Alter locus est: Id. IX, 29. zd.e.ςαᷣ πννν εον dεινοτσαι τπταοονν εεσαα) voueνot,

qui emendationem exspectat, nam augmenti vim non possum a me impetrare ut agnoscam. Tertius locus est exemplum nostrum Hephaestioneum id. XI, 18, quem versum editiones Theocriteae vetus- tissimae, Mediolanensis, Aldina, Lovaniensis, auctore Fritzschio, sic exhibent: μ☛αἀας ε*ς 1πἀ6ντο 6000ꝗ 101α⁷ι⁷ιꝗ◻⁷ε. Codicis autem Hephaestionei C lectionis dοσν„⁴ο εde editores Theocri- teorum carminum notitiam non habuisse video. Quodsi hanc particulam„do, quam a librario e conjectura temere additam esse non existmaverim, facili opera in ρᷣ mutamus

2.³2 τ †φ⁴dουμμααον ενοε, αϑένςσ⁴d⁵εενοο di π τπτσασς

dIdd à 10„r0» d60600„ ν elde rοαναα ex tribus locis, qui offensionem habent, unus tantum(Id. IX, 29) ad sanandum remanebit.

p. 7, S verba 20 d τ †‿ᷣνιαοsαeννπ⁷αἀ ππασααρινεναν το mνωμοστ⁶‿ςσσσι υν‿m⁶μέεμιν ενετιην αuα, quae cod. N omittit, non Hephaestionem, sed interpretem sapiunt, quia explicant ea, quae sequuntur 4 læ(Scil. 14α G) X.‿μαά☚ ἀoεrα.— v. 11 forma 164ν8%, quae est v. 19, praeferenda videtur.

p. S, 6 in versu Epicharmi libri Heph. praeter CH B Fl. formam Acolicam εe½oοαα prae- bent, quales poetae dialecto Dorica usi haud raro inserere solent; cf. Ahrens de dialecto Dorica p. 447.

p. 8, 19 verba 4hd zodro uαdl KOœuzrνοςν ν τ XæOlOlασοαι mOCœεοεννε, deiμν μν Xelocνες 21,Audey, 6g droννκαα dvrt 105 824νρεέκν(Caes.), quoniam non Hephaestionis, sed, quem refellit, Heliodori pravam referunt sententiam, Rossbachius*¹), jure sic mutanda proposuit: d 1οσνο(d) xdl KoOœνeο...... Tertotieru, quae editor male neglexit. Praeterita éεννμν̈μόάφαέων 8, 32, 8el- Saναιενν ⁹, 1 et 8 nimirum spectant ad Hephaestionis majus opus, cujus hoc enchiridium epitomam esse scimus ex scholio Saib. W. p. 88, 21: 1016„ dε drι τπτοινιο εmπμο⁴ναε τον ν⁴έτνιουν μG x4aic, 819“ dGrεOoν Ʒmπμιμτεινμαέ d eiς Eν⁶ewc, elra dlty els roi, elra leoy(legas r⁴.α) els d„ roντον το εꝓφννμεεο⁶sν.

p. 9, 9 Quod Caesar propter scholii verba p. 110, 15: Arriudy„do srοιol ⁸mε‿‿νυιμε et Bergkius Mus. Rhen. 1842 p. 377 proposuerunt Arraxolg pro απος speciosum quidem, sed non necessarium videtur; cf. ejusdem scholii verba: α σνσυέ ανπ oOντπα ye.

Jam ad scholia hujus capitis progrediamur. Scholion primum p. 95, 4— 97, 20 apud Gais- fordium(150, 18— 152, 25) inter Longini prolegomena videmus. Eorum autem, quae Gaisfordius (p. 151) typis minusculis expressa apposuit, priorem partem(doνον Ʒνι usque ad 5ρ d*αeκ West- phalius p. 90, 29— 91, 28 Longino reliquit; alteram(dee‿ααμ⁴ νε— 10 Le„6⁴έκν) p. 96, 25— 97, 20 scholiis ad caput primum pertinentibus attribait. Totum autem scholium(p. 95, 4— 97, 20) ex duabus partibus constat, quarum prior(95, 4— 96, 24) initium Longini in enchiridium commentarii, altera(96, 25— 97, 20, Gaisf. 151 in f.) ex codicis Saib. ssiνꝓνοανσ εις τ ον Hᷣαο⁵ννοσ Ssyxed 01010»(T) desumpta est, quam ad Choeroboscum referendum esse putat Hoerschelmann I. c. p. 266, 287, 300. Miram autem inter duos commentarios similitudinem intercedere apparat ex p. 96, 4— 17, quae ad verbum fere concinunt cum p. 97, 6— 19. De fontibus cf. Hoerschelm. I. c. p. 29.

p. 98, 3(scholion 2) scribi debet el„do Tiyee(Scil. σασαασρμφ ale Hαανν †ρννSv; item p. 100, 8*αιετιοο 0 εεοο εiς Aαν †συρε liνονοm

p. 101, 6(schol J) lacunam, quam W. indicat, non minus facile erat explere, quam v. 4. Legamus igitur 16„do elnæe ιανε ττοααοσνσαμμενον, cf. v. 11 10„⁴ο έμηιιπια⁴α εmσιινσςοεαι dσσυν „0 ⁴εκꝓον.

¹) Buechelerus Jahnii Annal. vol. 81(1860 et 1861) conjecit rouoa. ²) De Hephaestionis Alexandrini libris et de reliquis quae, cet. pars prior Vratisl. 1857 p. 12.