—2 18 s.

pro dι ππο ĩιννν ponitur, ut sit„longo intervallo“, sed idem apud eosdem eodemque tempore et in sermone non minus familiari invenitur esse„paululum“,„paulisper“*,„per tempus aliquod“. Floruit enim tum cum Philoctetes docta est vel maxime Aristophanes poeta et quae comoedia prisca virorum est. Ille au- tem(quamquam in Pace vs. 570 οα οτσνον ei est„tandem““*) in Lysistrata vs. 904 instare facit Murrhinae invitae Cinesiam dicentem 90 ν ⁴ cταiαιυννσι μεƷ sμον ε TOνοι similique modo in Pluto vs. 1056 adulescentem vetulae illu- dentem 0UAe dud⁴ TO νο ινmττο⁹ςσ ue Bντ⁶σσα quibus in locis iέ‿ ντνονι on esse diα meιονον(quae in altero est scholiastae interpretatio) ex perpetuitate verborum apertum est. Neque ita mirum esse videtur(quod monet me Rumpfius optimus collega) di ντρννοων modo graviore accentu in T0% posito esse dν μυαο τmνον, modo leniore ö*νιιντ vOνor. Quodsi in Philocteta— nam non discrepat vs. 285 6 1εέν½ τνοι dν ⁷ονον τπτοοναeε ειw quem scite reddidit Adolfus Schoellius: Die Weile vertrieb ich nun mir eine Weile so—

Sophocli cum comico convenit, id cum universa huius fabulae elocutione congruit, quae pressior est ac non tam splendida quam ad communis vitae usum accommodata, et maxime quidem in Philoctetae et Neoptolemi sermonibus qui ingenuam quandam sim- plicitatem habent.— Deinde dis particula Sophocli eadem qua 6cs potestate usurpari videtur. Licet saltem ad trium id genus locorum numerum(diς Ai. 1117; Ph. 1330; cf. Eur. Phoen. 92; Gοεκο esℳ0O. C. 1361; vide plura in Thesauro VIII. p. 2112.) addere quartum. Vel si concesseris, quod tamen

₰