— 11—

chorus se conteri dinturnitate illa temporis, de qua antea conquestus est. Haec autem non mera et inutilis repetitio sententiae antea expressae est, immo narratio optime continuatur, cum chorus miseriam diuturnae commorationis uberius explanans dicat, hac vires suas exhauriri ita, ut unam habeat spem, illam finitum iri, cum ad inferos venerit.— At illi viri, de quibus supra dixi, sententiam verborum: 1060% τουπεμνοο esse aiunt:„aetatis decursu confectus, ad senium vergens“. Sed zoονοε nulla notione adiecta de senio hominis non intellegitur, nisi ex toto loco appareat, de hominibus aetate provectis esse sermonem; quod in hunc locum non cadit, cum Aiacis sodales, qui certe viribus valentes cum illo in bellum profecti- erant, bost novem annos apte dici non possint aetate provecti, et qui senio conterantur. Optime autem hi sodales dicere poterant, se per novem annos omnes belli ct caeli iniurias perpessos conteri. Neque vero cum Martino(Ai. ad. Wolff pag. 143) 700% in ç mutandum est contra codicum auctoritatem; nam intellegi non potest, cur Graeci non eodem modo dicere potuerint IO mινι α‧, quo nos dicimus: von der Zeit aufgerieben werden, quamquam proprie non tempore, sed aerumnis, quas tempore praetereunte patimur, vires exhauriuntur.

1Aν⁴ν εμmρ⁵⁴ mον. Recte scholiasta explicat: 2⁴αeαρςꝙε ν⁶⁸˙‿mMUm’d 10 νιαεοο 8Aʃ⁶αα εαlνα, 2α οm emναάον νε.

4ε Or Kre ,. Inusitate h. l. post αerdν εμρe ετπη õε*νιμ legitur accusativus cum infinitivo, quamquam idem est subiectum; sed etiam aliis locis ea con- structione usi sunt poetae. Soph. El. 65, ςσ τ αeα Suν Adn⁸mενν. El. 471 d0¼% Hε 104νʃμνακιν. Eur. Alc. 641 2ldν αέισσνmXo0stταν απασχ˖d ⁶νQπQ̈ỹνυη‿ενα. IlI. XX, 361 oB 16 q„ 1εε 9*⁶αειeνν Tribuit autem talis contructio orationi maiorem vim.

dννειννειινν σꝗ⁴d v. Verbi dvvei cum accusativo loei, in quem aliquid movetur, constructio hoc modo explicanda est: dyuety est Perficere, Gννεέινο⁶νον viam perficere; omisso autem accusativo 6⁴ον dicitur Gyiety elg te vel 1190 dνα i. e. provenire ad ali- quem locum; qui vero pervenit ad locum, is assequitur eum, et inde factum est, ut poetae dicerent dvννν 9³ον‧ 9⁴αασαν‧ α. Similiter atque hoc loco legitur Soph. Oed. Col. 1562 cSawrνα ταν νεέ̈αοιν πeνď α—υη Uyον ϑ‿ένμον.. Antig. 804 6 690 fvriονννν eρνπτονυσσά 10ν παeνοειμια ἀςαάιον. Eur. Suppl. 1142„ νααάαηντꝙτν ⁵αμςαν

daοννιοποτ est ò d́ν tς d- τοττοεο. ut scholiasta quoque explicat: 1ν Aμο- rOeαον Iouv dm*ποντνοmπκα à⁴ιον. Similiter Oedipus(Oed. Col. 1314) caecitatem suam dicit vεα dmπτοσmQπον.

4 t9„0» est Cbscuruln; tenebrosum. Scholiasta dicit: d*⁶eρ⁴οωẽ 98 0* AE„εε τ⁶ G*οτιεινννν σσGO_̃ᵉR"n dν νιει ,ο Gdένιυνςν αςd¼D dα ⁴αο 105 di⸗ες ενεrae ½ did,do auι Taου☛αοονν Notum autem est poetas tragicos coniungere cum nominibus propriis adiectiva similiter sonantia et quae plerumque eiusdem stirpis sint, ad notionem illorum nominum quasi illustrandam; conferantur Oed. Col. 486 zdonνμεν Huεᷣdag, 8 6v*εεννν σσεέρ dεεσασαι τινν νενινν Oed. R. 70 dg d IIϑια Eirspa 6έασ ιν ς επισϑισ. Apud Homerum Ulixes a Polyphemo appellatur onτι³ανς Odig.