17

In voce igitur Irœr‿eαxrog litteras ux syllabam ancipitem efficere illi grammatici hac lege sua prosodiaca probare student. Quid autem de hac grammaticorum doctrina judicandum sit, cuique patebit. Nam in versu Homerico(d 127) vocis yurtne syllabas iyg ita, ut spondeus in prima sede evadat, per synizesin legendas esse nemo nescit; neque erit qui vocalem in vocabulo Trndvæxærog propter sequentes litteras x brevem esse credat.

Nec magis ferendum est, quod Gaisfordius in edit. Lips. praebet, Bentleio probante: 29 In⁴νανος., quem versum aures offendere concedit:„Versum secundum, prout nunc editur, satis asperum atque horridum esse fateor, et quem fastidiosae Atticorum aures procul dubio non tolerassent; a Siculis fortasse atque Italis paullo plus licentiae, poetis praesertim ludicri generis, fuit concessum. Talem autem licentiam, quam ne comici quidem poetae in nominibus propriis sibi permittunt, Rinthoni hilarotragico concessam fuisse vix crediderim. Ac primum quidem hunc versum, ut ex libris apparet, a vocabulo monosyllabo incepisse certum est; quale id fuerit, propter lectionum varietatem pro certo dici non potest; nam libri c(C) P 29) Trn., Da Tu Ʒl˙ν Tu., Flor. 2 πtꝑCͥ praebent, tamen particulam 79¼ exsecrationis vim habentem huic loco optime con- venire opinor. Deinde quin pro Tnππ⁶ναάos, quod metro adversatur, contractione soluta Tnπποdeναάνκs legendum sit, non dubito. Quod si in hanc formam versum redegerimus:

B. 79˙, Trrrrockννο 10 ιτοον, A. 0366„ ⁴ι᷑OtꝰK6et. PLCd e—ſe nihil offensionis remanebit.

p. 6, 17 In versu Euripideo(Hecuba 1107) recentiores Euripidis editores omnes, quod Porsonus conjecit, Sdꝝνος receperunt. Mirandum autem est, quod Barhamius in editione sua Hephae- stionea regulam Hephaestionis de syllaba communi non perspiciens S⁰νο pro Sdνε scripsit.

p. 6, 20 Hephaestio exemplum Theocriteum diphthongi oc sequente vocali correptae laudat:

d-OAd 16„rO d690 ν dede oιααονεα. Codex C praebet dονν„⁴ο εαde, quae lectio non prorsus praetermittenda videtur. Sed priusquam de hac re disseramus, pauca de quantitate primae vocis dedsyllabae praemittenda sunt.

Apud Homerum primam syllabam d- semel, eamque in arsi primi pedis, productam inve- nimus:

d ε⁶mφ—ε6αας εmππιαιε εαμεοενιιςαα ⁵⁴οσιτοιν, 9 519. Theocritus longa eadem in arsi utitur hisce locis: Id. VII, 41. dεε⁴εως εἀτσασαοο ε πανπν0a«z⸗odας ³ςι ται ερ⁵ςσα VII, 141. dεεαςο*Qςρυοο νκαάνα doαιάνσ⁵deες oοινενε̈ εσυ⁴ό⁶ XVIII, 7. dεεα⁴ον do ςσασα εες ν εααιαοο syννοοταισοισασι

In arsi pedis quinti:

XVI, 3. MG Gœν ◻αόιν εα Svrl, οò ϑεαᷣ αεοππꝙτ. XVI, 4. νρκ ε ⁵μ⁴οοmοꝛ°⁷⁶ε*ù 5 1 ˙ S01⁰¹ʃ φμε—†φ. XXIV, 75. Xeεον νταάιαάακτ οεντι ἀέεέοσσνονεεοιςα.

In arsi pedis alterius:

AOre*ιν½υ⁴(|dισσ νœχ εαοοσοστεοσνιο‿ ‿να.

Hic versus apud Draconem, qui falso dicitur(ed. Hermann p. 11, 15), Theocriteus fertur.

In thesi haec syllaba apud Theocritum ubique(locis 26) brevis est, exceptis tribus locis, quibus me quidem judice corruptela subest. Atque unum ex tribus locis Theocriteorum carminum editor, Th. Fritzschius, vocabulum 1α inserendo probabiliter emendavit:

Id. VIII, 30. 7r010& 0' 140» Aεειε αeν tυνd Meydlucs cf. Id. VI, 20.

3