= 10—

diuturno. Quod cum sentire viderentur scholiastae, tertiam interpretationem in medium protulerunt, qua 2uννιι ον interpretantur: 1.hmεμειαηνπν¶mðε⁵υς. celeri, volubili, agili tempore. Huic autem interpretationi aptum et metro convenientius Hermannus etνναια re- cepit, quam quidem formam Lobeckius(Ai. ed. tert. Berol. 1866) copiose defendit et exemplis comprobavit. Idem vero recte adnotavit:„Sed fortasse miretur aliquis, quomodo choro, qui modo de diuturna apud Troiam mora conquestus erat, tempus agile(uluτιω) videri possit.“ Equidem omnino id fieri non posse arbitror.— Optime autem mea sententia emendavit corruptam cordicum lectionem Bergkius, qui nulla fere mutatione scribit rG,αι quod verbum duobus praeterea locis apud Sophoclem exstat: Oed. Col. 1571 9 ν 6. 6„ du ¶π ³‿‿α ⁵νυνυαἀ‿ςσνα(bαν), Fragm. Tyro(Stobaeus XX. 29) I1044 1⁴τασ ϑι ενννεκας. Ut autem illis locis snνναςα non angustiore illa notione cubandi ad dormiendum usurpatum est, sed latiore vi significat zerαναν vel eluut. sic etiam hoc nostro loco idem valet, quod zeνααασαά vel potius, cum de exereitu sub divo in prato commorante dicatur, quod aαεοναπαάνι X((lagern). Eodem modo evν* non solum lectum, in quo dormiatur, sed omnem locum, ubi aliquis constiterit vel iaceat(Lager- stätte), praecipue ubi exercitus castra posuerit vel castra ipsa(Lager) significare notum est. cf. Hom. II. X. 408, 464. Aeschyl. Ag. 13, 545.— Probanda est autem illa emen- datio ob hanc quoque causam, quod praebet verbum finitum, quod desiderabatur; nam illud 2ιν. quod omnes fere editiones praebent, deteriorum codicum est lectio, cum L a exhibeat participii formam ειμνυπννꝗν neque vero verborum constructio sola, sed etiam sententia verbo evνναιιμαα plenior efficitur; dicit enim chorus verbis 10πᷣ mOQ,ιmeοαανν⅓0mse non domi, sed in terra aliena versari, deinde verbis 4eειιιανι τμοσ αςμᷣ 0wℳ’§⁵νονιααάσ addit, se non in domibus habitare, sed inter pecudes sub divo decubuisse itaque vividam miserae eondicionis imaginem describit.— Denique ad commendandum illud suνυνασ affero haec: Tribus primis versibus strophae sententia a choro exprimitur: tu Salamis felix es; deinde tribus versibus, qui sequuntur, huic sententiae altera opponitur: ego vero miser sum, quae sententia conluditur verbo suνιινα; denique miseria illa, quae maxime curae erat choro, quattuor versibus uberius exponitur. Idem in antistropha fieri videmus: tribus primis versibus sententia exprimitur: augetur miseria mea insania Aiacis. Qui dicitur versibus tribus, qui sequuntur, fuisse quondam virtute insignis, nunc vero pervicax amicis esse dolori; concluditur autem haec sententia verbo eugνππαασα;Ʒ denique, ut in stropha, trium posteriorum versuum sententia de mutata Aiacis fortuna uberius explanatur quattuor versibus. Equidem ab animo meo impetrare non possum, ut negem, pulcherrimam hanc concinnitatem a poeta affectatam esse de industria.

TO¶ τουμιέμιν˙s. Masgravius, Erfurdtius, Wunderus, Bergkius, alii in his ver- bis offendunt. Usitatam enim vocis zοονοε notionem, qua in universum temporis diuturnitatem significat, et quae eadem hunc locum legentis animo statim obtruditur, hoc loco admitti non posse, quod hac interpretatione tautologia efficiatur, cum chorus idem dicat, quod

antea verbis rrαᷣας ⁴—e' d, Oος dixerit. Quod mihi non ita se habere videtur; nam non z0„ν in sententia 0% mtovzοueoe notio primaria est, sed 1νqνεκνοοα, dicit enim