— 12—

Avrroroocpy a.

duϑεςέ☚ μσαιαο—s: intractabilis dicitur Aiax, quod a maestitia, pudore turbulentisque cogitationibus, quibus exagitabatur animo, ad aequitatem et tranquillitatem animi revocari non poterat et pervicax consilio mortem sibi consciscendi inhaerebat.

˙ε½̈ dοs quid significet, docet scholiasta his verbis: 2 †ρε6ος τι õ‿υν το Gy„ανοσ 6r uαετιασασνιεκνοο εiς τ d αυνεετμεᷣαʒõ 1ν m᷑ι᷑ιοο,* dnrr.οεοσκςι ναοσνιέν, braν ϑνυο 1ς αοσ, π³ααενν τν νυνασν Sumpta est ergo imago ab adversario, qui in palaestra depugnantibus aliis adsidebat, certatoris deiecti vices subiturus; adversarius ultimus erat, sed quippe qui integris viribus cum defatigato decertaret, gravissimus et maxime formidu- losus. Sententia igitur loci est haec: Ad omnia illa mala belli, caeli, temporis, contra quae adhuc mihi pugnandum erat, accedit, postquam illa mala vires meas iam magnopere defatigaverunt, tamquam integer adversarius et idem gravissimus Aiacis insania cum om- nibus malis, quae ex ea orientur.

3⁴ι ⁴ο Ita correxit varias codicum lectiones Brunckius; codices autem in talibus interiectionibus plerumque valde discrepare mirum esse non potest.

S'eig. dœvig dicitur Jeid, quod insania a Minerva dea in Aiacem immissa erat. Similiter vers. 183 vbos Heic dicitur, quod scholiasta vecte interpretatur: 3 ν½ν¶% ϑεοε 2œτιαασπνννQνασασασ

. SUvavlos scholiasta interpretatur οσ, melius interpretamur Gνυνν vel -Gννυιις sive Geυννοιπσνν quasi una habitans cum insania i. e. correptus insania. Similes loci sunt: Oed. Tyr. 1205 draiς dyοid⁸ εννοοινο. Phil. 1163 νυονι õ⁴⁷ος, Sbvεν⁸ε. Oed. Col. 1139 2νισ⁶ς i oue Svr a„uls dαν σνυινοια Offendat fortasse aliquis in verbis Jeic ννς Siνανο, quod Aiax insaniam iam exuerit. Sed quamquam hoc fecerat, tamen chorus dicere potest, ad pristina mala accessisse Aiacis insaniam, cum mala ex illa oriunda in chorum irruere minarentur.

broSenrε᷑ ⁴μ. Medü generis forma indicatur, Salaminem Aiacis gloriae, qua quondam floruerit, participem fuisse.

.... rO*ν σ ποτεά☛ ϑοοο m1ꝛzLfmM vwWxro Pn de oen Verbis rroiv d́i rrote fingit chorus iamdudum fuisse seque vix reminisci temporis illius, quo victoriarum gloria dominus eminuerit. Omittunt autem duo codicum deteriorum illud 0, quod in eu mutavit Triclinius. Idem multa alia in versu proximo zαατονν etc. ut metrum quadraret, mutavit, quae non digna sunt, quorum fiat mentio. Hanc quoque mutationem es silentio praeteriissem, nisi legeretur in editione Musgravii, qui in annotationibus dixit, nec ½0αιαοννι, nec, ut ipse scribit viwdur recte se habere, quod Graeci non dicere solerent ν νπmνπν, er, Oανποινιν, sed simpliciter nirνν. zoαrοννn; scribendum igitur censet at rOrτοσι vel sr iννν. Certe non opus est de hac re multa verba facere, cum abiectis falsis Triclinii mutationibus illa offensio tollatur. zoœwrein autem, cuius primaria notio est: viribus et opibus valere, h. I. coniunctum cum&ν ◻1α i. e. in bello, superandi vel vincendi notionem habet.

NUv'.* 9„μχνν 00 1.⁵. Probanda est codicis L a lectio 0loοννιας cum deteriores codicum plurimi habeant 0oνντας, unus ex iis praebeat oiosdras, ad quam