— 17—

gumento, quod praebet Heliodorus V, 2, 176 0lo„oiuν vονος ιιννοω ⁵◻⁶εν εν ννrt 1uοοσιαμμ̈ν. Hinc enim manifestum fit, lusciniae cantum proprie lltνo vocari, atque hoc loco matris eiulatus acerrimos opponi querulis philomelae modis.“ Sane opponuntur matris acerrimi eiulatus querulis philomelae modis, sed si revera cantus lusciniae proprie allινως vocabatur, cur hoc vocabulo non semel sed bis posito, quo omnes intellegebant dici: non cantum lusciniae occinet, additur; 0B0"b Olxroας„ν% ννυιιο eνς ει⁷˙ Particula 0006 omnino tum ferri nequit; nam hac res diversa vel contraria adiungitur. Ceterum ex illo loco Heliodori meo quidem iudicio non manifestum fit lusciniae cantum proprie dici al*ενον, sed 6dνν vocavit llινοων, quod revera cantus lusciniae lugubris erat, vel esse ab antiquis cogitabatur, ut etiam aliae res adiectivo alltos ornantur: zαα⁴ Eur. Hel. 171, .υ Paul. S. 4(VN 248);„odωσα Diod. 7(VI 348) 0 Arillia vlioerati ilna u*τμ.— Scholiastae vero interpretationem inde ortam esse arbitror(et in hac re Her- mannum idem probasse) quod ille putaret, allνον non dici nisi cantum de iuvene prae- mature mortuo, quae significatio sane primaria et propria est. Si enim hoc statuimus, bene dici potest: mater Aiacis nuntio de insania filii accepto oux alltνον i. e. non cantum, qualis de mortuo canitur, ou⁶ν οiνιτος οων οũs.(neque molles lusciniae querelas) d*⁴⁴* 6Eur6Oν(0&„oeεt. Sed primum illud oux ante llενον non scriptum est, sed cogitatione a scholiasta additur, tum llνov universum genus cantus lugubris esse probat Con. Narr. XIX, 16: Alrοs ανι τπωννιονςα τταορεεν eai; item probant Hom. II. XVIII, 570, Hesiod. Frag. 132(Göttling.), ex quibus locis videmus, illum cantum in epulis et vindemia cantatum esse; in illis autem non cantatum esse nisi de mortuis non consentaneum est, quamquam cantus per se lugubres fuisse facile credi potest, ut etiam nos eo ipso tempore, quo cum amicis hilarissime iocamur et delectamur, cantamus: Ich weiss nicht, was soll es bedeuten, dass ich so traurig bin; denique latior significatio probatur eo, quod pro adiectivo usurpatum est, ut rem aliquam lugubrem esse significaret, cuius rei exempla supra attulimus. IIla autem latiore significatione admissa si verba poetae, qualia in libris exstant nullo praeterea vocabulo adiecto et perversa scholiastae explicatione abiecta inter- pretamur, omnia bene quadrant; haec enim efficitur sententia: mater nuntio de filii insania accepto cantum lugubrem occinet, neque vero lusciniae molles questus edet, sed in acu- tissimos eiulatus erumpet.— Jam vero iteratio vocis alltou inde explicanda videtur, quod in cantibus lugubribus iteratio illa: al Airov l Aivov propria erat, ut in aliis cantibus 1“) IIal iterari solebat.

dοus est rarior genitivi forma, quae nominativum postulat deν⁶αν, cum usitatior forma sit G/ Oν. G²„ννοο. Idem observare licet in nonnullis aliis nominibus generis femi- nini in ν exeuntibus, ut Tooyαν&trανν‿ Ʒϑeιυιν ⁶σeνιέωνυν.

vLOILGA 2r1. Hanc formam Doricam pro codicum lectione Xεοπαιννοει resti- tuit Erfurdtius; sunt autem xεοππααηνιο οωνια Oõ—onitus, qui efficiuntur, ut scholiastae verbis utar, urd ra⸗ννέ εεεινν.

61˙600101 metro postulante editiones exhibent, cum codices praebeant oreονοes.

Item d οπω᷑ꝓ˙⁵æ emendatum a Bothio editiones praebent, cum in libris manuscriptis