16

ετ0ν ⁶ε εꝓyetv. Quum igitur Hephaestio hexametrum versum 2*, pentametrum&4e*εεο ⁷ dicere soleat, v. 3 S4εlꝓ˙εο scribendum esse patet, quod auctore Gaisf.,(nam Westphali nota critica manca est) a codicis M prima manu exhibetur.

p. 6, 12 apud duos editores haec leguntur:

Piydν μένν ἀο α εν tdνααρς εmσάισαμαάsα—εμεαιασ ε τπωντονε εν αἀςν εοσm οωα uc⁸ νοενπ⁷

G0 G 6⁶ννυαο ας ε&εμμ Seti.

In⁴αανιsς 1⁶ ⁴μετςσον, 00deν ⁴οόι Qι‿ε⁷. Cujus fragmenti priorem versum, cum in Tu. et Da. d ᷣaνοσοοσ, in Flor. 5s Aidyudog legatur, et libri nonnulli auctore Gaisf. Sein« praebeant, ten Brinkius in Philologe VI, 62 ita scriptum fuisse putat:

*0 de nhA6ννυοσσοσ αιιτςσ εεμαν ϑεανο.

Quod utrum verum sit necne, non multum interest. In eo autem haud scio an erraverit vir doctus, quod dicit:„œ in fine versus accedat illis licentiis, quas hoc loco reprehendit Rinthou. Immo aliam rem Rinthonem in hoc versu nota dignum habere ex toto sententiarum nexu apparet: agitur enim de sola vocis Jely syllaba det, cujus in correptione, quasi vitiosa sit, offendens Rintho (cf. exempla W. p. 5 et 17) dicit: Iιπαυαάηιοσ 10 eοον: versum esse claudum, choliambum, quales Hipponax conscribere soleat.

Quapropter Meineckium recte hos duos versus in personas hunc in modum distribuisse existimo:

A. d ϑε ⁶νυαοαοσ ατοε αμ ε⁷ν B. Trπαανασαιοσ 1 ⁴μ‿ιονι A. 0066„ ⁴να⁴‿ε⁴.

Sensum enim horum versuum ita mihi finxerim, ut Rhinthonem, quem res tragicas ludicro sermone tractasse constat, in Oreste fabula duas personas loquentes induxisse putem, quae, sicuti Aeschylus et Euripides in Ranis Aristophaneis, versuum recitatione inter se certant.

Sed haec leviora. Miror quod uterque editor sine ulla metri offensione alterum versum ita, ut a Choerobosco in Theod. II 553, 28 et ab Herodiano(quem Valkenarius laudat ad Euripidis Phoen. 1508), traditur, recepit, cum ex libris Hephaestioneis ille versus facile sanari posset. In voce enim Irrrαα ναανσ offendendum esse apparet, cum spondeus in pari sede(»αναις) ne in propriis quidem nominibus excusetur. Illi autem grammatici huic rei statim medelam in promptu habere sibi videntur; Choeroboscus enim dicit: 7rνανις sootoxwercr(in libris*ονετ⁴α) v εν ττςιmmμ⁴ι*σοις d/ τοτειοοννι⁴α νν 20νν(ancipitem) o³αμμμντ ᷣq iõz α Ʒ, de d 1ορν oloy Aiyvnrin In AGr. dGε⁴⁴οσςι ευννι εκιεμμαᷣιςα zeετ(legendum est Alyunriyig, ö9ο mπη‿αεέτστσα ³,μσ εν νπυναμανα eeirar d 127), 106 d ar ds.αοd iν νι‿ απάmOQ°νηαάυνιο ½ αμιον οενν εαοωι 46 184. Eadem fere Herodiani verba: π⁴αέ αο α ν ταν ⁴μέτεινσενοσσοιακ τ μάν αἀνοω⁸ Todvr«(leg. x³ ⁴eςoε⅜μ. vel. 10 Gαe mOKßμε³⁵οο ν) 10νν νo Gνιναάόσ, πα Karααvs ³ς ειν 6 2iοeονσοε ꝓρσ ey(legend. T02εαᷣ ιέ 6 Mvnodονκέαος—&ενοο W. p. 8, 9) 6⁴ʃυια¶ðõ1ͤ= 10 r: 63 1, O,170—(d 127)...... 1ʃ τ0 ur.: d9 α τ Tiν ⁹ωι υση³νας τ. conf. etiam schol. A. W. p. 108, 25.

rogatione sua effecisset, ut populus de revocando Alcibiade decerneret, memoriam suorum bene de eo meritorum repetit: Tychun d'— os zariæ*, 2y rainne y änxour Einoy val yodννασν rονν̈νον dοœα 1 ⁸: Xoeoayis ô' fusrzons Fldnris dmi 1oσεοι νεεai. Similia exempla vid. apud Gaisf. II, 15, 16 et Franzium de epigraph. p. 7 et Heph. p. 16, 11 seq. ¹) Conf. p. 6, 18 zal» 2½οι 11, 13 val*mer; 6, 7 drri 2⁴‿ενκεοον; 52, 12 r05 d& Javrulαον π eρ1νμαμεοοσνς ι αεναe usrou pireraiν τ εεένεκον.