Aufsatz 
Andenken an den hochwürdigsten Herrn Geo. Eman. Chr. Theod. Müller, der Theologie Doctor und evangelischen Landesbischof zu Wiesbaden, gefeiert von dem Herzogl. Nass. Landes-Gymnasium zu Weilburg am 17. December 1836 : er verschied am 10. December
Entstehung
Einzelbild herunterladen

Trauert um den Edlen nicht vergebens, Da er hier auch fuͤhrte himmelan, Streuend in des Jünglings Herz die Saat

Kraͤftig aus zu jeder Edelthat.

Senket ſtill den Blick zur Erde nieder, Seiner Aſche zollet eine Thraͤne noch! Bringt dem theuern Lehrer Dankeslieder, Der, befreit von ird'ſchen Feſſeln, hoch Ueber Welten ſchwebt im Lichtgewand, Wo die Tugend ihm die Krone wand.

Unſern Blicken iſt er nun entrücket,

Und verhallet iſt ſein treues Wort; Doch ſein Geiſt noch dieſe Hallen ſchmuͤcket; In der Wirkung Kette wirkt er fort. Wer der Menſchheit Wohl ſich frei geweiht,

Lebt im Ganzen fort in Ewigkeit.

C) Lateiniſche Elegie des Primaners Bernhardt.

Musa gemit, citharæ fidibusque infesta sonoris Plorat, inornatas dilaniata comas.

Nec præcincta gerit viridanti tempora lauro, Vestis inæquales sed tegit atra pedes.

O, sacer antistes, virtutis et inelyte præsul, Feralis cineres contegit urna tuos!

Inprimis tua te, Muellere, ecelesia plangit, Atque intenta suis obstupet ipsa malis;

Cui, defuncte, pius præses tutorque fuisti, Creditus hoc primus dignus honore coli.

Orphanus atque carens nunc te quoque, patre secundo, Deplorat casus nocte dieque suos.

Eece, tuo in tumulo flentes quoque cerno sodales, Neec tristi cessant imbre madere genæ.

Vos quoque, consortes, blandas qui discitis artes, Nigris effigiem cingite tegminibus!