runt Grotius, Gyraldus, Hertelius, Vossius; tragqediis, éundem et combediis sdribendis ope- ram navasse opinatus est Heeren. ad Stob. Ecl. I p. 196. cf. II p. 148; fuissetne alius Chae- remo comicus an idem pdeta in utroque genere laboruritg dubitavit Schweighaeu dum esse poefam affirmarunt-Cuperus, Kuesterus Pubricius, ahii. 9nup eilnemren„ Tragicum Chaeremonem poetam distincto testimonio perhibent Theophrastus apud Athen- XIIIp. 562. e. et ipse Alhenaeus II P. 35. d. et 43. C., quo eum loco perstringit Eubulus. XIII p. 608, a. et XV p. 679. f. Accedit Eustathtus Comment. in Odyss. 1345, 33. Qui- bus locis omnibus Chaeremo aut oαerσννde aut mννσοε aut oαeράꝙ,0 vocatur). Comi- cum vero poetam faciunt Suidas, Eudocrza et Anonamus ad(Aristdt⸗ Rhet. III, 69. b. -Auctoritatembhorum testiam Pondéranti ldubium esse non Potest, utris in benda sit.) Grammaticos autem et osch oliastas in distinguandis pöetis! tragidis et aocuratos confudisse saepenumeron ut tragoediae et comoediaespsic etiam utnorumque poeta- rumonomina exemplis demonstratum est quam plürimis. Nomindmus tantum Aristiam Phlia- sium(Aelian. Nat. Anim. VI, l.), Agathonem(de quo vide quae disseruit Bentleius de epi- stol. Eurip. ed. Lips. p. 63 etesatis copiose Martini de Agathone. 1839. P. 4 sqcj.), Iophon- tem(de quo iam Lessing. de' vita Soph. p. 132.) de Jone(Nieberding. p. 1 8en) infra

sérus; tragi-

7

aion fides ha- comicis parum

dicemus). ai at othauis' if nilt bi Iterun.

1 Sed de Chaeremone quum caussa non ita certa sit, nüllus ut, dubitandi locus relinquatur, res panllo ailtaloeaepatsnila, videture Litterarum atque imprimis poesis genera apud Graecos tam arctisinc usa fuisse limitibus, ut suum quaeque gens' sibi quasi pęcliare vindicaret, inter omnes Gonstal. 1 Quae quidem lex adeo valuit, ut etiam singuli poetae in suo uisque genere quod excolendum sibi sumpsenantisese continerent neque ad comoedias Seribe 4 Aagſoi ne⸗ que comici ad tragoedias se converterent. Quid, quod ne actores quidem Lbun rum trägicis poetis et comicis iidem fuerunt. cſ. insignem locum Platonis de Rep. III 399 mabg(lon. p. 534.) et quae eo allato disputaverunt Bernhardyus Litt. Gr. I p. 11 4A dis cfapr 30, qui eius rei ne apud Alexandrinos quidem reperiri exemplum monet, et Meinekius 4 c. p 503. 425. 236.„In eadem sententia est Welckerus L. c. p. 896. cf. p. 1296. Quam unm Socra⸗ tes ille Platonicus(Sympos. p. 223. D) eiusdem viri asseverat esse et traßge iam scribere et comoediam, utramque igitur artem necessario quodam vinculo esse coniunctam; ad quam qui- dem eius sententiam, nisi coacti, Agatho et Aristophanes non accessisse dicuntur**)

enim facinorum atrocitate hae fabulae,

t 1 e Etiamsi minus accurate enarratae e torum animos vehementissime permove 1

re et percutere posse videbantur. *) roayd vocat epitome Athen. II p. 35. d. Recen sse commutasse constat. cf. Welck. Tragg. Gr. p.

t expositae essent, tamen specta-

tioris aetatis scriptores nonnunquam haec nomina inter 1280. Ritter. ad Aristot. Poct. p. 242.

27 i alii disputaverr 69 3 8 ) Qua de re quum multi alii disp unt, tum egit Hermannus de dram. comico satyr. Opusc. I p. 48 sqg.

et ad Rhet. Aristot. III, 12. et imprimis Meinekius Hist. crit. multis locis, quos indicavit Welckerus Tragg. Gr. III p. 943. Not. 10, quibus addi possunt p. 430. 503. 525. sqd. 540. p. 1013. 1052. 1061. all..

Scite illum locum explicnit Roetscherus Aristophanes u. s. Zeitalter p. 363 sq.; cf. Ed. Mueller. Gesch. d. Theor. d. Kunst. I p. 232 sq. et C. F. Hermann. Gesch. u. System d. Plat. Philos., qui(I p. 437) seribit: Die einfache Lösung(des scheinbaren Widerspruchs des Sympos. u. d. Republ. über die Einerleiheit oder

cf. Welckerum ipsum I. c.

12)