4

alterum accuratius refertur. Praeter quattuor libros Thucydideos oratione Demosthenis, quae de corona inscribitur, perlecta hanc meam sententiam inveni comprobatam, particulam öre magis idoneam fuisse, qua enuntiatum secundarium primario subiceretur, cum enuntiata, quae ab dς incipiunt, plus libertatis retinere suique juris esse viderentur. Ubi orator narrat res gestas, praesertim in ea orationis parte quae c'&soxijy narratio vocatur, ubi altera alteram sententiam continuo excipit, ubi vinculo infirmo enuntiata conectuntur, occurrit dg, sed si orator cogitationes suscipit, si quid refutat aut probat, si versatur in rebus considerandis et examinandis, si sen- tentiae singulae inter se referuntur artissimoque vinculo contexuntur, ore particula reperitur. Itaque non est cur miremur, quod in sententiis, quqrum in fronte de est, aoristus, contra in enuntiatis per öre introductis imperfectum priores habet partes.

Primum ea exempla enumerabo, ubi in enuntiato quod ab öxe initium ducit imperfectum, et in sententia primaria aoristum scriptor posuit eo consilio ut significaret id quod enuntiato pri- mario expressum esset nihil nisi punctum temporis amplecti atque in id temporis spatium incidere, quo res enuntiato temporali descripta fieret. Exemplis quae sequuntur demonstrabitur in enuntiatione temporali imperfectum non sui juris esse, sed propterea usurpari a scriptore, quia rationem actionis sententiae primariae ille habuit, quia duabus sententiis inter se collatis sen- tentia temporalis, ut similitudine utar, lineae, sententia temporalis puncto comparanda fuit.

. 7..... In enunt. temporali öre c. imperf., in enunt. primario aoristus.

I, 8, 2 ol„do xα 1ν viαυν εαάηνιο ἀeosnονuœν, öre eo de olde adrde Mα.⁵νχαιεεν nisi sententia ab öre incipiens subiceretur sententiae praegredienti, sed formam enuntiationis primariae indueret, aoristus urHxααασασεκν exstaret.

I, 9, 2 ör(e) sorodreve—&nιτπιοαιιαμυννιο Eεορυορέισ‿— Mvrjvcg Aroei. cum imperfecto sorodreve, quod relatum ad snιτοςωννανog locum suum habet, conferas in fine capitis octavi 0l EAdwag— SorOdreudHανm

I, 74, 3 Jre POνν μέ sƷπτηι σαυαυοο, 0d αορςενέέαεεοσοε hic locus in oratione Atheniensium legatorum exstat apud Lacedaemonios habita.

I, 91, 5 bre 66& ενά2dμπεμειεν τνν τνιν mραεμννον slyat al g dg vνς εσ—ρσνꝙνα, deu Sxiν res 104⁴⁷π hic manifesto apparet e6Gzet ipf. nulla alia causa usurpatum esse nisi ratione roαμαάνσσ etc. habita.

II, 56, 3 öre deνp 10 orOarid aor AS-αον, LISAonoνοον alτε 2αππνQꝙdͤv¹jg Arra- vig dyrag&y i adalig imperfectum drrpero(pro aoristo dvnydyero vel dv⁷νν) ex sequenti œπσιααιιαπσοων pendet.

III, 34, 1 à 1 d ναοα απ, re 1) deureα ITIeAOννσεαυνε˙εςσ*⁵ο⁶ εςσ τσ‿ ⁴⁴τυν Syi ν ε.

III, 113, 1 ode dmπνέάν³ ναση οσσεοονρrj 0de-e Adxe, öre Herd 1‿νν Maντννειωπν αʒαα εαυ urroœσmάσ ⁴εισν ννεεꝓααασ ⁶σmάνον⁶ο

VIII, 99 1 ds 00†&» oUdee 2⁴idoν ε⁴ανeν r⁶εε 6(s) erl 1 Aoneydoy αοενmνάα τπποσοοτασeννμμντων.

Dem. or. de cor.§ 79 xal 7r06TOy aey 1r) i NeAOOνον πο%εοσεiu Syg αρ J r0⁴5τον εακειενοο i TeAοππννσν πμαινε⁴ ero, s Ira& HSOlαeν, lu' Eigolag imrero etc. hic öre idem quod vixa valet et imperfectum in utraque enuntiatione ab his particulis inci- pienti habemus, quia actionem 1 dnreoσ 0oi:Jet αρσασανεααα ad verba οαεσςοσ*ρεαυν sꝓννό scriptor pertinere voluit.§ 312 511½ 0dd' ö(e) dnxureg, 50 παα●ᷣοπαοτε εꝙασενeνασννν πι oν