27

1

er als die mächtigsten(weil sie die uieet Hüten) sich WOhI zu Freunden, machen würde. ⁴) 71 1 918bdo1o 3 I3 3 30 19 e Imnicoe Alterum exemplum legitur II. 2: dc oðν eννœτο iDeaoerpopn r600„ Aogenateugeu⸗ 0vεοοεεν,! pevoiuto ντο deνινσαόνν enureyvrνο oν. Sed tribus ante versibus cum idem scriptor dixerit: 7d—νσ‿½(Bauuicixog) eidevai, 0ITtveG pvoεας N00 Trot, nonne hac ipsa re de discrimine quodam, quod inter utrumque intercedat, cogitare inbemur? Al- que est sane discrimen aliquod. Quod perspicuum tibi erit animum advertenti Gveuger- verbo suum iam esse obiectum quod vocant, 60„ 0UdE6vA OTov. Steinius vero quo suo iure vel unde vocabulum adsciscens explicaverit 100T0u To αιr 0g, non percĩpio. Immo intelligas necesse erit roı eldeανòν vel polius ον πς εαuνιc. roε- 109G on Veroiaro n0G. r*. Sic enim hæc interpreteris velim: zuειι 1πων⁴ιέμυοεμκοσ r690„ addεσα οurou sc. roꝰ ◻νεισ α Exeivo d9, ol pev. m0., 60ανιαο dνκέκννοε⁵ν i. e. trotz aller Nachforschungen nach jenen, welche... konnte er damit nicht ans Ziel gelangen. Falso referens verba ou revoicero 0⁴ τι dνϑο. ad pronomen rodurov ipse primum conieceram rO oudòeva Tououg dverOely, ol fev. n0., quae facillima sane foret emendatio, si emendatione hic opus esset. Ceterum si quis haec verba: oi evoiaro οιmωκ .mι ν, PrO glossemate habere maluerit, non prorsus repugnabo. k.

Tertium exemplum habes IX 71: uairoc„εο⁴ενν Ao„⁸, 59 ενοοντο αινιι ⁴σιοσασο*ς, 5„„οννσσασ πε*. De quo loco idem quod ipse sensi breviter, quae est viri gravissimi consuetudo, vel obiter iam indicatum inveni ab G. Bernhardyo in libro qui inscribitur Wissenschaft- liche Syntax der griechischen Sprache p. 291: einfacher wird Eur. Iph. T. 767 G⁴α 5*„& ꝛ mοπ Snιοστονἀς †ε nur coöëtov ergänst(cf. Herod. IX 71).— Recte enim tnterpretaberis non hoc modo: cum quaereretur quis eorum fortissimus esss, sed potius: cum sermo fieret. cum confabularentur de 60, qui etc. WunHe laua svilalal eunp u

§. 5. Ea tamen quae attuli exempla ita comparata sunt, ut possit sane aliquis in errorem facile induci, quamquam non aliam ob causam interrogationis obliquae formae vi- dentur, nisi quod solitae cogitandi viae tenaciores vernaculae linguae consuetudinem Grascis quoque subdere natura perducimur.

Quid vero, quod unus Herodoti- interpretum hisce etiam ekemplis: usus est ad conür- mandam illam legem de enunciatis obüque interrogativis ab se Proposktar Unum invenitur II 134 extr.: Smeirs Fd, nodzis unOuse, Tegdn 8 Se*νποοπεοι dG Sorotro r0- vr ig Aioνπον uvxijs duνκν⁵⁶α³ G-Log u„ oroͦsic egd-, Iadoos. 64 1ο nalc aog ldοαυπνν νeilero, odτα aal Aicuog Iäduoνοs Tενεᷣεο. Ita enim haec cum Kruegero con-

¹) Eundem verbi icroosir usum apud alios habes, velut Eurip. Or. 380 d0 νν ootne, Mevgaecos, 3» icrogstc. Tro. 261 Holvgernr eas, ri iorogsis;