9

hic vulgatus versuum ordo nullo modo stare potest. un cum infinitivo in his verbis idem valet ac saepissime cum imperativo; postero autem versu imperativus quoque legitur. Itaque ex his quae exposui necessarium esse puto, praeeunte Reiskio versuum ordinem mutare, ita ut scribam: 3„

auα εινoςο dνννοαias zal werapos

²dντmσφναε ενοασε ⁵αe] drι νέzs

val 2) werypety dirt trαν ꝙτνεεν.

Alio modo Meinekius Vindd. Ar. p. 5 locum sanare vult. Offensus est vir doctissimus et in infinitivo ezer,pe ab 6govd suspenso et praeeunte Hamakero in notione vocabuli azara- Hew et mutare vult: 8 3

„dr eg drduure Jtond, Gab' oro Senuis

ai lurwere hpenn dirt Juuoεν rHu⁵, id quod vertit:„plenam habes quocunque vis eundi potestatem, neque opus est ut commeatui, quem in tres dies parare iussus es, parcendum putes. Itaque„οεκνν est dεrν, guadocen, nicht angreifen.“ Leniore puto quam protuli mutatione accepta nihil in loco offensionis reliqui fieri.

Ach. v. 215 sedu.

H12⁵νονν diνze oexon, dd«e gauxos dv ³ arensopor oiros, im uai Ire diwzduuros deguper oud, dy 42aggd dy drentéaro. et in antistropha v. 230 sequ. ouu du*α πρρν eν Ʒσe⁊ʒν‿ aurotoe dvreura dd, 60vgd; arirorog, iva euixore rarddu ért rdé dtids dutxoug.

Versuum 216 et 231 metrum non consentit; aut in priore versu aliquid superest, aut in antithetico aliquid deest. Omnes fere editores antitheticum versum vitiosum esse putaverunt eumque mutavere, lacunam post 6νννs indicantes quattuor syllabarum(w-9); putant inter 66unods et izizcwos excidisse simile quoddam adiectivum, quod Blaydesio auctore àrαοε esse suspicantur. Sed ut praetermittam, quod tria adiectiva eiusdem notionis in eodem versu parum eleganter dicta videntur, nihil omnino in versu illo est, quod desideretur, sed tota enuntiatio prorsus absoluta et dilucida est. Quare necessitate cogimur, mendum in strophae versu quaerere. Hirschigii sententiam, vitium indicare vocem zre, pro qua potius contra, si metrum admitteret „dy expectaretur, nam indicari Dicaeopolin, quem p 9 et in quo investigando nunc revera occupati essent, Meinekius l. 1, p. 6 impugnat, ex mea quidem sententia non recte. Verba Meinekii sunt:„quidni enim recte dicatur, in iuventute mea, cum genua vigerent, haud facile ille, si bum eum persequutus essem, mihi evasisset.“ Hac autem versione diffi- cultas quae in verbis ondogogos olros, ur uo röre dtosdaevos est, non solvitur sed circumitur, ut ita dicam. Quare dubium esse non potest, quin versus strophae 216 corruptus sit; mu- tatlo Mns dien medetur omnibus vitiis. Voces im auos zdre, prorsus otiosae, eiciendae sunt et

a

orros d 1 ra. Sic antistrophae nihil deest neque lacuna quae-

renda, ubi uin est. Nulla modo intellegere possum reliquam Meinekii de hoc loco sententiam prolatam: „nedue illud recte dixit Hirschigius, ν αονν⁶οο⁶οον esse Dicaeopolin.“ Sed quis tandem alius