29

rendum est, ad ipsum pronomen conformati atque ab eo assumpti transpo- sitio. Sed aliae prueterea restant duae, si quid video, erroris causae. Quarum altera substantivi sive pronominis prolepsis vel anticipatio 8 quae 1 cum nota), altera quorundam vel verborum vel bare loquar— impersonaliter plerumque adhibito-

est nominis sive vocatur, cuius exempla supra habes(§. adiectivorum nostra in lingua ut bar

rum personalis constructio, veluti qaνeodg&Gειν ν Gou³era v0 Me

§. 8. Attamen errat, ut de hac re prius agam, Buttmannus vir doctissimus(gr. gr.

*1

aoeipere licet.“ Immo non licet. Namque obliquam interrogationem non esse iam inde apparet, quod verba òg iν(i, e. als der, welcher er wäre) salva sententia plane omitti possunt, id quod- ſieri nequit in enunciato vere interrogativo, velut: elgero zig (5G 1⁹½) In(60ντν). Eadem res est de hoc loco Her. III 68: 670%, 04 unrin eępevego varddLog 59„ Oön oι%ε.— Simile in promptu est Sophoclis exemplum 0, T. 1036; ddπι ‿μοωἀανσ ε uνν ræνιε, 5g l. 6) 19 2 1u„Acilnses esidinl

§. 9. Nec adeo diversa res est de prolepsi, quae verborum consecutio non minus propria est graeci sermonis. De qua praeter Butimannum(§. 151, I. 6), Curtium(§. 397, 519), inprimis luculenter egit Krueger§. 61, 6. Quodsi quae ibi vir strenuus ac diligens affert exempla examinaveris, in hisce maximopere cavendum essene quae apud Graecos relativa sunt enunciata nobis interrogativa videantur, minime te fugiet. Etenim vereor ne futurus sit qui simillima inter sese existimet haec Platonis exempla: ude ϑανε auri wir GeSeixern

4 3

6) Aliquanto sane haec differre dicendum est ab eis exemplis quae infra§. 10 congessi. . 3* 1