7

nocles. Non medio illo temporis spatio, non extremo, sed initio venisse Ameinoclem dictum non est, sed e conexu sententiarum per se intellegitur. Idem est statuendum III, 29, 2 εμεαασι ε μἀα‿αοεα vαeη τ* Mortdig daAxul dnrd, öre ei 16 Hrαœον νασεινιενααν i. e. temporis spatium erat septem dierum, intra quod spatium classis profecta est; initio huius temporis spatii classem e portu egressam esse disertis verbis expressum non est sed e conexu per se cognoscitur. Hoc negari non potest sententia aliter conformata Thucydidem seribere potuisse de†ρ od vel aντε⁴ν cferas. I, 18, 2 ernj ydo sort μmοra rerbardta al ddiyp lelc e rshsvrde rodde zoõ zoaeao; d& †ꝓ†σνο˙d Auαναε⁴αα⁶νμμοι ερ oαάνε—ν πμεεεε OOννxα et I, 6, 4 α οd τπποε Ʒππ εmπινιι 3„ εανννzt, sed concedi minime debet iis locis, quos supramfmoravi, ore pro srτeidi vel d††σ ν usurpatum esse, immo ubicunque öre occurrit, sententiam et primariam et temporalem eodem temporis spatio contineri scriptor significare voluit. Neque magis aliis locis statui debet öre esse pro örz veluti II, 21, 1 ⁴μεμαμκι νμαμέ̈νοι ααάα lεεοde ανσα ν Læνοασνον axε dmGανεαιων ασαάσαι lα, ors aiogadur yexονοσεᷣ et II, 54, 2 1⁴ευτhm˙ſs sysvero ul ον daæεduαμοον ν̈νοωνυνοεο ro&ldοσνσ, örs(d 90e) etc. dvsεlsv. Comparatis aliis locis veluti Lysias 18, 26 A οηꝙFσε εαα☚⁴ rouτοσυσι τοιννο συ⁴ενοναι εννονσ 1μ⁷e˙ gl ετνεi ν τον νον μυον εντας, ö1 ε dνοας do- oroug Srοαεεσειεν να ²ον νmππνο dνμάα ν μ(ꝑωεινσνκαοντας et Xen. Cyr. I, 6, 8 A⁴.⁵αννμα τ 1ονντ (= hoc tempus) örε Gοο οντο ϑυνε⁴ονει εα εμα⁴αοα etc., etiam his ipsis dico locis comparatis cum R. Kühnero aliisque grammaticis consentire nequeo, quod ellipsin temporis in huiusmodi locutionibus Graecos admisisse censent, nam certe nemo est qui contendat in nostra Germana lingua, ubi non particula temporalis„als“ sed part. temp.„wie“ simili modo usurpatur veluti ich erinnere mich ganz genau, wie er kam(i. e. der Zeit wo er kam), ante particulam„wie“ notionem temporis cogitatione supplendam esse. In exemplis Graecis aut vocabulum Xνοοσ vel simile, veluti apud Lys. 18, 26, revera exstat(diserte ponitur), cui accuratius expli- cando enuntiatum ab òöxe incipiens additur, aut si notio temporalis non exstat cui circumscribendae sententia temporalis sequens inservit, certe indicatur illa ut in Xen. Cyrop. I, 6, 8 et in nostris locis Thucydideis. Nam si legimus 1αννb ††⁄̈ννεο oον τιν uανεdισονονυν xνρνοωτννοεον xε dg dveiley etc. vertendum est: Es geschah auch Erwähnung des den Lacedämoniern gegebenen Orakels, als ihnen nämlich Apollo weissagte*). Neque magis supplemento opus est hoc loco quam altero ⁴ειιόκναηένοι‿¶μαηατοdeεαάννιαuαναν6ααοναιν αόeᷣ— 18 d'exdoyoe ubi verbis IIAeαοτοe. 9αR⁴ã.᷑é subest notio temporis et eius quidem quo 6ν yεsro: vertas: indem man sich an den Pleistoanax und seinen Einfall erinnerte, als er nämlich sich zurückzog. Jam ad hunc locum aliosque ubi ne minima quidem temporis significatio invenitur, recte intellegendos id quoque tenendum est verbo 1⁴‿ειμκακινοϑασι contineri eas actiones quibus memoria efficitur, actiones videndi et audiendi et reponendi in memoria, et ad has actiones, quae verbo 1εικνσοοοα posito per se intelleguntur, temporatim(sit venia verbo) definiendas enuntiatum per öre introduectum adici. Eodem modo usus ille nostrae germanae particulae„wie“, de quo supra dixi, explicandus mihi esse videtur. Ergo si legitur 1eεικαννναμέμννι ,— örs dνεααοσ, sensus est: viderunt Athenienses Pleistoanactem et in memoria reposuerunt tum quum invasionem faceret, itaque meminerunt. Conferas latinum illud„memini cum“ et„audivi eum, cum diceret.“ Minus a notione tem- porali öre abhorrere videtur eo loco, qui exstat in Dem. orat. de corona§ 291, 2α⁴νισντν ⁸εαά uαςσα πα⁴εαυν Jνν τυνυ συνισερρνυυννττεε* 110 484 4άeG εε 0O0 x dg dy siνν α dircio ol- Tn 2oxe 1i„vdd⁴μe s°ι⁶ν ⁴eσςσᷣ— d⁵³ επαο iν ozzp ubi contra codicis auctoritatem

*) Notio temporis, quae enuntiato temp. definitur, subest verbis robν ταραν au. Toyoc.