18

Quoniam vim et naturam particularum öre et de explorare studuimus, redeamus ad nostrum locum examinandum, ubi optimus codex habet d'e, ceteri öre.

VIII, 100, 4* 1τοm,ꝓQέυνοος(i. e..αέσν) d' adrdde zul d Qoαeν⁵οοοσ πωινντιε»ανο⁷ e rie Id⸗ναον, ας(öre)»yyενν æακιτος 11 τν ꝓνddοσ π dicœats. partieula öre in sententiarum nexum quadrare non videtur ex iis, quae antea disserui, nam nuntium illum et adventum Thra- sybuli non eodem tempore factum esse, sed prius nuntium esse allatum, tum advenisse Thrasy- bulum manifestum est. Contra dς particula hic est perapta, qua sententiae laxe nectantur ita ut ex sententiarum conexu perspiciatur, quae inter utramque sententiam ratio logica inter- cedat. Ceterum conferas locos similes I, 27, 1 e„490» Ayye40¹, I, 29, 3 do dmiijyyetley.

VIII, 94, 3 0¹ d' ⁵ 2eνηα᷑ο, de»yyεεο αιος&uεονς, α⅔νμεs 2½αεο.

VIII, 92, 6 ³e scνꝙꝙQν△αᷣι roο 1ενσιηοαοςσ— Br2³⁴οισ⁷πάω w et Demosth. de cor.§ 284 dis d' driyεaν—— i udx— 066e oοvrioas euενε αeροεαι. Id quod his locis, quos con- ferri iubeo, adverbio slνα⁹ςᷣ in sententia primaria exprimitur, nostro loco plusquamperfecto mO0ασρꝓναμέμνοο ν indicari videtur.

VIII, 39, 4 i. f. 5νεεννιειν do&y doœle örreg dyyeltlav eαeκον(ol ydexa dν⁴εα e⸗ Aaus daiεαμονοο πιέηναιραννέννες ε&⁶νμσοισσMorvx) enl rde sy vs MA*r„ενς τ&νυννκιριασάααρατυμο- 9να. optimus codex exhibet Xοιroονν νυναυνναοασιαοαοαασνννάαα, ceteri cod. xdow» omittunt. Hoc apparet vocabulum x⁴οι tolerari non posse, quod pro praepositione apud Thucyd. uno loco inveniri videtur(V, 70 0d 05 εloν ναἀ), nam notissima est illa sermonis Graeci consuetudo, ex qua genitivus infinitivi ſroë2ενm)] sensu finali ponitur.

Ad eos locos, quos Krüger e Thucyd. collegit, quorum numerum A. Schöne(Rhein. Mus. XXII, p. 137) nonnullis exemplis ex aliis scriptoribus petitis auxit illustravitque(Th. I, 4; 23, 4; II, 22, 1 et 2; 32; 75, 1 et 3; 93, 3; V, 72, 3; VIII, 14, 1; Lys. 20, 36; Plat. Gorg. 457 E; Xen. Cyrop. I, 3, 9 et 6, 40) addas Demosth. de cor. 107 AoOœα αα⁴ ⁵ϑοσσασι τοσνς T6ννσιηs ναα⁴ν dοσ*,) ινι⁴mάασα⁵μο τον 10 diæα ιειν 9 ε 161„ 0 1o 9104 et Dem. XXI, 27 geuyorros„dο οluα ²α ⁷⁶ινν⁶τοο so 16 1ντπαρςντα οmπον ν μ⁴ d0 0- »α. dà³ εκ diοαeαοοο⁶ενο τν dα 5»9ν de Sdel„εν⁴εααοαισι ε̈ νέν. Dem. XXIV, 36 Exνι⁶ένυασ‿ (*6εμαοωσσ) slεεει τον π⁶οειι⁴έναι νπωάἀeaς. Dem. LV, 18 roανι⁴σποο 1πἀꝭάν elo* poœρ oν 1u¹ 1¹* οιάQινρ tlενυι ρνo lpyegai et ibid. 19 6 ασeυ⁵‿εατον ouα 1 rijo Ao⁴ooiae n0OO2⁴ ασσ‿α τον ν ꝙövoy pip εσσαα. Plat. Gorg. 509 D 7101800-, Sd 1ν Sϑιτπναα à‿‿⁶ι- *e09aα, O0x dderεεrα, ¹ Sd dοναμάι αεοισαστεεοαοιντασαι το˙ν ddυεονϑάα de ddurαerα Lycurg. in Leocr.§ 142 d¾' ‧νει 1εοννς νυισιι, dyooς,»drν, oerelag*εεμν, drTSO d- 100 u ταντ dνυνονναι ½νιοι—τνν υιμμεεεσιν π⁵ςe εν Xœοοαυνεlæ rεᷣlεᷣdενοαασν(cf. E. Maetzner ad h. l. ubi Taylor verba 10 ⁴*αηmτ υ. tanquam glossam eici recte iubere mihi videtur). Aesch. in Ctesiph.§ 114 1α⁴σάἀ⁴φει xαεας dοαeude nαο duαερυων τον μeεν νiaν mTrεε αινι— ρ α α.

Quodsi quaeritur, quam originem duxerit hic infinitivi usus, illud monere liceat genitivum a Graecis usurpatum fuisse pendentem ex verbis tangendi, petendi, concupiscendi etc., ut id significaretur, quod tangeretur, peteretur etc. Atque omnibus locis quos supra laudavi si ver- bum petendi vel simile non exstat, at notionem appetendi vel concupiscendi in toto ver- borum conexu inesse negari non potest, ita ut Graecis, quorum animis haec notio non expressa quidem sed verborum contextui subiecta obversabatur, genitivo illo, ut ita dicam, finali uti licue- rit. Omnibus locis aut pro subiecto accusativus quidam infinitivo additur aut subiectum eius enuntiationis suppletur, ad quam infinitivus pertinet. Itaque etiam nostro Thucyd. loco ad roν