— 19—

imminebant, liberatus esset, sed etiam Aiacem ignominiam exstincturum et Diiinſn gloriam recnperaturum putaret.

6 vO ν ομ αT idem fere videtur valere, quod antea poeta dixit œοιρνιιαοσσ 1065. Significat enim udꝝπννν falso, frustra, inutiliter, imprudenter, inaniter, ut fere sit uœralwe ab adiectivo udratos vanus, inanis; est igitur νοσσσφαόεαι aegrotus, qui vanis, inanibus cogitationibus inhaeret i. e. insaniens(έιι⁶ςμ. Itaque quod Seyffertus adnotat: „Mira comminiscuntur interpretes,„ooεειν μν öidem esse, quod ενωνν ανιᷣ non recte videtur dixisse; quodque putat rectius scholiastam interpretari: α⁴εμασσσερινειιςι μ⁴αυν ναά i. e. nulla salutis spe relicta, sententiam exprimit, quae, ut mihi videtur, in verbis non inest. Melior videatur scholiastae explicatio haec: ⁴ατινν ἀeo* 1 μνευννιας 2u ort d μαιαυmςσ 6 Svrννσα. Similis sententia est Aristoph. Pac. 95: zi ππισπεε ι ινν odx Sptdueis;

d οισπιο deest in codice L a, et deteriorum codicum duo tantum habent, in uno superscriptum est. Triclinius quidem dicit:„νμ m*Qηάᷣνε⁴ας ³ιςτοοσ οꝓσε, Tuα*ν εQι‧= ⁷ 1¹ο Gτοꝓπσ mrι‿⁴ν moντι ⁴αο 6des 9„ 1 εeνꝙτνι τιων Qπαααισν πμνν. Scholiastae autem huius loci exstat explicatio haec: ö ³νυεσν ναάααι⁴ αιποας ννεdς doνσασα*νηηχαπτ, Leirtee ydo 10 dοιιιοο. dicre 1006 Tetv denrdνιυμν τ μeνιννν zαάαd„εένοο. Habet igitur, ut recte ait Dindorfius, dονιατο non aliam, nisi probabilis coniecturae auctoritatem, quam Lo- beckius simili confirmavit loco: Phil. 180 0? 18G 1TOG.α1νυνmfzlZďow 050νος Ʒσισινιοοο. Sed probabilior coniectura mihi videtur nulla praelata esse. Brunckii enim lectionem dοισατα, quam ex scholiasta adsumi posse dicit, non elegantiorem, sed magis vulgarem esse Lo- beckius docuit. Bergkius autem, qui ex scholiasta dνωεν adsumendum putat, scribens: dc su rαποωας Qκα„ενες eιεν, ipse addit:„neque tamen haec coniectura ex omni parte satisfacit.“ Item quod Seyffertus scripsit ⁴ τπτα non magis probabile videtur, quam dοιοαιο.— Pro peyeds Brunckius scribendum censet„everdg: ex genitura paterna i. e. ex natalibus; non commode enim incidere paterni generis mentionem, cum chorus queratur aberrasse Aiacem a sua indole suisque moôribus, non a virtute maiorum eum descivisse. At mihi Aiax eo, quod ourért deνανννσα(izelais Phil. 203) 6⁹ ασςαςν ε̈ια dos 7v, da Sxròg dαast, i. e. non iam inhaerebat illis moribus, qui ei ingeniti et proprii erant, et qui virum tali loco ortum decebant, dehonestare paterni generis nobili- tatem videtur. Qui enim ex nobili genere oriundus erat, eum etiam ipsum dνς 2α‿ον d⁴eναν esse consentaneum erat(cf. illud: fortes creantur fortibus), et revera Aiax talem antea se exhibuerat.

6oyνς scholiasta recte interpretatur 6ιααάαι, οσποƷ cf. v. 1153.

63 11&. Haec vocativi forma cum cod. L a retinenda, non 24⁴.αααυν scribendum est, quod codices deteriores habent.

*ϑ οO%☛◻ ε poetice dictum est pro oονεε⁷ cf. v. 503 ag Aaroelas roεꝓρσρό. Phil. 795 10ν 11 ν ꝙεο νοω τομεέιτε τννιε 1*ν νσοων.

G̈ν ανι³⁶ ßF&tę˙s 105 s. Haec est codicum lectio, qua servata paene cogimur verba drονσςα τνde referre ad iν õcum scholiasta interpretante: zνι αυνοσ d*⁴ωουντ‧*ννντον τινον. Sed tum notio vocis alωων non liquet; an Aeacidas populum