26 Tvoοναεννς, qœol, zijg y rurr rerαoνοννμς mτ³s ³α αάe, eis dν οαezάies, pireoαν ονoν, atque exemplum habemus p. 5, 21 in versu Sotadeo „—— 2—„„ 2— rlvc 6ννv ααμιι ι εðxłΤꝛοοmέ έφ⁴ενν εοœοοdœ,

ubi primi pedis jonici longa syllaba in duas breves soluta est: ιηαάασ τμνν‿ τπααα‿α(0—OC). Qua- propter in scholii A definitione v. 4 pro 9§, quod ex sequ. es ortum videtur, scribendum esse ε (εντ½) non dubito.

p. 125, 4 seq. De epiploca disputatur. Etenim veteres grammatici omnia metra per pros- thesin et aphaeresin orta esse docent atque tres epiplocas distinguunt: I. 2mπmπQ1XjSSυαεισ SSdoοννμοοσ II. S/πνQmf˖ Jνυαναάm ε̈rdονιμα III.&εισπααοm τεεορασονά εεμοσνμο. Et primae quidem epiplocae est metrum iambico-trochaicum, quod dυνμαάεν nominatur, quia duo metri genera, iam- bicum et trochaicum complectitur, 8Edοem,.φά autem, quia per dipodiam numeratum seæ moras habet. Alterius epiplocae metrum dacty-lico-anapaesticum complectitur et ipsum duo metra, dactylicum et anapaesticum(nam amphibrachicum metrum, quod ipsum quoque per aphaeresin oreretur, non exstat); zerodoν autem dicitur, qui singulis pedlibus numeratnm quattuor moras habet. cf. p. 138, 3— 10. Tertia epiploca quattuor metra complectitur: ionicum a majore, ionicum a minore, choriambicum, antispasticum.

p. 125, 11 W. optativum esosd'εiy ex Tu injuria recepit, cum S M Da praebeant eνοειι (item p. 128, 29), quem usum Byzantinis relinquendum esse patet.— Ceterum metra proceleus- matica, quorum hic mentio fit, schol B p. 131, 23 exhibet:

G G COlSSSO SSn VSS 791 1‿mταάα μιοοε πι ιςμα 2 αν ITrreοσα XEOςα(dνπι).ꝓιιννα(642)

Scholia B tertii capitis rursus a pedis definitionibus incipiunt, quibus grammatici Byzantini plurimam operam dederunt, nam in scholiis sex reperimus: 124, 2 rοονςσ τοωυ☛ν εασσ* σσννιεμσ⁹ς G*2ιαάα‿ιννσ⁴ςσασ εα(libb.»)) 94, mεεοιιοαα. 124, 4 ιςσν εςσπτιν εμέηιιν ωw/Uαρςμμςꝙοεσμς ³ςν ddo 2ος ππωꝛ⁊⁊(libri 88 vid. supra). 124, 15 οος εμαστσι τοασνQναα(libb. ⁷) 71000„ G ν ε σν8 G⁴ε⁵ιαάαενρ πμος oeumπσνεεεαν 126, 23 oςᷣ sorοι ττοαι α 1το⁶ννν σσα‿ιμας Gσνεσις εs drοεσριις οσνμα. 125, 1 νςσ εσσ τεας σςι‿έαμανν] oουν α(libb.*) 9εNmfHm ſsιεέιοωυαυα. 127, 2 οςσ εϑοσισιι Gμεετ˙ομνκι¶mꝛmœ_,ö 4εα☚αι ν οεᷣνιιαςι o‿ dο ι τεμαοdσσνν π̈νse, ey le„οοεεσοσμεν 10 105 1erνυ εldds ze ²α αμιεάεο. Similiter apud Draconem p. 127, 8: Troνς εœτ μετμιν G⁴‿σσναιυάσα s⁵σσιια5ρ⁴αν&v le„vοοl.⁸ arl.

p. 127, 8 Quod E. Hillerus, Annal. Lips. v. 115(1877) p. 792 conjecit z˙0. 1ιααααασασασς ³ ναα|α jam Caesar I. c. p. XIV scribendum proposuerat.

p. 129, 5 schol. dicit, quomodo quattuor disyllabi pedes prosthesi et brevis et longae syllabae octo trisyllabos efficiant, ita sedecim tetrasyllabos pedes easdem duas syllabas(brevem et longam) accipientes triginta duos pentasyllabos efficere. Quapropter grammaticum v. 9 non ς⁸ rotuα, sed rg αrds scripsisse veri simile est.— v. 10 Westphalius minus recte ex Dracone p. 131, 28, ubi hoc ex conjectura additum est, inseruit od αααο, cum subjectum totius loci sit 0t Aεrενοε p. 128, 28.— Ceterum verba ols dvνμαα οάν dν εμεςεεντο 7010,& krdοτσ ακ⁴. cono- feras cum Draconis p. 132, 28: euονςσεας ϑε τιν εiειοσιν τιισασ⁴˙σωναα εέαάαν τ dveαœάτα,„al 1d„ diαοεςσεες αάιντέν εmπιι ςο νκνοαωνιαεμνα εν roνς dευνο̈eνμμαᷣ ο ποssrou, de quo cf. Westphal. Metrik. I“* 227 seq.— Minoris momenti est, quod editores v. 24 Pauwium secuti addiderunt rο ůEͥ.⏑? Séyres, cum grammaticus antea tribus locis, v. 2, 7, 9 dixisset 70001⁴ἀ οοοε. Etiam p. 130, 1 et 10 non liquet cur W. deteriorem formam ανάηάαασεoOres et ουπμιαάαιαασάσ⁶³εκνο ex ed. Fl.