5

p. 10 sub finem. Qualia quamvis suus quemque sensus maxime doceat, tamen liceat summario demonstrare, qiuam saepe oratio a novo principio ordiatur. V. 620 απαυι⁴ νεκς quidam memorantur regiam intrantes. V. 625 narratio ad procos in domo Ulixis versantes transit. V. 675 poeta de procorum rebus sermonem deflectens Medontis et Penelopes colloquium refert, v. 768 ad procos, v. 787 ad Penelopen, v. 842 ad procos redit.— Duae autem par- tes orationis, cujus argumentum leviter perstrinximus, v. 620— 625 et 842— 847, neque cum superioribus neque cum iis quae proxime sequuntur, ullo modo cohaerent. Consilium potius manifestum faciunt eo in loco seriem rerum incidendi, ex quo posterior narratio apte pendeat..

Postremo inopiam vituperavi, quam oratio Telemachi habet. Postquam commodum domum ingressus pauca in Pisistrati aures susurravit v. 71—75, per totum vesperum silentium agit. Tandem cubitum iturus versus 291— 295 eloquitur, et quae profert, fere nil praecipuum vel ifius proprium habent praeter verba zοσαηιεκνν νμμἀς eες eu. Nam v. 291 bar est versui 156. Initium versus 292&*οον vide 16, 147, clausulam»νε Aννον 5*οον. VWI, 16, XX, 289. Sententiae et verbis versus 293 simillima leges II, 489. 490 coll. XXIV, 205. Extrema versus 294 verba et v. 295 integer iterantur 23, 254 et 255 coll. XXIV, 635 et 636. In sermone, quem Telemachus postero die mane cum Menelao confert, v. 316 congruit cum v. 156, v. 317 verba alias scripta non sunt, immo vox*dνƷσ quae 18, 117 coll. 112. 113 et 20, 120 coll. 105, 116, est utun, omen ex humana voce factum, hic habet singularem vim. Significat enim famam. cf. Eustath. 1497, 48. Contra versui 318. simile est illud 0xο⁹ 60G dεονdε 2, 64, initio sequentis versus continetur sententia versus 121. libri 16. Clausula versus 319 et integer v. 320 invenitur 1, 91 et 92; v. 321 l. 1,368; versus 322— 331 iidem sunt, quibus Telemachus 3, 92— 101 Nestorem allocutus est.

Sed satis superque de aequalitate et similitudine nonnullorum versuum, qua sola non ita multum effici puto. Paene totum sermonem Telemachi e communibus Homeri verbis compositum esse, recte colligetur. Quare jure suo Eustath. p. 1497, 58 ad v. 317 Orl αοoνεrr Tννένανο τποε νν roν Meveldes S0G⁵νσυ tya υν*o rouroũ& cενᷣ einöyrog. rod νεlOvαες dε ‿‿ςουςι εαιμαιεετηιςσσαυυσιοο ετςιιοειν εοσςσ x 26ν εασυνπσο et p. 1498, 4 Kal 50 ör νέυττυυνοο τοσον(sic) s6! ‧ 2 Ʒντ⁴αάνονα ετπη ⁴μάιο‿Twε˖xos,«& dia- 96w G²⁶πιιυυ ꝓαυdeyενιονν Sντασννα ενν ενευντ εν mπωτπ⁷νπ. de slvcw adrdu Sqενοεενν α τνν ν⁵σσειον εεένο- 1ueνονη ⁶⁵ιαυιυντσιιν. Frustra, mea quidem sententia, contra dicit Nitzsch. ad 322 sqq.*)— Omnibus igitur su- spicionis causis, de quibus supra monuimus, expositis vel, si tibi placet, probatis, quid tandem profecimus?

Vitiorum exempla, quae proposuimus in duo genera discerni possunt, minorum et leviorum unum, alterum graviorum. Ouidquid culpae in illis haeret, aut singularum vocum interprelatione tolli potest cf. illa de Telemacho aedes Menelai ingresso seque ad Pisistrati aures demittente(pag. 2) aut, paucis versibus comprehensum, rem spectat miram quidem, sed quae ad ipsum libri argumentum nil attineat: cf. solum locum de hospitio, quo Menelaus Ulixem Troja redeuntem excepturus fuit(p. 2 s. f. et 3 in.).

Graviorum vitiorum item duplex ratio accuratius nobis examinanda est.

Una enim species eorum ita comparata est, ut per se exemplum quodque quasi integram et singularem

²) Etiam v. 296— 305 simili modo atque v. 290— 295 compositos esse demonstrari posset. Sed nunc ne illa quidem hujus libri verba, quae totidem literis alias iterantur, percensere volo. De sola Telemachi oratione addo, ea, quae infra obloquatur Menelao, hujus libri non minus esse propria, quam ipsius Menelai responsum.— OQuamquam enim Menelai verba(613— 619) repetuntur 15, 113 — 119, tamen in alterum locum minime quadrant. Menelaus cum uxore et Megapenthe filio dona hospitalia e cella petiverat. Ipse ferebat deras dumerues 1ov, Megapenthes voyτ*οα doyvoeoν, Helena erdor uντoiν³d. Tum Menelaus Telemachum profecturum allo- quitur 6σσσ σν etc. 6060, 6 zd2αατo ad riννεαςᷣdονεαστνν. S⁴α ον voyr=aοr Teruyενον⁸—— Ter'ε⁶ές τ⁶σσπ⁴dςα. Quid tandem dat? Scilicet crateram, de qua tam multa praedicaverat? Minime. Porrigit dεed⸗ duενιιεε⁵ον, cujus ne mentionem quidem fecerat. Tum apportat Megapenthes crateram.— Non latet quidem, crateram potissimum donum esse, cui cetera tanquam additamenta adjiciantur Tamen res tantum ferri posset, si ant vulgo dewag cum cratera dono datum esset, aut Menelaus in oratione poculum com- memorasset.

.