6

orationis partem efficiat, nec si verborum textu eximatur, hoc ipso loco rerum verborumque series interrupta appa- reat. Huc referri oportet praeter v. 620— 625 et 842— 847, ad quos infra revertendum erit, in primis interjectas Helenae et Menelai narrationes de Ulixis praeclaris facinoribus. Quas jam expendamus, numquid ad inceptum nostrum valeant. Quid miri in ipso argumento earum insit,(p. 3) demonstravi; commissurae, quibus totam degres- sionem e ceteris aptam esse conjicias, faciles inventu sunt. Verba Menelai v. 214 et 215 65ϑι ³ε 2εαα αμφέ⁴νν mreο εσοντσσι ẽνᷣdαeν α ⁸‿ιαμο FƷ‿εννιε deννοoνν exciperent versus 306 sqq. Huog d'*νοGνιαι σἀν 50000 Gær1O HGG v. 1. 1.⁵) Hic igitur verae interpolalionis exemplum, ut videmur, invenimus i. e.(cf. Nitzsch. quaestionem Homericam supra laudatam p. 5, n. 1) operi ad integritatem quandam absoluto nova pars ita inter- posita esse videtur, ut veterum speciem mentiatur. Neque externas, quibus hanc opinionem probes, causas deesse dico. Novimus, quinque ultimos versus fabulae de ligneo equo v. 285— 289 ea de re a veleribus criticis damnatos esse, quod Anticlus, cujus ibi mentio ſit, in Iliade inter duces Graecorum non nominaretur. Eundem Anticlum Schol. Harl. dicit aliunde huc illatum. cf. Scholl. Buttm. ad 285„O Mvriνlos x τ05 KGzLOr.*) Oν αρ ρμέοσσο ε 9 ½,6ν ν πωάαασσας o! eνre. 10„dο 1νι dεααιέσσειαα μυν.“ Quae verba scholiastae recte, ut censeo, Duebner (Homeri carmina et cycl. ep. fragm. Paris. Didot, 1837) pag. 599, 4 ad Ilii excidium Arclini traxit. Proclus enim in Chrestomath.(vid. Phofii excerpta apud Duebnerum I. I. p. 584,«. 14 0b.εοαα⁵⁶οςο †⁴ιμεαεια dο dοxι*νον Mαν ꝗlouν πυεετοQα τ⁴αe. ⅜ τ πτη τν ⁷τ⁵μιmπον νυeνπτςα εeντωνπκνε‿ ττμινοιιισσα ννες εονεονται Ʒτ νον*πιαᷣν z. T. 1.

Fabulam vero de Ulixe mendico clam Trojam intrante in Iliade parva Leschei Mytilenaei relatam fuisse certo constat. Nam praeterquam quod Aristot. Poetic. cap. 23 sub ſinem testatur ex Iliade parva plus octo tragoedias fieri „olo» inter alia—— oxelcœ mendicatio“, etiam Photius(I. I. p. 583, b) in summario Iliadis parvae Leschei simillima tradit. O06ναοενς ε αᷣεαςαeεοο æυιν αά‿dοσσοπτσο i εν πμαμρωαννεε, ecl Aναρeκάνέοοσοες d† Elérng rsO! ris d⁴⁴ασαανς liνι αες συνt erat. Krelvde we ιναάς τωνυν½ εσιανεπ rdν ας αρνert at. Quae si cum Homericis v. 244— 264 componas, concedes, Homericorum summam iisdem verbis optime perscribi, quibus Photius in summario Iliadis parvae utatur.

Verumtamen haec omnia, quae de fonte rerum Ulixis disputavimus, magis speciosa, quam vera sunt et in con- trariam sententiam hoc certo demonstrari potest, degressionem Homericam neque e Cyclicis poetis translatam in Odysseam neque aetate adeo sera ortam esse. Prius credere vetamur, quia Alexandrini grammatici, quibus tolus locus in suspicione fuit, de Cyclico narrationis fonte tacent, quamquam ipsorum in manibus Cyclicorum opera fuisse constat. Immo diserte tantum quinque illi versus v. 285— 290 repudiati esse dicuntur, quod Anticlus in Homerica heroum enumeratione deesset, et si verbis scholiastae veteris ad eundem versum appictis ò εᷣνιιεος 100 Körxlov hanc in rem uti velis, recte sic colliges:„Nil suspicionis quinque illis versibus injici Cyclica Antycli men- tione, si tota degressio eo crimine damnanda fuit.“ Etiam Theophrastus, qui Alexandrinos grammaticos aetate praecurrit, versum 229 sq.(histor. plant. IX, 15) non e Cyclo, sed Homeri nomine laudat. Sed non modo haec res profligata, sed etiam omnis quaestio de inferioris aetatis interpolatione sublata esse videtur gravissimo Herodoti

³) Bernhard. Thiersch. Urgeſtalt der Odyſſee p. 123 censet versus 218 312 adulterinos esse. Miror autem, quod ille imterpositam noctem tollens transitum ad posteriora his verbis finxit v. 310 aurd Sm 66¹0G 20½ sd’ru 0g 3 390„* To, roꝛg Tore poris⁴α 7000 6%— Savος Meredos Tirrs Os de JHeic x. r. J. Ipse enim Menelaus v. 214. 215 dixerat, se non eodem die vesperi, sed postridie mane cum Telemacho sermones collaturum esse.

³⁴) Ne quis cum hac Cycli mentione eonfundat, quae Eustath. p. 1494, 56 ad Helenae fahulam de Ulixe adseripta habet Aeern 48 4 9 16 a o u„ 16 irair Aꝓe eapd 1 3eTssa. 6 d4 1v2A1208 wadn, ſoun 6 rν ννàμέν eotrν ovonudrmde d* 0⁴ 1„ 1447. dbern rad ard vuεονεεαν sνσι νταe˙ον ο‿ τπ‿ν ⁶υιεαα Aaoro rd. Gduιm duνειιρσι να 1. x. A. cf. Welcker, der epiſche Cyclus. Rhein. Muſeum lter Supplementband p. 54 et 55.