25

p. 121, 3 discrimen non praetermittendum est inter Hephaestionis verba p. 11, 13 ας⁴ Koolv Sν τ πιιπα et schol. Saib. riννκ ⁴ε φ2αέἀαQω„&ᷣ⅞(deurεοσρσ, εειιπν σε εέντιπαιινπτm, an supplendum sit ⁵⁶*s? cf. Gaisf. ed. Lips. p. 24.— v. 7 vox dεααοεας, quae hoc capite non agitur, ex errore orta corrigenda videtur in Gοναοεσααςα cf. W. p. 119, 16; 120, 1.— v. 12 verba ε πτ⁴τινν ετέισισ........ 15 xoν⁴e|ς quae W. e cod. M. et S. addidit, huc non pertinent, quia, cum scholiasta iis quae antecedunt v. 8 Sά xν⁵◻αάη ε Qταά νταιmνν..... fr0 1 5 brevem et com- munem syllabam in longam contrahi ostendere velit, hunc versum Hesiodeum, quem W. e saniore codicis S. lectione dεν⁴οσ⁶νο νννέ̈ umάμ⁷ς(melius est quod Darmst. praebet ε⁴οσοο ει εαmeε*⁵) red- dere debuit, et iambicam et dactylicam mensuram admittere demonstratur, vera utique lectione adhibita, quam Gaisf. e scholio Victor. ad II v 640 et Tzetza in Crameri Anecdot. III p. 318 protulerat: sιτετενινκιααι οσι⁶‿ο ας ονναε, dgte, ϑεινιυꝛĩ, 2 αϋιαοο soraœ

S—=G==—= wG=— ,„) 69. 1„ —001SG.αοσι⁶ A 00⁰⁰ 17, 8 ᷣ, De versu II. 644

— ᷣ—[ C D*— 1——

5 2*„1—. 20)νꝙ τιπ ιι¶ ³‿ς τ¶mmoάʒœ A„

eodem modo comparato scholia Veneta haec habent: ⁴αααο οοτοο α εeεμεεοοο σενειιαι α* 10 ⁴ι⁴εέκιτιοοσ τιαοἀ τννõ³e·⁴νννν τ ττουοοdeς(scil. propter syllabas communes 10, ε, 1).

In scholiis B alterius capitis, cum Hephaestio quinque tantum enumerasset, septem rationes synizeseos afferuntur; septima igitur ratione scholiasta p. 122, 28 dicit longam et brevem in unam brevem comprehendi, falso adjecto eodem exemplo devοσς εςσςοναε οα, quod ad quintam rationem, ubi brevis et longa(Heph. p. 11, 24 communis) in unam brevem contrahuntur, attulerat; putat enim ultimam vocis devdoες syllabam et sequentis vocis&ꝓœενιeρ νοο syllabam s in unam brevem

— GU

comprehendi posse 9„⁶οινεέ cum dicat: ⁴νυαά☚ραιαι νἀο bν„ενέκοισι σαν⁶μνυαυι το νOWřmLk⸗h 8 g ulαeν εϑοασφεe ν, quod propter sequentem consonam fieri non posse patet, cum non dactylus, ut in quinta ratione, sed creticus efficeretur.— In iis quae sequuntur sν τοτι ε τνĩεαςα ⁷⁶ιν Qꝭ, ⁷*ν 4- 1.M.,ντꝙ⁄ετιGο ʒ‧ το⁶τεμοο, να υο Ʒμαάσe⁷iᷣς slε iαeν μάαναdeν συνασαιρασν, pro sig ⁴μœνπμααά̈⁴eω scribi oportet sis 1μιασν 5σασςεxyo,, cum schol. hanc sententiam exprimat: nonnulli syllabam non longam sed communem potius(i. e. brevem) habent, ita ut duae breves νet e sequentis vocis in unam brevem contrahantur, quod utique ne ipsum quidem fieri potest.

p. 123, 8 Gaisf. in ed. Oxon. habet Geννεέάαα ν non dorezqw²εerae quod W. indicat.— v. 21 scribi oportere 5οασeεαν pro Sοαl*ν vix opus est ut commoneatur.

In ipsius Hephaestionis capite tertio, quod inscribitur rεοεο τπιm nihil offensionis inest, nisi quod p. 13, 1 Tιι☚αᷣdeαεos scribendum est(cf. cod. Darmst. p. 6).

In scholiis A hujus capitis p. 124, 4 hanc pedis definitionem invenimus rrols ει εμεεεο⁸ G³⁴αςασνiρ ο⁴σις l⁵˙ dουο εασςσ ε, d&E G„„νο⁶εςοσιμενςqτᷣ⁸ινο εμ‿τονι εddς ε ααάα έκέκεοs. Eandem legimus in scholiis B hujus capitis p. 127, 2 paullo mutatam: rοςσ εασσι ε⁴αεεειιόm¶ ᷣσ³‿⁶‿ε⁵ινυ σεσεςσ d*α ιο εας mᷣεd ονσ ναςε, d le„vαοσιειοιεμνꝙ νιαα Apud Hephaestionem quidem p. 13 pedes ultra quattuor syllabas habentes non invenimus; quinque autem syllabarum pedem, solutione longae in duas breves, effici posse schol B p. 128, 29 docet vœd εα επ ⁸εορσειςνmρη πενετιαασ⁴αςοςα οω,

4 4