6

TL0*αιστσ o τκαάσράισν⁶σσας 196 ör o d e9“* 011 G— 16 ½⁸ 8664 00ystr. 217„α* ƷυemE ꝑ 6 824 2„„ 9* 7 7 2„ 7

„6eααςσ υ Ʒεονυν toxium, öre cĩr Sm⁴ετ eo etc. 6 τόν συνιεσνυε εά ouveugaivero; 250 öͤre dmeq=ν⅛οεεεσο Huou* 2⁶ 1uëοο 10 vn,οσρ τονςσ ϑειἀ‿ινσι ο μεεεdidote, zixε&ννυνραιεεεοοε 1d dοιο⁴ μ τπωἀττειι. Hic manifestum est imperfecta iccirco usurpata esse, ut arctissima inter duas sententias relatio intercederet. Si enuntiatum temporale sui esset juris, imper- fectum non haberemus. 233 zlyag elxe ⁴eσς xdig etc. r εlo d odyœe c& 2„ 7 1 7 7„—* 7 7 6— 2o-ſetv. 295 R⁸, ö1' τα‧ dinnouv rOdνμαιι ν‿ τωιμά⁴õJ uιν³, ν‿eνιςι ποοιεωνοντνυπ**μένν etc. rd Sεdπιςεα ππ 1diαo Lε᷑r' aoxοedα ν σ⁸ισςοοντσσ τποε ντ. 320 öre Asy rfj T6let 16 ε⁴τμισσν ε2ιςοι⁄σαάι υπαχ ⁶— yG⁴*οιστα ενωυ s—ꝓœαe⁶–νν ete.

In enunt. temp. aoristus, in enunt. prim. aoristus vel imperfectum.

Quod in nonnullis enuntiatis quae ab öre capiunt initium aoristus est, ubi imperfectum vel plusquamperfectum desideratur, non est cur miremur, immo neglegentiam quandam et liber- tatem venustatis haud expertem agnoscimus, quam Graecos in periodis construendis admisisse constat, et quae ea in re cernitur, quod etiamsi coeperunt alteri alteram subicere sententiam, tamen inceptum ad finem perducere aut non potuerunt aut noluerunt. Itaque cum particula öre cum imperfecto vel plusquamperfecto coniuncta maxime esset idonea, qua ea quae inter duas sententias intercederet ratio accuratissime significaretur, tamen occasione et potestate data satis Graecos usos non esse videmus. Huc accedit ut Graeci imperfectum et plusquamperfectum magis pro tempore absoluto quam pro relativo habuisse videantur.

Primum duos locos afferam, ubi de integritate lectionis traditae incorrupta dubitari potest.

II, 98, 1 fποε⁴εro ds dνiατον τεπ ödò* 0eOOν τς το/⁶ιισ⁶ο mτέμ⁴ααν τν U1, ?re l TNalovg sorodrevge. Si conexum sententiarum contemplamur, praesertim si conferimus I, 9, 2 öre sorodreueε&ενοειυνναυννο Eοιυιοέ Muxx ArOel, facile eo adducimur ut censea- mus, sorodreuge in sorodzeve esse mutandum; sed etiamsi extaret imperfectum in codicibus, dubium esset, an aoristus praeferendus esset, cum autem*oέσπασαo legatur, mihi quidem nulla causa mutandi esse videtur, nam hic nihil attinebat indicare viam esse patefactam, dum fi eret expiditio, sed enuntiato temporali quodammodo appositionis loco ad εοον adiecto nihil aliud voluit Th. nisi tempus illud, quo via patefacta est, particula indefinita τα νã˖0bęnaegle- gentius significatum accuratius sententia temporali definire. Ergo quia particula öre hic inservit explicando, non subiciendo vel subordinando, in sententia temporali imperfecto opus non erat*). Similis locus est in Demosth. oratione de corona§ 142 d/τε 110 61 ε00 bε, re roοgᷣ lα⸗ mοοσσ ᷣαν⁴‿σςσ επι⁵ιπασεην mμεςαα et in Demosth. oratione contra, Aristocratem§ 5 7106 1690 d 8, ör ndeuoa unax et in Thucyd. III, 13, 1 Sou⁴οlαᷣeνονς αμά̈ν αά☚ παναά hõ(dmποoiννα drτ τυ ⁴'νπφα⁴αου) dre rt S vf eO“„s Snu†ναά̈☛α ν ς μμ⁴| mπ‿ ναοdzdoecg, ubi enuntiato quod ab öre capit initium tempus per rαœ tantummodo indicatum accuratius circumscribitur ac definitur. Similiter intelligendi sunt duo loci, ubi öre non ad temporalem particulam inde- finitam, sed ad totum enuntiatum additur, quo tempus accurate describitur Th. I, 13, 2 xy d' Sorl 2⁴αοσιασα τειτιασάσσαα εςσ iν εεᷣ⁵ενυπτκννν τονeε ον ππέαμου, öre Aueuοdi Saαᷣiνα⁴οαςα ⁷ισοε i. e. temporis spatium est quadringentorum annorum, intra quodtemporis spatium*) venit Amei-

*) Scriptor enim simpliciter narrat aliquid esse factum. **) dxe est accusativus temporis et respondet nostro„wäührenddem“, cf. Curt. Erläut. z. griech. Schulgr.