25

6) Deum voluit neque moveri neque non moveri; itemque plerique tradunt, deum neque infinitum neque finitum esse, illum docuisse. Ita Arist. I. l. AU00» d' öyra(sc. 10„ 96)„* Sva*α ⁶αρσσσμαοοεε⁶ν Od" dντνειεον ela uντe reredoο‿ϑα dεεν ε⁴μεένετ⁶ 1πω⁷ ν slvat r0510 ydo oure 1100„ 0br' dν xcl έααοσσ o?'r' dadο G0G 006» SNedν 1010510„ d' lα m ⁸ &-ειαον.‧ 01Ov d8 10 1 5y, O0* elrcho ½0, sOHlvet de r008 1ala, el heio ey. 10 d 8 d„ Ore 16 oOdr drt odre roς‿*⁵ονεο ⁶μοιαοοοσσαα εν 76O oOæ SXee 009 5 rt reνe?. 10 d8 1010010» 5»„ d, 9 10„ 90» Slvœi ltyer, oObre viνεεσσοαισια oο⁷e dxluiro Slvat. dxlνεον μέμν ꝙν⁴ας 6lα xτ⁶ 0Qμ̈ ⁶νꝙ 00 s„do d elg ατ Tεοον οντε SæeyoO eig dA40 819eT.„α d⁴ε ⁴ zclelo ôpra dvg: reοον νἀo eic rε0ον εᷣενν εννέςσσμσ. elg 1εν 05»„ 10 1⁴* 5„ 036 viννο ⁷ναντ⁶ ydor ⁵⁴m d» oddcν εl α&? ds sle dAa-la ueradAAAot, räeic[dy Karst.] ⁴α slνα 5„6ς. di⁴ raœı́rαι ϑ ιυιεσσασι α⁴εν ιντσ ιυο) leiw Srg, Oeεν d zce dvloν sl*α τ*°⁴εν. 10 d8 8„ Obrs drOeε⁵αενιν oëεπ*υκςεασαι bre„do 1¶mM) Ürio oöre 10 1007 ö440ν elvi.„x era dà ObrGς⅜ ½νꝙ 10 ½ 9ε6, d106ν νε να‿ ενα 54⁴⁶νντεαε εαά οσ‿ρφσάαιαςοοε⁶ν vνra, oëre dεεοοm obre Treεεεοασςσένο, obte Oeueiv obre wrνν(codd. dxεινιον) Klyat. Cf. Simplicius I. l. odre d dπνειοον oObε eπμεοσισσσνέμννοq sεæe˖uRd.—.αοσσααιρά⁶α ds*α‿ ν ανοτν qdemάαeo α τν 7Oe⁴dx.

Tamen fuerunt, qui Xenophanem deum esse finitum sive rrerredoο⁶ενον dixisse narrarent, quod tradit Simplicius l. l. AAaνσοο d(sc. Aphrodisiensis) ς ππαιππεεοασςσμμεινοων α œ οαu 0084 9(sc. 14„νοντοο ον ανοαsανωνενε). Itemque Origin., Philos. XIV. p. 96. ed. Wolfii; Galen. hist. phil. III. 25. a., Joh. Philop. in Physic. A. p. 9., Simplic. in Phys. p. 7. Of. Ch. A. Brandis, Comment. Eleat., pars I., pag. 39. Neque dubium est, quin ei, qui de Xeno- phane talia enarraverint, notionem, quae fuit Xenophani, adiectivi Gαœαοοεσιe minus recte intellexisse. Docuit enim, 10„ 9ε0 ν lνα 9†ꝓοααιοι³⁶³, non quo dei formam re esse globosam diceret, sed ut dei naturam omnibus numeris perfectam et absolutam cum quibusdam sphaerae qualitatibus velut cum summa eius aequabilitate compararet. Hac igitur ratione docuit ille: drn d' ,⁴μαιO˙dpra αι⁵οιι⁶ν εν. Quod audientes quidam sensumque verborum non recte intelligentes Xenophanem opinati sunt deum re globosum esse docuisse, quare eum esse TTEO.έέων Of. Brandis, comment. el. p. 38. 39.

Alii vero, inter quos fuit Nicolaus Damascenus, Xenophanem tradiderunt infinitum esse deum voluisse. Nam apud Simplicium(in Phys. f. G.) est: Neæ⁶dας aαᷣονeννdς de Grεαιαοο ꝙαασνε dἀανναον yorog i*od 1-» doxi d f en Oeνν AνππQνναυοωοεευοει. Similiter Cicero nostro loco: omne, quod esset infinitum, deum voluit esse. Haec doctrina qua ratione orta sit, nobis est perscrutandum. Atque id liquet, e Xenophanis opinione omnia sive sd rchra formis certis et definitis praedita sive rrerrsOoιμμνα esse, materiam autem sive 10 1 by contrariam h. e. infinitam sive drreοον esse. At unum, quod deus sit, sive ²0 ³ν, neque ita ut omnia, neque ut materia comparatum ideoque neque infinitum neque finitum esse. Sed quae est ratio Nicolao illi, quum dicit, deum mαειοον sive infinitum esse, docuisse Xeno- phanem? Dubium vero non esse videtur, quin Nicolaus e Xenophanis ratione narrans res fragiles ac caducas quae orerentur et interirent, ειπινιιασαασαενας appellaverit. Ex illo autem, quem proposui, Aristotelis loco(Met. A. 5. p. 986.) in dubio erat, utrum 16 ⁵„, quod Xeno- phanes deum esse contendit, sit sensibus subiectum an cogitatione percipiendum. Atqui illi, qui Xenophanis deum, i. e. unum quod Esset) materialem quendam, ut ita dicam, esse censebant, illius deum dicere potuerunt esse non τπωεετεεοασαρρέμνα sive rd rdvra, sed 16 ⁴e⁷ ↄπντπτέαασασσέννον. Quae autem rerεοααναμενα vocantur, ea certis formis et finibus quasi circumscripta ac definita