verbi gœiveo»(ut El. vs. 979: ro᷑άEed ονς u SeSνοπ i. e. felici rerum statu utentibus) vel ex Aeliano, qui leonem proceriorem es u*os(pro u*ous) ei izovyra appellat(H. A. 4, 34), colligi posset, nisi laudato ante Herodoti loco melius constaret. Ido- neus enim locus unus instar est milium. Si quam tamen in ixeον ioονς desideres notionem generaliorem, possis subaudire roοnou, non quo a poeta id esse subauditum putaverim. Neque vero recte aliquis haereat in dativo rrl⁴eνοισ oad io adiecto, nam si ulνςα vet Ge ea in locutione Euripidi dativos adsci- scunt, cur non cui tamen proprius is est casus 100G Sophocli? esseque ioos et huic et aliis poetis saepe idem quod ιwσ abunde constat, ut in doοτοςα ισα(O. C. 171). Neque ullam video in collocaltione verborum offensionem. Nam frequentius quidem suam quisque habet partitionem rhetoricam versiculus. ut altera pars cum superioribus verbis, altera cum insequenti- V bus cohaereat: sed sunt etiam quae contrarium fieri ostendant. ut quae partes sunt orationis gravissimae ab initio et in exitu trimetri positae reliquam oralionem quasi amplectantur. Velut

Phil. vs. 343

Dν uε vi πστιιοστνν ετα