15

multo correctior commodiorque est quam Gaisfordiana, tamen multis locis editoris nimiam in opere conficiendo celeritatem prodit) perscrutatus vir in metrica arte versatissimus Julius Caesar duobus speciminibus„emendationum Hephaestionearum“ Marburgi a. 1869 prolatis, plurima vitia cer- tissimis fere emendationibus removit, tamen de locis quibusdam nondum sanatis nunc disputandum videtur. Quae sit scholiorum condicio, quibus ex partibus duae collectiones, a Westphalo literis A et B distinctae, constent, egregie ab Hoerschelmanno Il. c. expositum est.

Atque ad Hephaestionis caput primum, quod inscribitur εοσι τμοωοστμμνο συ³‿αραν, haec addenda videntur.

p. 4, 1, ubi grammaticus de positione duabus simplicibus aut una duplici consona effecta loquitur, apud Westphalum haec leguntur: plyerat oντo zch del 6αεας ed έυντe τοeσσοωονε, apud Gaisf. mutato ordine:„lyerα ε τουιο c πννν τοσστονυα*σα de? αœ εωᷣς. Quum igitur in libris mss. M, Da, Tu legatur plyeru§ϑε τοτο uœd πωεε 1emσeαα, in ceteris vel praestan- tissimis libris: lr εεα ς τοτο α 5½, J. Caesar censuit verba ⸗œꝛ ded ααυς, ut inepta, omittenda et librario pro litteris non intellectis zcrd à 1οεστοενo scribenti αl de! αα εσι relinquenda esse. Sed verba œrd rerre 10010us, si Hephaestionis essent, a librario non intellecta esse neque verisimile videtur, neque propter librorum auctoritatem verba zœꝛ e? 6⁴αας deleri possunt. Immo verba zard erre 10 oue, quae ab unius classis libris M Da Tu exhibentur, a librario, qui in iis, quae sequuntur, quinque modos productionis enumerari cognovit, addita esse mihi persuasum est; nam hos quinque modos prorsus fortuitos esse et in duos comprehendi et in plures extendi posse nemo non videt.

p. 5, 12 sed. non praetermittendum est, quod, cum omnes codices praebeant év τν ν4ος 1ετ00½, solus C habet ν τσ τιιαοοσςα, deinde, quod duo versus Sophoclis et Aristophanis 15— 18 a tribus tantum libris c(C) P exhibentur(etiam Da omittit). Unde colligendum puto verba àν½ 1⁶ 10¹Hειοο³σς additamentum esse librarii, qui, ut illud firmaret, ad trimetrum Aeschy- leum 0lorοοσ τοιααιτας στ‿2. duos alios addidit; mirum quoque esset, si Hephaestio tria exempla correptae diphthongi ol prosus pariter conformata attulisset. Quo jure igitur libri C lectio&ν τος 10 ετεοοεσ editoribus displicebat, eodem verbis αl οoρονς— lmεᷣ οινσνin textu locum non concedendum fuisse existimo.

Ceterum versus Sophocleus(Ajac. 1118) ita legendus erat: oud α 2αιντiν.

p. 5, 14 nota critica apud Westph. mendo laborat; legas 20ος 1N m⁷/B 8.ς. Ce PS(Da) N.

p. 6, 3 Hephaestio dicit Sophoclem(Aristonis filium, tragici nepotem) nomen Archelai, cum elegiarum metro adversaretur, sic mutatum in pentametro adhibuisse: Aoxεεαιςm C" J„ο

¹) Tales licentias in nominibus propriis metro accommodandis poetas saepius sibi permisisse constat. Ut in iis quae sequuntur Parthenium, elegiarum aliorumque carminum seriptorem in carmine elegiaco propter nomen Aexelaldos pro ultimo versu pentametro trimetro iambico usum esse legimus: Auuoxebr ourou oosr Aor⸗daldos. Etiam in scholio p. 106, 8— 10, quae verba ex commentario codicis Saib. desumpta sunt doreon s br μ⁴οmπονοε ads amtyoauua Kaioœoetas doαατνει ετοαναα, propter vocem Katοαelæ, quae metro elegiaco adaptari non potest, Philoponum eadem, qua Parthenium(6, 5 seq.), licentia usum esse demonstratur.(De Philopono grammatico, conf. Hoerschelmann de Dionysii Thracis interpretibus veteribus p. 72 seq.) Idem fecisse p. 11, 8 Critiam videmus in ea elegia, quam in Alcibiadem condidit; cujus fragmenti alter versus trimeter iambicus est: AAurννν νεοσeνηjJuοeνπ*ν⁹cae r90ts.

(Aliud hujus elegiae fragmentum exstat apud Plutarch. Alcib. p. 209, in quo Critias, ceterum ignotus, cum