10

est? versu 239 aperte poeta dicit: ouros aurdg iore ôv Grroöwev; quae verba respiciunt ad Dicae- opolin sacrificantem.

Ach. 313. 314. ou drdoros, oir dd'ro da Ird 2urar 332 a261⁄ dy drophvxad dreirous 290;, d ediensher og.

Nonnulli interpretes praeeunte Hamakero zosdd cum 4⁵ννᷣι non coire putant. Hamakerus corrigit εν τέωνοq æÜ⁰t Heyde, dv dmowhraunu, in quo ν⁴α craseos est genus prorsus inauditum. Meinekius quoque eiusdem Hamakeri sententiae est, et offensionem ita tollere vult, ut aliter verba poetae ordinet: 3να ³ι⁵⁶*νςmεπι 2eνν dromivaux dv, i. e.„longa oratione ostendere possim esse etiam quae illi a nobis iniuste passi sunt. Sed hoc artificioso verborum ordine non opus est. Per se patet, zoadd non cum 2*⁵σ ι coniungendum esse, sed cum voce apud quam legitur, haec est dzopjrauz. Idem valet zoadd atque„daa vel amdg.

Ad v. 309 olh 2yd„ad rons Adzorag olg dyav eyzeined legitur scholion hoc: adeν dενυκσς vai reiaοννκᷣοςα νενονναασο* eravadier*rh. Sed in verbis poetae nihil omnino est, ad quod talis explicatio spectet. Quare hoc scholion cum versu 313 cux dadvrbw, oux' dadrroν dν⅔ Ʒν 2ενον 361„ra. coniungendum erit.

Ach. 317. 318. vdν εο 4 εεεο οtεαα ν⁶ε„2e d dag zmagrou Jeaydo ad' dG dy Jepc zeyeu.

Versum 318, qui uti in libris manuscriptis legitur vitiosus est, propter dactylum pro trochaeo posito, Meineki scriptura accepta reddidi. Sed de hoc singulo versu eiusque vitiis ac portentosis criticorum coniecturis non dico, dicam de totius loci sensu, quem Muellerus recte ita reddit:„si ratio mea, qua probaturus sum, nonnulla in re etiam Lacedaemonios iniuriam ac- cepisse vobis displicebit, tum capite in trunco lanionio posito verba faciam.“ Nimis sagaciter Muellerus ex verbis poetae concludi debere putat, Dicaeopolin de qduplici oratione dicere, quarum altera statu erecto haberetur, altera in trunco lanionio; cum vero, ut versus sequentes docent, unam tantum haberet Dicaeopolis orationem, hanc difficultatem vir doctus ita tolli posse putat, ut post dozé reti da sit, et suspicatur, Dicaeopolin gestu aliquo significare, quod aperte dicere dubitat(?); deinde ανεos magna vi addere: dadn ενιειρον τd. Hoc rectum sen- sisse mihi Muellerus videtur, post 5ν recitentiam vel intervallum esse statuendum, sed ei, quo hoc demonstrare studet modo assantiri non possum. Versu 317 Ravennas quidem 2εμ praebet; quod quia cum sequenti dν nullo modo consociari posse videtur, sine dubio mutandum est in 2eyο, quod vulgo et in lemmate scholii legitur. Quod si legimus, per Jeyo exprimuntur quae Dicaeopolis modo dixit et tum duplicis orationis eius nusquam vestigium invenitur. Inter- vallum vel potius lacunam post§ν6 statuendam esse ut putem, movet me scholion, quod viri docti nescio quomodo praetermiserunt. Lemma est:„drν ꝙ⁹νε α, ⁶ωτα dtiaa, eb Scholion: Touro deu⁶ val 07, ereuo) oi Ores aa νναꝓοyoνres zoaural rs elohvys eytvovro. Quae quid sibi velint et quo pacto ad eum ad quem adnotantur locum pro explicatione adscribi potuerint intellegere non possum. Quare dubium mihi non videtur esse, quin grammaticus qui hoc ad- notavit, unum vel plures versus legerit, qui postea exciderunt.

——