— 15—

roο. „ rou rAd⸗ Hιι νινοος α—ℛ⁴μςι‿, 18ν2 ϑᷣ HOæ ud⁴r.

Offendit primum Hermannus in his verbis et postea multa de iis disputata sunt. Adnotat autem Hermannus in quarta editione Aiacis, quae exhibet correctionem 1eux ze. haec:„Legebatur 1eνe§ε. At sic novo adiectivo opus esset. Non potest enim quidquam ab se ipso distingui, nisi diversitate praedicati: inepteque diceretur„ αν ³μιννέμυιιοισο⁸ς. 7¹ Qα§ε ευνιοιο“ Sane id ineptum esset, sed in errore mihi videtur versari, qui putet id revera dici illis verbis. Praetermitto probata Hermanni coniectura desiderari particulam 06. quae respondeat illi αεν quod in priore versu legitur. Sententiam autem quam ex- primere voluisse poetam consentaneum est, satis bene verbis codicum exprimi, ex hisce colligas: Significat dμισα. collective positum pro ασ idem quod 7νs, i. e. tempus in universum, cum aetatem hominis non significet, nisi appositis adiectivis»εοςσ. rra⁴αοs. 1ααεοοσ talibus; tempore vero praetereunte homines senes fiunt(τανο*ν̈νιρν„„νοαι⁶ et corpus hac re ita afficitur, ut senium(ν οας) in corporis forma et canis quidem capillis appareat. Quae sententia hoc loco simpliciter et accurate oratione pedestri exprimeretur:

14dτ ννοαd( πα‿αι) υνν οdσαα ⁷π̈ονμ οτυεεν schol.),„yοα 2α 000εαα sive Ieued dε ο. Haec autem non eiusdem sententiae inepta iteratio est; altera sententia dicitur narratione continuata senium iam in colore capillorum apparere. Sed cum poeta illud odœα exprimeret voce'νιτιοιο, illa adiectiva ralαd et Ieuzd, quibus distinctio efficitur, non iam cum ⁴πο coniungi poterant; cum α et„ο autem con- iuncta effecerunt, ut sententia aliquo modo obscuraretur et distinctio particulis tantum, ad illa adiectiva collocatis indicaretur. Disiunxisse autem Sophoclem notiones„„α 2 106ʃ,„οααͥ ⁷ ⁶ιαα particulis àνν— d6. non mirum videbitur, si contuleris, quae Lobeckius collegit exempla: Aelianus H. An. XI, 13 ₰ – εέό p5⁶‿⁶⁴νυσαι αμσια˖ ε‿αάνασαι§ε ⁴ναααοα. Eur. Med. 99 zerεr ½οααsαν, ενεκι§ αᷣιον. Med. 131 2*ναασυοω ρωον⁴eνκ εl³αυοω dε οαἀeν— Nec vero in altero versu cum Schneidewino 4eued dè scribendum est, cum aequa- bilitas orationis postulare videatur, ut altera sententia priori adaequetur. Illo exemplo, quod Schneidewinus ad probandam coniecturam attulit, Eur. Herc. Fur. 909, nihil aliud probatur, nisi Graecos dixisse Aeued„i ωιιαα, quod certe nemo dubitavit. Poetam autem„yols ipsum appellare 4eννον. Err 0) Aeuzalvet zds zoixag, ut scholiastae verbis utar, in hac re nemo, opinor, offendet, et Ieur„i 5ντοοοο certe eodem iure dici potest, quo παι εοεςα εντοοοε.— Item non est, quod cum Nauckio scribamus νντοςε pro εντοος Si enim notionem verbi zοëεꝓρσαναιαν respicimus, mater aetate provectior bene alumna quaedam vetustatis dici potest. Scholiasta autem àνι οσρε interpretatur evτε⁵ρσασάν‿ 1eεν, et poetae tragici genere passivo verbi zοεꝓ†ρσεαν utuntur pro„lyvεοσασ, elwt, ut activo pro exetr, cf. v. 557, 1299, infra ad 644; est igitur radαα ενιιιοο dαος vel 1νκ Sντοοσςοες νx idem, quod ααα oòοα εννεοερσ 1euνᷣoOwG= ε&ν¶„νννᷣ sive ααα εαα 106%, surd„iox; of. Oed. Col. 1362 G⁴ ꝓά⁴αόα ⁴αεα εααινι τι⁴ εφηꝙναϑςα ⁵έέιιιοασν i. e. tu enim effecisti, ut in hac calamitate sim.—