— 13—

lectionem pertinet scholiastae cuiusdam interpretatio: Sαυαν eν εeοιια. Falso autem verba oεν⁸ε ονσ⁵ααςσ Musgravius, Wunderus, falsam scholiastae interpretationem: Sær⁶ T0ενς did⁴yον secuti interpretati esse mihi videntur:„qui a mente aberrat eiusque societatem abnegat,“(quam audacissimam iam appellavit figuram Erfurdtius). Nam qosvös non ab 01½% pendet, sed ab hras. et 0ßctas Poevôs non is est, qui pascatur(versetur) procul a mente sua,(oögs olos*π ν Soore sed qui mentem suam pascat seorsim a ceteris hominibus(ds Sοοσν ρσέένα*oς de ενν—⁷ανν ν*ερνρσσν) i. e., qui cogitationibus in- haereat, quae a ceterorum hominum eogitationibus alienae sint. Sumpta est ergo, ut recte ait scholiasta, haec dicendi ratio drτ⁶ νιμεαοeς τνπν½τπναάννέννπυν 7100GTG*αα 1ι⁴ινωυ 5ooνοιιέ̈νιν Ovis 0lαντς autem dicitur ea, quae pascatur(pascat ventrem) seorsim a ceteris gregis ovibus, non quae seorsim a ventre pascatur, a ventre aberret eiusque socie- tatem abneget, quae interpretatio ridicula est.— Praeterea homo insania correptus mente sua re vera non destitutus sive privatus est, sed sano usu mentis, alit mentem cogitationibus falsis et a ceterorum hominum alienis.

Seyfferto Wunderi Musgraviique interpretationem secuto, cur altera interpretatio ad Aiacis conditionem minus accommodata videatur, mihi non liquet. Sed ad sententiam illus- trandam in memoriam revocare liceat Aiacem, postquam cognovit quae per insaniam per- petravit et ignominiam inde orituram intellexit, summo pudore et maestitia oppressum, mortem sibi consciscendi cousilium cepisse neque Tecmessae chorique precibus atque ob- secrationibus commoveri potuisse, ut mentem ab illis cogitationibus abduceret, sed εινς 000G,1. 0d*οον. obstinatum, pervicacem in his cogitationibus perseverasse.

euνται Musgravius ad hanc vocem adnotat:„Passivum pro activo. Sic„αρφν Gε ετε εένοαmπ Plato Eutyphr. p. I., dradεsνομεus sensu activo Thucyd. VI 36.“ Quae exempla si inspexeris, intelleges Musgravium passivum vocare, quod usitatius medium dicitur, itemque intelleges facillime explicari posse, cur forma generis medii usurpata sit illis locis, cum ad Musgravii opinionem, qui putat hoc loco idem factum esse, probandam nihil valeant. Pergit autem Musgravius:„Porro verbum ipsum 2νοιςοσνεεν exquisitiorem sensum hic habet: significat enim non ut vulgo„invenio“ sed„comparo, conscisco.“ Confer. Trach. 25. Phil. 291. Incertus apud Stobaeum de rerum natura cap. VII. Ed. Grotii, Aaε‿νααυνννᷣεoτοενοι πτανυιν ε⁸ενο⁶ςσσαε vd. Inscriptio apud Pausaniam in Messe- niacis p. 335. IIdντνς ⁶ ννο εεοει diνννν ο Gaouννν.“ Sunt autem illa exempla ex Sophoele petita haec: Trach. 25 4% ε1B◯ ε⁴ανλςοο daνs eseroον ποté Phil. 291„οσπ 1εν τ⁴̈ vασm³⁴οαα τνέ τσν έeĩεειοσνκς. Sane illis locis Musgravius νοσναηνόι interpretari potest„Comparare, consciscere“; hoc quoque loco, de quo agitur, si legeretur 8νέινν aut sienia revera esset forma generis medii, ita interpretandum esset. Atque interpretarer, si Sophocles scripsisset Aias eενα επτόνιν˙νο eiνα Aiax magnum dolorem sibi conscivit; sed additum qidots obstat, quominus auννε interpretemur:„Comparavit, conscivit amicis.“ Nam interpretatione illa probata medii forma hoc tantum modo explicari posset, ut di- ceremus, medio genere verbi etοννταιι exprimi sententiam, Aiacem antea operam dedisse, ut amicis magnum luctum(eeꝓα τπ⁶έιε) pararet, iamque id, quod consilio et labore