21

mentum librariorum, qui, cum supra Thucyd. et Theramenem et Aristarchum in Piraeum sese con- tulisse narrasset, item nostro loco Theramenis mentione facta de Aristarcho quoque referre ali- quid scriptorem debuisse opinati verba illa adscripsissent sed ipsi sese lectionis varietate(x A*³νοεε, 1 πQQει) coarguissent. At nuper verbis illis etiam atque etiam examinatis sententiam me mutasse confiteor ratum fortasse sensum aptum et ad conexum accomodatum enuntiationi (6 dν ⁴oior.— ATdeααιανκο) subici posse, si notionis discrimen, quod inter xalenælvet“ et doyicsodœ intercederet, si discrimen illud ab interprete quam maxime efferretur et premeretur. Verbo 00Cϑαά enim significantur externa, ut ita dicam, irae indicia, verbo zαlenαveεν interna animi commotio. Ergo cum haec verba loco nostro de hominibus diversis dicta inter se opposuerit Thucyd., exprimere hoc voluisse eum verisimile est, Theramenem vultu irato milites intuentem et verba minacia iactantem iracundi speciem prae se tulisse(revera aut, quod per se cognoscitur, ira prorsus carebat) contra Aristarchum equitesque, qui ira arderent, iram consilio repressisse et iracundiae animo penitus occultae servire non potuisse nimio militum sedi- tiosorum numero cedentes. Si sensum loci nostri hunc esse probabile videtur, lectio τρᷣ εν—, quam Kruegerus et Stahlius receperunt, non debet retineri, quia hac voce vis verborum et effi- cacitas magis deteritur quam augetur. Huc accedit, ut dativus ⁵σ ⁴αeeσεκε(pro zfs deig vel 16 b„1⁴) eo sensu usurpatus, quem Krueg. illi subicit, apud scriptores Graecos non inveniatur (cf. Poppo ad h. l.), nam elocutione insolita aeε το αενƷοοςα, quam e VI, 89, 2 affert Krueg. ad nostrum 1 ασmνε defendendum, loco illo Thucyd. usum esse apparet, quod animo eius observabatur contrarium illud 2ετ doyfe cf. Plat. ap. p. 34 C, Xen. Hell. V, 3, 7. Denique 1☚ d.*νe reiciendum et λO, quod optimus codex praebet, recipiendum mihi videtur, ut sit quo erxrlot adiectivum pertineat, quod absolute dictum esse mihi persuadere non queo.

Cap. 94, 3 de»Syy εεϑι αἀτονς, dde dce ee d eeai πασ ντσιμμεει ετααοοωανι ⁴ἀς τον Tdiov ο⁵έμον*τμεεεεοοοο ⁴(B)) demπ τννττεοα³εέια⁴υν ooς dxαeς, dlld 1r00G 1 L1u⅜rið νντ. Verba 6de r˙ 1dlou. 4ε½. etc. interpretatur Kruegerus:„in der Meinung, daſs der einheimische Kampf, die Gefahr von Seiten der Vierhundert, gröſser sei als die von den Feinden, nicht fern, sondern am Hafen selbst, dessen sich die Vierhundert, wie man argwöhnte, bemächtigen wollten, um ihn den Feinden zu überliefern.“ Quamquam Poppo(cf. ad h. l.) argumenta gravia ad hanc interpretationem reiciendam attulit, tamen Krueg.(Stud. II, 233 et 234) sententiam suam tueri conatur contextu sententiarum meo quidem iudicio prorsus neglecto. Athenis enim narrat Thuc. diem esse constitutum, quo contio haberetur ad disiunctam ordinum concordiam reconciliandam: cum die illa constituta Athenienses in Bacchi templum conventuri essent, clas- sem Peloponn. hostilem iam circa Salamina versantem appropinquare nuntiatum esse, tum Athe- nienses missa contione œα⁴ᷣe νμμε i. e. omnes, et plebem et oligarchos(non plebem solam, id quod Krueg. statuere videtur) in Piraeum concurrisse.(Qua ducti opinione Athenienses in Piraeum confluxerint, verbis eς τν diouv. deig. etc., quae supra laudavi, nobis exponit Thucydides. Atque manifestum est Athenienses, ut vim hostium ab oppido pro- hiberent, hoc fecisse ratos discordias civiles et internas bello cum hostibus communi post- habendas esse. Hanc sententiam solam esse in concxum convenientem ita est apertum, ut miremur, cur Krueg. id non intellexerit aut intellegere noluerit. Si quaerimus, unde sciat Krueg. Athenienses in Piraeum descendisse, ut oligarchos prohiberent, ne hostibus portum traderent, ne minimum quidem huius rei indicium apud Thucydidem ipsum invenitur, immo narrat scriptor, cum Athenienses in portum pervenissent: od ⁴αμεν εν dↄeς ‿αοοναας»ανςα εασισαινον, od ds allag„.ϑε☚ε α, ol d uνες ε d reixh*α 10 rμαα n ĩοο τμιμέιμνοο mπμιαανει⁴οωσ⁵ονυν i. e. omnia