4

imaginibus atomorum tenuitas, et sicut ex rebus redolentibus exeunt quidem continuo partes minimae, ipsae res non deminuuntur: ita corpora, etsi effluunt ex iis tenuissimae imaginum atomi, integra permanent. Et maxima est imaginum avolantium celeritas, quippe quod in inani omnes atomi celerrime moventur; et sicut solis lux caelitus tam ceriter advenire videtur, ut hominum captum plane fugiat, ita imaginum in sensus incursiones animadverti non possunt. Simulacrorum autem atomi quum in sensus incurrunt, videndi, audiendi, ceterorum sensuum perceptiones commovent. Quum vero e deorum quasi corporibus infinita simillimarum imagi- num species, quae ex innumerabilibus atomis sive individuis constat, ad mentis atomos affluit*), in eas intenta mens summis afficitur voluptatibus et intelligentiam sive notionem, quae sit et beatae naturae et aeternae, percipit. Perceptis enim imaginibus, quae e deorum corporibus iugi fluore, ut ait Macrobius, affluunt, mens et ipsa summa voluptate fruitur, et eam naturam, qua aliis voluptas paretur, beatam esse concludit. Quumque non deficiat unquam simillimarum imaginum a deis affluentium accessio, ipsos deos per infinitum temporis spatium vivere i. e. acternos esse mens putat. Haec certe Epicuri.— Jam ad censendas virorum doctorum de loco nostro opiniones transeamus.

Schoemannus quidem bene docet, delendum esse inutile additamentum nos ducat librariorum errore ortum; nam quum eorum aliquis pro docet scripserit ducat, et deinde a correctore illud alterum in margine notatum sit, mox accidisse, ut in coutextum utrum- que poneretur. Quod vero Turnebum et Lambinum dicit primos nos e paucis quibusdam codicibus ascivisse, accuratius erat notandum, Lambinum ipsum exponere, quum Turnebum locum sic restituisse: sed etiam sic tractat, ut manu ducat, docet, tum ipsum se haec edidisse: ut manu ducat docet. In Vaticano autem quodam(1944, cont. Welck.) et in Glogaviensi, eo cui Heindorfius nimis confidebat, leguntur: ut ducat nos manu; quam scripturam Turnebique conjecturam secutus Heindorfius scripsit: ut manu nos ducat, quod Moserus in ed. min., Nobbius, Orellius receperunt. At Schoemannus et Davisium prudenter

*) Cf. Diog. Laert. libr. X. 139, qui locus sic emendandus mihi videtur: Ey dà4ςα dε„„αι(sc. Eæi- 0ς) roug deoug T6y eu‿ντog 3 G u ot vdr dιιι⁶ν ugeordrag, s uard 6ιάένν u ν Guveodg Serινιρ⁴σοςσ 1ν 6toioν 22dαν æ⁹ r αἀντ drorereAεdεεμναωυνν A ν οσα☛άσα οαιαι³ςεε*ς(E vulgata legitur: deοꝓσοες, oug u³[Gassendus, Menagius: ou 21⁶ν] uur ⁴οιιρμένν uνρρα ς, o t d6[Gassendus, Menagius: ⁴ρ ⁶1 var' 6εςεασν. Postremum autem vulgata exhibet àνι ⁴σαηαααι⁶ς, et notat ibi Huebnerus: Ante Meibomium legebatur dæoxerel*- uoν dydgeνα‿οsdεl. Meibom.: daorerededνεμιμνουνι αe* ϑσασ οιι⁶ε. Kuehnius: dæor ereAdναιινονιι e νσάμυσοια⁶ες.) Ad illustrandum Diogenis locum modo ascriptum multum prosunt et Ciceronis is locus, de quo nobis quaestio est, et haec Plutarchi: Eainovgog d ◻ꝙQ 162:S 1¹4„ adνrag rotg eodς, Jöyg ds dvrag roure Seνονονς dd Aerrousεᷣexν rνe 1„ 270GAν„ödecg(Plut. de plac. phil. I. I. c. 7). Cf. quae sunt apud Sextum Empiricum, contra Mathemat. pag. 312(p. 554 Fabr.): Ealuovgog ds u υν αrd rodg urrvoug aMντααυνν οer odg dννυνσέἀσουαι ενυννοιαν ddoαmανάιeσα ⁷⁴ειοε. ueꝓ⁴αωνν pd% dν, α, val dσ ράωμανρροςσρσσν uard rodðg urvoug aoorirσνroν uaε⁴α,⁵ον ual rats da*εai urdg Teir rodo roovoue Seodg dροασσααμς ρμονυς Iam vero placet, ut Diogenis, Plutarchi, Sexti verba brevissime interpretemur, Diogenis illum locum obscurum in linguam nostram sic verti: In anderen Sätzen aber behauptet Epicur, die Götter seien mit dem Geiste wahrzunehmen, einerseits (2sy) als solche die() nicht nach einem Qantitätsverhältnisse(uax' d9ν ν%„ d. i. in einem Verhült- nisse, dem die Vorstellung von Einheit oder Mehrheit= Zahl innerer Theile oder äufserer Maalse eigen ist) beständen(ögedrorag= vwäg Tovrag, cf. ad numerum permanere) anderseits als solche(da d⁶) die der Aehnlichkeit nach(d. i. nach den ähnlichen Abbildern) in Folge des beständigen Zuströmens der ähnlichen, ganz identisch(àxl τ ατ) gebildeten Bilder menschenähnlich seien.