4

respondet. Quamobrem nonnulli veterum interpretum, quippe qui interrogatione carere, quam in responso offendere mallent, versus supra exscriptos 163— 67 incl. e colloquio amoverunt. ⁵5)

Ita huic loco omnis difficultas exempta erit,— ut infra similis offensio redeat.

Eodem die quidem primam illam Menelai vocem de Ulixis fortuna v. 109. 110 nemo amplius addubitat. Ipse (v. 182) amicum νστιιον õvocans ceteris lacrimas movet; tum colloquium cum Telemacho faciendum in crastinum diem differt, v. 214. 215. Telemachus autem ne Helenae quidem veneno(dolores leniente v. 223. 224) prohiberi poluit, quin patrem mortuum lugeret v. 292. 293. Postridie mane Telemachus ex Menelao quaerit, quid de patris morte referre possit. Ouae interrogatio quamquam cum diserta illa Menelai voce v. 109. 110 discrepat, ita tamen culpa liberari potest, ut Telemachum, quod pridie fortuita mentione cognosset, tunc diligenter exquirere judices.

Itaque, ut paucis compleclar, quae de Ulixis forluna supra disputata sint: Ante Telemachi et Menelai colloquium altero die factum nullo quidem loco Ulixes mortuus esse diserte traditur, tamen verba Menelai 109. 110 et 182 Telemachi animum in hanc sententiam inclinaverunt cf. 292. 293. Ea, quae sequuntur, contraria sunt et paene est, quod arguas Menelaum, qui, quamquam ex deo marino Ulixem tunc certe inter vivos fuisse nosset, Telemachum superiore die incertum reliquerit atque adeo in adversam opinionem traxerit.— Non solum Proteus v. 498 elg d' Sοτατον εαμόις τνασεουννετat, alicubi vivere Ulixem significat, sed idem repetitur in v. 552, confirmatur v. 556 sqq. Tamen ut etiam haec in alteram illam sententiam detorqueret omnesque locos(v. 109. 110. 182. 292. 293. 498. 552. 556 sqq. et quae v. 837 Penelope in somnio ex Iphthime sorore percipere sibi visa est) aequales redderet, assuit nescio quis, qui tempora duorum Menelai sermonum non satis discerneret, versum 553„ε ϑασικυν etc. ³)

Cujus iuterpretatio mirum, quantum interpretes et veteres et recentiores exercuerit. Equidem ut causas inse- rendi hujus versus, ita interprelationem ejus ex consimilibus locis libri petendam duxi. Qui enim versum conscripsit, et 498 et 1, 197 dubitandi vim in particula rou inesse voluit„fortasse,“ ut 1, 199 et XXIV, 488. Protei autem responsum„se quondam in Calypsus insula Ulixem vidisse“ eidem de Ulixea posteri temporis fortuna certi nil habere et cum ceteris locis componi posse videbatur. Quare versu illo addito, jam omnia plana, ommia aperta esse putabat.

Tertium in suspicione fuit interruptum orationis genus quod dulcissimum colloquium Menelai et Telemachi excipit et ad extremum usque librum obtinetur cf. Wolf. Prolegomen. p. CXXXI et Spohn. de extr. 0d. parie

4) Notanduſ est hoc loco insigne scholiorum vitium, quod Buttmanni et Nitzschii diligentiam kelellit. Ad v. 158 4 AA 6aονρ— 162 T15§6* du scholia Buttmanni haec habent adscripta Aderotyrat erre 6T1T4 Gσ εονιτοε ³α νe νιοωιν πασνdeτ⁴αο L6yε⁶ α a4— xgerrelg(Hucusque Pors. ex Harl.) aνς τι ον˙0 Gνμ ν ονυνμενσςέεμεꝙεε 15 Mevelä σεσςσστν αἀαπικ᷑ να ν6ονα πα³- 1908 4216ο. 0. Verbis a Buttmanno ad repetitum idem lemma e cod. O. subjectis vituperationes quidem versuum 158— 162 continentur jam a Nitzschio in Comment. ad h. I. explosae; adulterinos autem hos versus esse priore tantum scholio tr aditum est. Ad v. 163 090dl oil IIoeueros ro Meveldov, 00 6 T4 1021e, Zder oy J r4duer(109), Burb* Jv erαꝓdy'et, oro Sue³ 5 T)16εινανoOQĩď zevdöheros 4169 ro 7a⁵908, 2* 97 ar dAAo our ueεrd,⁵ανε, dra uανονς va⁴ Speeae TreeiSadho 7ueu di τ ro- Totra v Ti rer: 16 d8 79⁶5 rurες ou dννενes 6TrGar deh OQ. Comparatione scholiorum cum Homeri versibus laudatis effi- citur, omnia, quae a verbis 4 Gerodvrat a. r. A.— Arime*. in eod. Q. tradantur, ad versus 163— 167 incl. transducenda esse. Pri- mum quod versus v. 158— 162 ex oratione amoveri nequeunt; nam v. 157 et v. 163 eiroν L6*ο⁵ 66, vidg erirunuon, ds dyopet'eus. 6o oi ο Ʒεαeσς ueποutνσeaνν. J. conjungi non possunt. Deinde quod causae suspicionis inde ab ς—εοστο* να νe ιαωοι— 2ris³ο adjectae in versus 163— 167, non in v. 158— 162 quadrant.— Verba, quae de scholiastae opinione juvenem non deceant, ⁵ld„dν dAAye' etc. Eustathio(cf. ad h. I.) sententiose dicta esse videntur.— Postremo, versus 163 sqq. adulterinos haberi, scholion alteri lemmati subjectum diserte tradit, atque, ut versus defendat, easdem res ab hoc loco alienas dicit, quas prior scholiasta, quinque quosdam versus improbans, desiderat et loco accommo datas dicit.— Simile scholiorum„vitium, quo falsa suspicio versui 515 in- jicitur, ſacillime corrigi potest. Verba enim adscripta ad 515. eενυαα, rdre] 0,6εεέ⁴ρα§ϑαν6v. Pal. non ad h. v. referenda sunt, sed concludunt scholion Pal. ad v. 511. Cf. Eustathium pag. 1506, 40. 41, qui integrum scholion zν mπαʒ‿αάν nobis servavit.

⁴) 553. He daror]l Ky r᷑ςαs'eretro(huc. Pors. ex Harl.) roε ⁴αο IIoozicν elroros, dro ³⁴υντο dmτsdouro(496) peoios rętror gyre d.ο⁴νο⁶μειιον Pal. O.