F 8

vouνα νάς εονπ ενπdes

To*.πτν ⁴μeνσοσνν. Nam hoc voluisse Pindarum, quamquam inde a vetere scho- liasta usque ad Leopoldum Schmidtium(bonum sane vicinum meum proximum) non perspectum est, cum ipsi ante hos annos viginti tum superiore anno Leutschius in Indice Scholarum Gottingensium diximus. Neque aliud est quod in Philocteta legimus, ubi Chorus, defensionem agens Neoptolemi, domini sui, (ut Ulixem non nisi post illum excusaturus), haec dicit:

* 5*— zer„ο' lg dο ονν raydeie νον ⁸ροονeσ v00ναeνmQπmQeãw“n:v ε&ς †έιου ωισν

id est opem„communiter profuturam.“ Fit enim in hoc voca- bulo, ut non solum Qνmν⁴έι τόι ππνeν„ ονά‿ ποασmται, z0ινα mαi, similiaque multa vulgo dicantur, sed ita etiam zotvg aliquando ad civitatem spectet, ut modo rem, quae in commune„utilis“ sit, modo hominem, qui praecipue reipubli- cae consulat, civilis sit et popularis et quod Romani quoque dicere consueverunt„communis“, signiſicet. Adde quod cum apud alios tum maxime apud Lyricos poetas hanc vim ac po- testatem habet. Omnino autem quae melica sunt in antiquiori- bus tragoediis ex Pindaro rectissime iudicantur. Apud quem nec z0οeOετεοοσ(Pyth. III, 2) est„tritum verbum“, nec z⁰⁹ο⁸⁸ς 16„(Ol. X, 11)„ratio inter victorem et vatem contracta“, sed utrumque est„in commune utile verbum“; cuius generis cum multa possint afferri, tum illud affero de mutato reipubli- cae Thebanorum imperio prudentissime dictum:

r6„ο eα τeηe mενρσomπ r εοσσα ⁵μιααιοπτέ⁸

67,90 rενσααε‿α, uεαιο G1⁴σσ Tuααννεον

u„αο§σ˙ναι†ςσο ανεiς Terαα.

2

9