22 65g ofroααᷣας, dorl 105 dAnAnuey(Caes.); quae verba scholiasta Hephaestionis esse ratus hunc Heliodoro patrocinari(σαυννοοεεν) dicit. Quod cum re vera non ita se habere sensisset librarius codicis Saib., haec verba(p. 110, 12) Gννυννάνσνρμ ν ⁴ αιο³⁵ςρς oσεν œατν ρeασασνν jure omisit.

p. 111, 14 Neque, quam Westphalius recepit, lectio cod. M x ναᷣ¶r fqLAqque quae Caesari placuit cod. S ν νααάα ε, sed quam Gaisfordius e Turneb. ed. recepit ½₰³ praeferenda est propter Hephaestionis verba p. 8, 17:! de dꝗH6dcοοο τ μα εeτμινένιμε νο eσν ναα., item v. 21 cum S M legas α τπο.

p. 113, 14 0v0 A⁵αleαν⁷‿ εέφηει ⁷ππ P. 8.(Caes. XI) cf. Hom. 89, ¹ 276, A 169; v. 24= Z 139; v. 25= 1 338 vlè IIeredòo; v. 27= A 51.— p. 114, 8 ex Hom. I 71 legendum dmππmη⁴εοοο ε 2⁸½„εννο¶õrcBnftqoeννυε̈ ένα. Cetera exempla Homerica Caesar I. l. emendavit.

De scholiis B primi capitis cf. Hoerschelm. Mus. Rhen. XXXVI p. 281, idemque de Dio- nysii Thracis interpret. vet. p. 57 seq.— Cum Hephaestio p. 5, 1 tria genera syllabae ancipitis statuisset interpres noster p. 114, 13 ei oblocutus duodecim esse dicit, quorum duo longam syllabam v. 16. brevem, decem brevem syllabam v. 17. longam reddant. Atque haec decem genera eadem esse patet, quae p. 112, 8 seq. Heliodori esse dicuntur: αν ε ταmνπα 5Ʒροάσldet ς dvrl otνsc ‿νκ⁴μσα̈νοαεν εe d HX⁶⁶ανοοο déᷣα τορσσο.— v. 19, cum Westphalius addendum esse aliquid putaret(cf. Hoerschelm. de Dion. p. 63) atque optionem nobis daret inter ⁰⁷V.œƷνααονς et 11G Toντααςς, illud minus recte recepit, cum p. 111, 22 legatur: 1016 dε rι οχ νσ⁴ςμέμεια Puεs ruανν mτ)—Hʒivfj, dald 2dννονο ποιιmα, olov. cf. schol. Dionys. p. 831, 24.— In iis quae sequuntur v. 22. cum exspectares duos tantum canones allaturum esse scholiastam, quibus longam syllabam pro brevi usurpari v. 16. dixerat, eidem tres Hephaestionis canones(p. 5, 1) per negle- gentiam quandam rursus afferuntur, quamquam tertius canon(p. 115, 8), quo brevis syllaba pro longa usurpatur, huc non pertinet, quia idem inter decem canones(p. 114, 17) primus enumeratur p. 115, 25. Quapropter nescio an jure Westphalius p. 114, 22 verba 1ν ⁴έντꝙτιααιν spectantia ad v. 13 inseruerit. Conf. contra Hoerschelm. de Dionys. p. 63 not., cui, quamquam scholiastae inter- pretationem hujus tertii canonis(p. 115, 8) non prorsus concinnere cum Hephaestionis verbis (p. 9, 14) non negamus, tamen verba p. 115, 21 G*εμα αιαασι σεẽ jtw ονν τν εεν εxν hαμtſ αυνιρσσμνο doxονμαεν, dy ds* 1οτ ες φασνεν, ενν τ⁷-⁷ννds,„cum Hephaestio p. 9, 14 aut unam aut nullam sequi litteram consonantem pronuntiavisset, ut nihil prorsus novi in additamento lege- retur“, ab Hephaestionis enchiridio abhorrere concedere non possumus; nam scholiasta hunc tertium canonem, quem Hephaestio scite in unum comprehenderat, bipartitum affert: primum(v. 8— 10), si ultimam brevem vocis syllabam(in consonam aut vocalem desinentem) vocalis, deinde(v. 21 — 23), si ultimam brevem vocis syllabam(in vocalem desinentem) consona sequatur.— Inde a p. 115, 25 sequuntur ol déα 1οτστσα ν τν 0æƷec ei 4iα⁵ςα⁴ν αεςοvες(P. 114, 17), ultima autem sex genera omissa sunt. Neque apud Draconem, qui falso dicitur, p. 5, 11— 9, 7(Herm.) amplius hi quattuor canones inveniuntur. Sequuntur in Tu et apud Gaisfordium(in edit. Florent. haec sub finem capitis decimi eo* zoꝰ αeσOeάαιιιο leguntur) ea quae apud Westph. inter Longini prolegomena exstant p. 93, 1— 94, 6; de quo vid. Hoerschelm. Mus. Rhen. XXXVI, 269, 270.— p. 93. schol. 17 et 18 ex commentario cod. Saib.(T) desumpta sunt; codicis autem Saib. et scho- liorum B lectionum varietatis rationem non habuit editor: schol. B 93, 1 70„ IO6νον 5 16„0e, 7 et 10»ulosς, 10 Sulεα ⁴ε αρνον τν α. 11 ⁷*⁴ααασν ταρ⁶ νον. schol. 18(—, nam West- phalius cod. Saibantiani versionem expressisse se indicat, tamen schol. B sequitur) v. 12 70160„ d?, 16 E0⁴mOeιεέ‿m1Qᴵb⁸⁷.

p. 116, 12 potius cum Dracone scribendum est en ³το(Schol. Dion. p. 830, 28 seq.&