13

Quae quum ita sint et tragicum poetam fuisse Chaeremonem testes perhibeant et anti- quiores et graviores, satis Probabilis est coniectura, illam de qua modo diximus legem neque ab Chaeremone migratam esse, sed eum quoque in uno eodemque tragicae poesis genere se coercuisse, lapsos vero esse malo erroré illos qui eum comicis ascriberent. Ad quam senten- tiam confirmandam praesidii multum paratum est etiam in fabularum nominibus fragmentisque ipsis: Quae qui inter se contulerit, non aegre sibi persuadebit, ea fere omnia ad tragoediam spectare eiusque artis indicia referre manifestissima. ioiAttamen nonnihil dubitationisorestat de, quo dicendum est. Quid enim caussae fuisse statuamus, cur Suidas, in reliquis quae de Chaeremone ſtradit Athenaeum aperte secutus, poe- tam dicat comicum quem ille tragicum esse pluribus locis tradideratz Hermannus quidem (dd Aristot. Poet I, 12.) Suidam reliquosque adductos fuisse suspicatur eo, quod suaviores quam tristiores poetae fabulde visae essent; idem fere statuit Friebel. p. 79. cf. Meinek. Hist. crit. p. 518. Ritter ad Aristot. Poet, p. 87. Hoffmannus errorem inde natum putat, quod Suidas apud Athenaeum primo loco inciderit in Traumatiam, quod quidem comoediae est ar- gumentum ab Antiphane et Alevide, quantum scimus, tractatum. Sunt autem isti potissimum versus ex Traumatia ab Athen. XIII p. 562. f. allati de quo loco cap. seq. disputabimus, qui magnam dubitationem iniiciant; ad eos accedunt duo fragmenta Chaeremoni tributa ab Sto- baeo Floril. LXXIX, S31. efrgI derae 21 5

e ese eßaiorcenn Sye viw guhten eods rois joveie.

et Floril. LXVIII, 229 ndirieißh ann brih edat dens

: rvvciad eerτeνν eeᷣrro, Sorν— Taæνενν).

Eiusmodi versibus locum fuisse in tragoedia non erit qui sibi persuadeat; neque pro satyrico dramate haberi potest ille Traumatias Chaeremoni ascriptus, quum fabulae integer titulus fue- rit Odvgoedc Toœvnucricc. Nisi igitur cum Meinekio statuas, falso illos Traumatiae versus, qui essent Alexidis comici poetae, ab Athenaeo tributos esse Chaeremoni, habes profecto quo Suidae reliquorumque testimonium dicas quodam modo confirmari.

Neque praetermittendum est, non prorsus deesse quae severam illam legem de qua su- pra diximus recentiore quidem aetate ab uno alterove poetarum migratam esse arguant. No- lumus enim huc referre, quod iam Aeschylus, Sophocles, Euripides multique ali tragicorum poetarum etiam lyricam poesin attigerunt neque solum elegiis et paeanibus, sed etiam dithy- rambis scribendis operam navarunt, ut Ion, Hieronymus, Dicaeogenes, quibus teste Athen. IX p. 374. a. etiam comicus accensendus poeta est Anaxandrides, neque quod Sophocles, ut etiam Lasus, de arte sua quaedam commentatus est; quamquam ea quoque res nostrae opi- nioni quodam modo favet. Nolo commemorare Simonidem et Pindarum, quorum alteri etiam

B2;:

84

Verschiedenheit des Komödien- und Tragödiendichters) ist, dass die gemeine Ausübung stets unr einen einzelnen Gegenstand behandeln kann, während das Wissen auch die entgegengesetztesten gleichmässig umfasst. Eadem de re vide quae disputaverunt praeter alios A. Guil. Schlegelius Dramaturg. Vorless. I p. 270, Boeckhius de trag. Gr. pr. p. 216, Bohtzius die Idee des Tragischen p. 50, Welckerus Tragg. Gr. p. 897.

„) cf. frg. dub. IV 2t V. Neque ad tragicam gravitatem admodum comparati videntur versus quo sexhibebimus inter fragm. inc. I et II. ina