19

Euειmνιαιασνσάαιέααινπππράι subiectum ol dexc àνdoec subaudiendum est, ut sensus sit: undecim illi viri, cum Caunum pervenissent, ad naves Milesias nuntium misernnt eo consilio, ut ipsi Miletum tuto deducerentur. Ergo xdowν, ut iam supra dixi, ante r νυμμααααeνσ. certe expungendum est, nam si quid ad notionem finalem urgendam adici necesse esset, equidem mallem gyexa, cf. Thuc. I, 45, 2 r0οεεmαο àϑ αο̈ εα τοο 1ι JGενιν εμꝓνεα rdς orddg. At non xdowν solum sed etiam 105 Svαmτιαασαάααανπναα infinitivum e textu eiciendum verisimile mihi esse videtur, nam in cap. 41,§ 1, ubi nunti illius Miletum allati iterum mentionem facit Thuc., nihil legitur nisi: 4» roοντν εα Kaurov aœοασνyeræ dyyelila, öri al enrd al ewoOot ies al τeεæνεdu- uoν⁴ααν ⁸εονισονυ⁵οσι mQα⁴. αεοων, et tum demum, ubi de iis quae Astyochus in mente habet(non ut supra de consiliis undecim virorum) scriptor nos certiores facit, tum demum exstant verba: xal-ouldao Aordoxoo dyra dore eli mτἀᷣa ν6 16 vaig 1e— 100rae Suunoa- oOH⁴l‿ldα να ονς aνεᷣ dαμνονα— dοραᷣ.ς πις6σιι νmάσάνα. Facile igitur eo adducor ut putem in archetypo verba xdο ο Su*ιmσηιαιαπηωανπmηάάꝶναα ex eo loco, quem modo laudavi, petita ad verba nostra&rτενμιιον εέυ⁵ τς ν ih Mad*ε»aig illustranda et explicanda in margine adscripta fuisse et in textum insinuasse, ita ut alii librarii xαοσινστον υιιμυνράαάαmτάσνιο S'ijrut reciperent, alii, qui consuetudinem illam sermonis Graeci noverant et meminerant, xdοπ omitterent. Si roν Fννμασααααασνσν. retinetur, offensioni etiam tautologia quaedam nobis est, quod id quod undecim viri efficere voluerunt per nuntium illum ad classem Milesiam missum, verbis dnl rd e&y MA’rp»x satis significatur, quibus verbis haec fere sententia subest: nuntium miserunt ad naves Milesias, ut naves illae arcesserentur(id quod per se intellegitur) deducendi vel prosequendi causa. In end praepositione cum accusativo coniuncta notionem huiuscemodi finalem inesse(eodem modo quo in nostra germana praepos.„nach“) demonstratione non eget. Ceterum conferas Kühner ausführl. Grammat. der griech. Sprache II, erste Abth., p. 437 et 438).

87, 4 cmsi, el ye ε&6οιυνννιν, diαmνποειναμiωσ ,(ꝓaeg(cod. B.εαραισάσισιιςσ) dπειν ⁴ακ 8ν⁶οια ꝗrνςρB ορμααας do etc. De his verbis saepe a viris doctis temptatis conferas Krueg. et Poppo ad h. l. Hoc certe mihi constat locum pro sano haberi non posse, quamquam Popp. tautologiam intolerabilem defendere conatur, sed omnia, quae adhuc proposita sunt ad sanandum, mihi non satisfacere libenter confiteor. Nam non modo Kruegeri mutationem, qui Reiskii coniectura enl- pœvsig probata ydo post zouαoαs delendum censet, ut apodosis a oνμ⁴α* incipiat, audaciorem esse(cf. Poppo ad h. I.) et reiciendam puto sed etiam lectionem a Stahlio in textum receptam, qui ipse quoque Reiskii sententiam sequitur et&rιανεie pro sniœee scribi et post dieσGαο⁵ε- uujcat particulam y interponi vult. Hoc enim certe negari non potest, nihil referre ad bellum conficiendum, utrum Tissaphernes ipse adsit necne(hoc significat&rειασεig) sed id attinere classem, quam promisit Tiss., quam celerrime advehi et ad classem Peloponn. adici. Ergo ut sensus fieret, quem Stahl. vult nostro loco subesse, pro erævele postularemus*α⁴ᷣς vaig vel simile aliquid. Fortasse locus sanari potest, si statuimus lectionis varietate commoti— alii enim codices habent eεοεσασασνεςσ, alii&nανςς, aiii eol άełς— adiectivum enιασασσαςσ vel TTsOεꝓœασις pro glossemate habendum et delendum esse, quod in margine aut interpretandi causa adscripserit librarius quidam aut necessarium esse putaverit non intellegens enuntiationem ab encel incipientem(énel idem est quod„d⁴ο ex dower ασασιρταoν elvæœo pendere. Huiuscemodi structuram, ubi pendeat inf. e verbo, quod duobus vel tribus enuntiatis interpositis ab infini- tivo dirimitur, haud raro apud Thucyd. inveniri notum est. Si quam proposui emendationem comprobatur, sententia loci nostri est: mihi manifestum videtur, si voluisset Tissaph., haud

dubie eum bellum confecturum fuisse. Particula& post dιαemOαsενμςαααανα õoaaddi potest, sed 3*