— 14—

appetiisset, adeptum esse. At Aiax non amicis, sed inimicis, Atridis imprimis et Ulixi, quibus succensebat, luctum comparare in animo habuerat, iamque in eo fuerat, ut hoc consilium perficeret. Ea autem ipsa re, quod consilium illud ad irritum redactum erat: quod Aiax insania correptus pro inimicis greges ceciderat et ob hanc ignominiam mortem sibi consciscere volebat, neque ab hoc consilio avocari poterat, ipse amicis magnus luctus exstitit, inventus est, i. e. talis inventus est, quem amici merito lugerent, ut nos dicimus: er wurde befunden sive erfunden ad ein Gegenstand der Trauer, als ein Mann, der es wohl verdiente, von seinen Freunden betrauert zu werden. Quam interpretationem probat glossema, quod in codice L a adscriptum est vocabulo suνοσνινα„ο. peεrnrai. Conferantur duo huius fabulae versus, in quibus forma generis passivi verbi euο⁵ςσνπενν, et aoristi quidem temporis, quae a medii forma diversa est, interpretanda est: exsistere, inveniri, erfunden werden als. v. 762. εν+ dνοων τααας έωνQ Qœʳ‿;d euος⁹ςσνν ταιος. v. 1135. 24εε‿ιε vdoο ατον ευαάαος εννοιινει— Denique hoc non neglegendum: Minime apte poeta (Musgravii interpretatione recepta) chorum exprobrantem faceret domino, quod malum para- visset amicis. Immo chorus, qua est pietate erga dominum, magno luctu magnaque miseri- cordia affectus est propter calamitatem, quae in virum quondam belli gloria florentem irruerit.— Dindorfius(in ed. poetarum scenicorum Lips. 1869) contra codicum auctoritatem scribit»oοντu addito augmento, quod plerumque in hoc verbo omittitur; itaque scriptura non probanda est.

rà 1ν ο„αα 0ν Hsptoras dosrdse. Sie haec verba correxit metro postulante Triclinius, cum codices praebeant zeoοσν et εlor doerda. Duo autem vocabula so,να εέκονidem valent quod unum: zeοονοωνꝓηναμαάνα, facinora forti manu perfecta; cum hac notione coniungitur genetivus dοεr. Similiter duo genetivi pendent ab uno substantivo in huius fabulae versu 308: ev SOetεισι⁴οιςι νέό̈αινq οσυεεοινεφσωνοων,‧ v. 53 leldν Fouν ⁴ιωννφσςονμεμμμαάια. v. 465. dν εςμρνᷣ συιρασηαο εvεκιεld.

d εια παο(¹1ol³ 2* ½. Recte interpretatur scholiastes doια eedeu: 0o0ε, dν à⁴υο so. nihili aestimantur illa virtutis documenta, ita ceciderunt, ut d—oοdƷα facta sint,&τedeν eis doεlν, sive dασere doeᷣα eyεuοα. Iaod eadem notione, ut hoc loco, legitur v. 924: ᷣσ να τπαέ ⁴ς dεέιοο dντννν τυνννέκιν Significat autem idem, quod vernacula lingua dicimus: in den Augen. Sed lectio raò' dσνον deteriorum est codicum, cum in codice L a legatur: rrαο 2έσς. Scholiastes hanc quoque lectionem novit et interpretatus est: rαο⁴ 1ονισmπτιαυιννqoσηποων φσ⁵ιεε. Lectio vero atque interpretatio nimis quaesita et obscura mihi videntur, cum altera lectio sit simplicissima; praeterea figura iterationis eiusdem vocabuli quam poetas tragicas de industria quaesisse res notissima est, lectione doα αον αἀνοαα perfecta evadit. Conferantur vers. 267„0 ⁶ ⁶Gσ ευ 2οιmά⁴οτ⁶στ v. 557 0lO e&E Olou BrO⁴, v. 735 véae gouwlde εοααιννενe 1000νε, v. 1283 Err0οοοσ ⁴μ⁴ιυννοοι ε⁶⁶μοω εμ⁴αντιοε.

uEISOte. Plerumque 2εος significat: miser, saepe autem: vanus, stultus; hoc loco dietum est cum significatione indignationis et convicii Atridarum, qui iniusto indicio Aiacem fortitudinis praemio privavisse putabantur.