3

Alter locus exstat: VIII, 40, 5 Ab Atheniensibus Chiorum urbs obsidione premitur et Chii ab Astyocho petunt auxilium&ꝓρααασασνσ εdν ot NOl¹, Kcςα Ʒει εεπσπ α dνναdν ναοdνd, rei- I*‿νπιννο τον 1esνoν œ důelong dyrog al rOαœτοαι⁶˙ς εαάχ‿ ναάυνν ερσιμααιοο εμεετοωνwο⁷ 1τοοο-- I0.λνιομ⁴ένοον,(de his verbis cf. Poppo ad h. l.) Sνν*πσχσ πσφα⁶ςεν. genetivi absoluti zelανκιο-- ενον ete.*α⁴ 100ι☚ισααάα⁴⁵ο⁴μνον sunt appositionis loco ad enuntiatum temporale 4αουmσ Ʒt ete. referendi et accuratius tempus illud opportunum definiunt, quo cum Chiorum utilitate auxilium ferri possit. Sensus est: Chii dicebant Astyochum oportere sibi succurrere, quam diu spes et facultas esset impediendi, ne Athenienses opus inceptum perficerent i. e. quam diu Athenien- ses in Delphinio(qοονςενιν prope Chium urbem) muniendo et exercitu classeque munimento firmiore circumvallandis essent occupati. Contrarium est: Chii petebant, ne tum demum auxilio veniret Astyochus, cum munitiones Atheniensium iam perfectae essent. Itaque emendatio Krue- geri qui(compar. II, 62, 3) reixεσeνα⁴αανν τ Aelꝓlio scribendum suspicatur, ita ut acc. c. par- ticipio ex ⁴ςσ pendeat, minime mihi necessaria videtur. Si quid mutandum est, equidem vocabula zal dreloig ö“rog deleri velim, quippe quae prorsus supervacanea sint, nam Athenien- sium opera nondum perfecta fuisse participio praesenti satis superque indicatur veluti cap. 63, 6 ubi narrat Thucyd. Athenienses expugnasse vpj- 8* xſj rεε⁵ορ Ioltxvœeν rel⁊ᷣοααμεννν, quod castellum si iam munitum fuisset, Athenienses vix cepissent et cap. 14, 3 ubi de eodem castello agitur, legimus ol ⁴‿εᷣν ἀꝓeoττe eixεοριρ s πάναε σαάν Verbis ᷣα dεdονς Srog nostro loco deletis etiam difficultas quaedam tollitur quae in eo cerni posse videtur, quod drεονςᷣ ντος subiecto caret, nam ad elpeviov referri non debet, sed ex zei½αειμμέινον notio relxoug vel rεl- Iiνααχασαοο subaudienda esset, et libere confiteor me semper vereri ad huiuscemodi supplimenta con- fugere. Huc accedit, ut drele vocabulum sensu translato usurpare scriptores soleant, cum de re perfecta vel imperfecta sensu proprio verbum émcreleiy in usu sit, cf. cap. 55, 2, ubi de eodem munimento scriptor loquitur ꝓν ι τεκlxοα τυ‿⁴d̃ νναουν εππeerelsdral.

Tertius locus exstat: cap. 100§ 4 rοοαρσααάιμνοσο§νi αμεοοςσ ν xα ασσοdog bre vν⁵αν εxα zije Id*αοαι ⁴eς(dre)-jyyea aduroc* νν ροꝓßαων ανε diαα. Plerique codices praebent öre, optimus ςᷣ(B). Quodsi quaeritur, utra particula hic praeferenda sit, equidem plus auctoritatis lectioni codicis B tribuo, quam ad sententiam confirmandam nonnulla de usu coniunctionum temporalium Thucydidearum disserere liceat. Particula temporalis longe apud Thucydid. usitatissima est rτειε⁶x. Ubicunque invenitur mνπαιει⁴α, respondet latino„postquam“ et occurrit, si id quod in enuntiato temporali expressum est prius factum vel perfectum est, quam quod sententia primaria continetur. Etiamsi interdum(plerumque post&mπνι⁴αν aoristus, haud raro plusquamperfectum exstat) imperfectum usurpatur, minime statuere licet, hac ratione rem eodem tempore accidere vel accidisse scriptorem significare voluisse, immo ubi est imperfectum, semper apparet aliquid prius factum esse et aut per longius temporis spatium durasse aut sae- pius accidisse cf. 6/εεμμα⁴³ 8.⁵◻έισμεα qIlII, 10, 2 i. e. nachdem wir lange und genau betrachtet hatten. Cum igitur scriptor significaturus est actionem enuntiati temporalis antecedere actioni enuntiationis primariae, particula&ειε⁶ locum suum habet, sed si id agitur, ut quae enuntiato et primario et temporali continentur ea eodem tempore vel fiant vel facta sint, örs ad utrum- que enuntiatum coniungendum adhibetur. Ubi nihil refert diserte exprimi et efferri, quod enuntiato temporali expressum sit aut eodem tempore aut prius factum esse, ubi vinculo laxo enuntiata et temporale et primarium coniungenda sunt, ibi dg invenimus. Ergo particula α perapta est, quae in narratione adhibeatur, ubi celeriter ab altero ad alterum transitus fit, ubi

laxe sententiae singulae nectuntur, contra öxe, si enuntiata artius coniunguntur et alterum ad 1*