23 105).— v. 13 dyrl 10mν πωάαρεidννπνπνταια, quod apud Draconem quoque p. 6, 25 invenitur, sine dubio ex compendio male soluto ortum est, cum in schol. Dion. I. c. vera forma legatur rt οπαov.

p. 117, 9 scholiasta dicit syllabam brevem vi aut antecedentis aut sequentis syllabae cir- cumflexo ornatae longam effici posse; in iis quae sequuntur v. 11 z π m„αἀο εηοισσπιιπνπμαευν εν ουο r6 ν⁸ε(x6ναυ Gνκνκιαμιμννα, nεεντονοσσπ sτeιν dνυλ‿‿εφ ο Ʒονοωσσ ετοωιναααι ρσόασε, od εασε Westo- phalium vocem 76„(12), quam Gaisf. pro zGze substituendum esse conjecit(schol. Dion. 832, 1), male addidisse Caesar jure monuit. Neque enim illud zre, quin ex compendio male soluto ortum sit, dubitari potest.— v. 13 Caesar, cum recte conjiciat 8xνoναασ pro εxνονσα, male v. 12 crνρμνοωυισ mutare vult in sτινιονσοσα ovum subjectum durius inducendo; nam verbo finito opus non est, quia per genitivum absolutum causa additur.— Nec prosperius Caesari emendatoris negotium cessisse videtur in eis quae sequuntur ol„do 1⁶νοι αυς ράευ dres vad eẽ det ⁴αeτοαeς ⁶αασ, xci² odxgl zd di αονρσένον Hςet αανς νυνοιννας, iο Soανv⁊χeας*νσρνον εετοοσννακ u 4 dupa- 10ευν dντ⁶εέ‿σς⁵εασα τυνυν o TOdνονν τιν τνέκάιν dνυνπασησαν, scribendo v. 16 2 x½oνοαας α ϑeυωι⁴αα̈νας‚ quibus in verbis, si ita conformarentur, prorsus contrarius, quam qui desideratur, sensus inesset. Immo alio mendo laborant: verba zad odxt zd dd σνισνοων νιd. cum voce 11αα, quae injuria a Caesare addubitatur, conjungi non possunt, sed post vocem ouxt verbum quoddam quale sπ- yroναι(V. 12) intercidit; deinde v. 15 scribendum: d ασυσιαόκραα⁴e εασν, v. 16 Fyæ(quod facile inter- cidere potuit) post Soœxetag inserendum. Legamus igitur:*α odxt ‿αινειννι˙σι τα̈ο dd ꝓdνυ ϑέεα εμααανᷣας*μνιαενα, ν Ʒεσφeĩας να ρeνον eτονοσωοσ αα α., ita ut sensus evadat: Hi duo accentus(i. e. circumflexus) noverunt syllabas natura longas neque quaerunt positione longas, cum brevis syllaba unam moram habeat neque duarum morarum accentum(circumflexum) accipere possit. His enim ultimis verbis 16 zν 5οασ⁵kyelag ærd. fusius explicatur, id quod supra dictum est v. 10: od„do idεrcꝭ εdeν 5εοαασełzte.

p. 118, 16 Legendum potius est öre 16 α ετιρ. propter p. 113, 15.

Ceterum quam caducas regulas grammatici his decem canonibus statuerint, ex eo ipso sequitur, quod schol. B p. 118, 3 et 13 sub quarto canone duo exempla affert, quorum alterum

(ες ι αιν) schol X p. 112, 25 sub tertio, alterum(Aοα ⁸. 7„α) sub quarto 113, 10 exhibet.

In ipsius Hephaestionis capite altero p. 10 εοι συνινκιρρνσωκεο quinque rationes synizeseos enumerantur, prima, si duae longae in unam longam comprehendantur, v. 15 odòx ddας— 00, sive v. 17 nε* Obre*α— OG; altera, si brevis et longa in unam longam, v. 21 r³εαά επι— 0;

tertia, si duae breves in unam longam, p. 11, 1„εœ αμέιά——; quarta si duae breves in unam brevem P. 11, 5--» IInĺ——OC; quinta, si brevis et communis in unam brevem contrahantur p. 12, 1

de⁴οες εα— O0, IOνοεισι% α— 0; conf. Draco p. 146, 5— 23. Westph. totum hunc locum p. 10, 12 — 11, 1 ita dedit, ut in Tu et M legitur, recepto rationis alterius exemplo Hom. 2 2,&mαιι⁶ι elg vijck re α Eadſonoroy Twovro(nam zal teste Gaisf. Tu M habent) quod a ceteris libris abest; cf. quod Darmst. praebet. Quem versum, cum apud Homerum et in M(quod W. indicare omisit) ita legatur: A- εεαι⁴ võd e α Eadomπovroy 1wovro, Hephaestionem, si quidem ejus esse credis, ut canon intellegatur, ita scripsisse patet:&r τεεα⁶ ν εlς»éœναmςᷣ τεᷣ*. F. 1x. Gaisfordius autem et Barhamius ceteros libros secuti hunc versum jure omiserunt.(Ceterum nota critica apud Westph. p. 10 sub f.„22— p. 11, 1 om. CP“ teste Gaisf. falsa est, qualia monere etiamsi cui parvum videtur, tamen aegre ferendum est, quod talia, praesertim pluribus locis, notanda exstant.)