-2b 19*

veri parum est simile, in tribus illis locis aut(ε monosyllabum aut éor“ nescio quo sive casu sive consilio a grammaticis li- brariisve esse expulsum et in dig commutatum, statuere tamen idem etiam huic loco accidisse non erit flagitium ingens. Mihi vero, qui talia a veteribus abiudicant, in toto hoc genere satis putide versari videntur. Cum enim minus certis et communi- bus quam hodie fit legibus sermonis constricta fuit antiquitas, ut ingenia ipsa maiore cum libertate linguam formare possent. lum omnes aetates omnesque populi, ne Francogallis quidem exceptis, suum cuique magno scriptori aliquem et usum et abu- sum loquendi concesserunt.— Ouaeritur de tertio quod diffici- lius est. Ut ioν loco emoveres, facillima quidem conieclura. quae et mihi et aliis in mentem venit,»οꝛGV pro eo reponeres, si durum illud m⁵ναeνοοις(per impetus) cum xæei consociatum non paveres; ita tamen fieri oporteret, nisi melius suppeteret, ad- verbio io cum rrxet in unum coniuncto. wety duplici modo suam veniendi potestatem dilatat atque emollit, non ut eam plane amittat, sed ut aut ad adiectiva seu participia relatum, quem- admodum in»ietν, gaivetv, 0 εο ϑεασα Hieri observatum est, cum eivrν et rinννννεέονσι consentiat, aut cum quibusdam adverbiis latius patentibus saepeque cum genetivo aliquo ambitus vel potius materiae compositum ad eéeir quod adverbio auctum est, rursus igitur ab alia parte ad elvwi prope accedat. Prior quem dixi loquendi usus cum tragici sermonis ubertati quam maxime con- venirel, poterat sane dicere Sophocles ie ioh eodem fere sensu quo éoriν ioν ut vs. 960 αοεεωοιαηας νν fere idem est quod ëoινα u⁵αννικνα, ne plura afferam. Nam quam- quam in hoc genere loquendi etiam venire sive rem sive hominem aliquem significatur, tamen ita potior est adiectae notionis vis ac gravitas, ut altera vel prorsus latere videatur: quod in lexico Sophocleo ab Ellendtio et bene est et fusius 3*

&