— 16—

Ex iis, quae diximus, porro apparere puto, non esse, quod 1⁴ααα mutemus cum Dindorfio, qui(in edit. Poët. scenic.) scribit zaααναα. Addi potest, non apte coniuncta videri: infelicem et canam matrem, cum hae notiones nimis diversae sint; praeterea senium matris infelix demum fit calamitate filii, sed senex et cana iam antea erat.

Restat, ut de duobus coniecturis pauea dicamus, quarum alteram fecit Firnhaberus (Philol. VIII p. 743 sq.) Putat autem corruptum esse hunc locum eo, quod particula ν locum mutaret, eamque ob causam seribit:„ πM, 1rAioꝓ“σαο μινqεοςσ. 14 νν deẽ pio ⁴zνο. ita haec explicans, ut priore versu significetur pater; confert autem huius fabulae vers. 506 sq.: aréoa d&ν 4μυννν νᷣννυσ mττνεπο μαἀαάι˙εοα ε ττοντιννεέιτιννQι νον addit autem, hoc loco chorum in describendis matris quaerimoniis ut luguberrimis primum versari et vers. 641 ad patrem reverti Hanc vero coniecturam et explicationem, etsi concederem locum emendatione egere, tamen probare non possem; ille enim locus, quem confert Firnhaberus, prorsus aliter comparatus est et disertis verbis leguntur vocabula: Taο‿ᷣοα— uεοα; eodem autem modo hoc quoque loco rario addendum et obscuritas vitanda erat; nam etiam ex Firnhaberi coniectura nemo videret, priore versu patrem dici, nisi Firnh. ipse addidisset.— Similis illi, de qua diximus coniecturae est haec, quam fecit Bergkius: oονπτα‿αασ ταρκος ⁴ννεινoο. Sed neque postea in cantico nec ullo alio loco nutricis Aiacis fit mentio, nisi quod vers. 849 mater ipsa 10 vocatur, cum hoc loco ννε ipsa postea nominetur et vocabula 1οσ ιἀτνο particulis 6 ν— disiungantur.

Formam Doricam αιέοσσ, in canticis chori usitatam, Brunckius restituit pro codicum lectione„εμέςο*ρσ.

T Oνοις νοσοσννεα. Subvenit ad haec verba explicanda glossa Hesychii: 1G-9 9608-—v08. qua adhibita οειυκοιιαοςι νοοοbν interpretamur: νέσιν νσοσν ν‿ 0oννυια‧ 1*σν ε qoενes d'eldovrat. Similis est scholiastae interpretatio: als ενν ꝛ⁷σ 10ν½ m†φϑοεινέσν*τοασοσοσνηνια ν&Hι σ⁵εινυμααςς 4αυιινις; est igitur idem, quod Aeschylus Agam. 1111 dixit οααωιααακν.— Sed omnino non opus est contra codices scribere cum Meineckio Toενοιιααο vel cum Dindorfio οακνυοοσπςα cum codicum lectio bene explicari possit, et similitudo adiectivorum νι. 0ν eam tueatur.

Gε☛ν ανννον etc. De hoc loco multa’ ut disputarentur, effecit haee scholiastae annotatio: dοναεέι το ⁴ω ww)j3 0d. T. ode iltνον, ο⁶˙οιmoο⁷υνι ν ονυινσοοσ οε d³α‿ν ςυτονονε ἀ. Secutus scholiastam Hermannus dicit: Recte monet scholiastes, ad ilwron e sequentibus intellegendam esse negationem: oux⁊ ailενον‧ ν— Utrumque ornate dictum pro od πιτος. Velim Hermannus, cur scholiasta recte id fecisse sibi videatur, addiderit. Nam verba, quae addit: utrumque ornate dietum pro od ueroiν. certe com- mendare illam interpretationem non possunt, immo novam diffficultatem attulisse mihi videntur, cum iure aliquis quaerat, cur illud ou μέεεοαιις bis expresserit poeta. Hermanni autem verba respiciens Lobeckius disputat haec:„Sententiae ab Hermanno comprobatae repugnare videtur iteratum aldενοων, quo matris eiulationem potius, quam aviculae, quicum comparatur, flebilem sonum exprimi credas propterea, quod illa res primaria est, haec autem minoris momenti nec satis digna epanadiplosi. Sed haec ratiocinatio evertitur graviore ar-