Ilisce locis quondam patefecit ad alta Camœnæ Atria, secure quod sequerentur iter.
Semper pulchra animis et honesta ostendere novit, Et sensus juvenum ducere ad usque Deum.
Novit ab antiquis illis monumenta relicta, Sive tuis, Latium, Græcia, sive tuis.
Sed non Socraticam doctrinam habuisse juvabat Illum, nec Musas excoluisse novem;
Nec pietas, nec cana fides, nee splendida virtus, Nec mens, supremo tota dicata Deo.
Mors homini certa est; nihil est incertius hora, Qua nos sub leges avocat illa suas.
Quilibet, ut debet, Muellere, instaurat honores, Manibus et properat solvere justa tuis.
Accipias, munus nequeo dare majus ademto, Accipias lacrymis serta rigata meis.
Ante oculos semper nobis versetur imago, Virtutis posthac cum properamus iter.
Forsitan et, nostri memor in regionihbus illis, Gaudes, nos memores nominis esse tui.
D) Deutſches Gedicht vom Primaner Dreſel.
Trauernd nah'n wir uns heut, nahen uns ſchmerzerfuͤllt. Ach, ein duͤſterer Flor dunkelt den heitern Blick, Wehet klagend hernieder: 8 „Den man huͤllte, er iſt nicht mehr!“
Ach, es ſchwebte zu uns, zoͤgernd im weiten Flug, Leiderweckend die Kund', und in Naſſovia's Grenzen, wo ſie nur toͤnet, Neiget truͤber das Auge ſich.
Tiefbeweget ergießt nun an des Freundes Bruſt Und erleichtert das Herz, wer des Entſchlafenen Freundſchaft hatte genoſſen; ¹ Wehmuth loͤſ't ihm den herben Schmerz.


