19

p. 101, 16 5900¼G% örs d*) dtασdεννεενοςσ επιισέοεεαν¶ ᷣMslν T0ενεειςα νπ dos dogPgPsus 7160¹ d ui 4G ‿αςρ—ωᷣ rsrhädòrd οtν deĩ nοσοσσ öro 110 105*εαετασαι mπσιένο εν½ττμρ a cd d⁴ ννςσςσισρςο eά‿έαα‿ομμιέέν ł²mt odx d ⁴ιàðm)ουιμεμς Lucrxs ꝙyfot d6 HA⁴⁶⁶αυνο Geptima est ratio, qua longa vocalis sequente vocali non corripitur, si y disjunctivum sequitur, Alas 7 Tosssrede wrd., de syllaba«g autem hoc dicit(Heliodorus); maud animadvertendum est ante) particulam in syllaba«s consonam esse, nihilo tamen minus, quasi longa addubitetur neque con- cedatur, hoc dicit Heliodorus). Quibus in verbis, cum ipsius scholiastae non Heliodori sint, signa aliena referendi omittenda esse jure Caesar monuit, qui praeterea scholiastam Heliodori sententiam non percepisse putat, cum grammaticus(Hel.) non de syllaba„, sed de particula- insequente vocali non correpta loquatur. Si hoc verum est, Heliodorus hunc canonem sic certe conformare debuit: 59G JIr⁵ 26, y dœεεινμμινν&σιφσεεια ραν εν. Ex ipsis autem verbis, prout conformata sunt,(si disjunctivum„sequitur“) elucet Heliodorum re vera de syllaba g hanc regulam intellegi voluässe. Scholiasta igitur miratus, quod Heliodorus hunc canonem falso de syllaba eς, quae per se longa est, valere vult, haec dicit: ε(dε) ακοασσαννυνησσσ, Jrι τποο ν τπ erat ι. Quod cum scholiastam has octo rationes non e memoria reddidisse, sed ex exemplo quodam Heliodori sic conformatas prompsisse consentaneum sit, Heliodorus ipse hac canonem affe- rendi ratione errorem commisisse putandus est.

p. 101, 23 forma Homerica est„6ον.

p. 102, 7— 18 Quomodo hoc schol. Saibantianum ad verba Hephaestionis, quibus mutam cum liquida communem syllabam efficere demonstratur, explicanda pertineat, non liquet. Ex ultimis autem verbis 20 goens ꝛcl dsgugos S7εοννει υ⁶ιέ αἀ τον έ opros sꝓesie hoc scholium ad doctrinam mTreε εmπειυι α‿⁴ιαινν* μαα̈ον½τ τον ⁷ποωυέν pertinere veri simile est, de qua p. 167, 26— 171, 4 agitur; ibi etiam versus noster legitur, quem dxeglo» vocant(169, 12): II. I, 5. BoOëενν εκαχαα εασο 1⁴αιεε O0*αιννννεκν demνπυον. Sed quorsum illud αανπ έυοννοε sgesije? an Hephaestionis? Sed ille nusquam in enchiridio de hac re disputat. Videtur igitur interpres ad auctorem illius capitis Byzantinae doctrinae(167, 26— 171, 4) nos relegare.

p. 102, 19— 20 verba sv„deο τm Gυ‿νεέεᷣ ‿m 1εν νοωσ*„Ʒνεαν ν εαασαςσςε dς εενα soet, quae eadem in codice Darmst. inveniuntur, ad p. 8, 10 potius spectant, ubi communem syllabam effici demonstratur, si muta cum liquida ejusdem vocis sunt. cf. 108, 6 sedd., 110, 3— 4.— De iis quae sequuntur οναασς l. cf. scholium Darmst. p. 8: 201ε Ʒϑει ι τπμοα³ς α α σνταεεν esοεοσνσμσιιεν do dede, quibus ex verbis melius, quam ex cod. Saib., intellegi potest, quid sibi velit scholium. cf. Caesar J. I. p. XIII.

p. 103, in schol. 10»(Gaisf. 154— 155), cujus priorem partem αας— G(% erc Westph. omisit, et in scholio 10“ verba 22— 23 s„ 1⁴αφςιτσooσϑέιι ϑιςςοσ mιιαέμυν mXďö ν 1ποw&Soxͤͥberct, quibus syllabam ancipitem medium inter longam et brevem syllabam locum obtinere demonstratur, male intrusa sunt ex schol. p. 102, 27— 29. Nam quo spectet voc. dαρσ non est.— v. 21 000⁸ (pro od ds?) quod Gaisf. p. 6 habet, operarum vitio tribuendum videtur; v. 28 pro ört ouw, quod Caesar proponit, jure Hoerschelm. de Dionysii Thrac. p. 82 legendum censet odx, quia urgentur verba eloi» et 5ee,zu.

p. 104, 5 örœν„αο elc ανν ν dννn(sScil. 2u³2d“) œl dαoοrith ei eοσ εκη⁴. pro uxeν scribendum est 1⁴αlαςοιν(seil. qije»)„Si syllaba in longam vocalem desinit et finit vocem ...... communis fit“.— v. 18 10 α αά,, ꝗçG‿ εĩν potius legendum est, cum vocalis(α, 4, v), non syllaba, 1αηάνννουπμαιωνν dici possit.— v. 19— 24(Gaisf. p. 6) varias lectiones a Westph. omissas esse Caesar jam monuit. Cum igitur cod. Saib. post vocem dναemριαας habeat νπ ꝙννςᷣ 1ον 16„u’, v. 21 Tu ααςς 1τ⁴αέασααἀς εdνρασ. M 1 H.αeeνἀςο&d†φαανο. 8 1d 1ε⁴μέαρρ⁴α˙ς ωνεενοασς prae-

3*