scriptores utuntur, cf. Demosth. 18, 43, Isocr. 12, 250. cf. Euthyphr. 15. d. Omnino enuntiata relativa sive adverbialia sive adiectiva particula&v carere nequeunt, si ipsa ex condicione sunt suspensa. Plat. civ. 368 ssrst miorowr ar duty, Scilicet œrdνε adroug rodς byoug.

Cum ad hunc disputationis locum iam pervenerim, quaerendum est, quae in reliquis quae irrealibus nectuntur sententiis scriptorum sit consuetudo. Reliquae autem sunt interrogativae, substantivae, consecutivae, quae omnes primariorum usum sequentes assimilationis rationi adeo repugnant, ut nunquam αe particula cum praeterito possit immutari. Interrogativa exstant exempla in Isoc. 19, 13 et in Dem. 50, 67 alia. Quod autem«i particula in eiusmodi enuntiatis easdem atque alia vocabula interrogativa admittit structuras, nihil habet miri. Quamvis enim hanc quoque notionem ex prima optandi¹) vi vocabuli descendisse persuasum mihi sit, tamen illius originis in his sententiis post Homerum Graecos prorsus oblitos esse apparet. cf. Aesch. I., 80 α àε τι εοσα,&1 mueis d rouτoν νᷣα⏑ᷣ ,m⁵ε⁴εα Eadem valet ratio in enuntiatis substantivis Aesch. I., 79 dxνρις εi od' Irs ακœσκεννeνO ν roũ, quocum usu cognatus est ille si particulae, qui post verba affectus cernitur. Qui quomodo ex priore notione profectus sit, satis- est perspicuum, cum ipsa prior ratio apud eiusmodi verba non prorsus evanuerit. Exemplum vere condicionale legitur Dem. 2, 23. rouxyτsoννας eνμά̈νυτ⅔ν ⁸s ³⁶εμνπτοαοννπνες urs— roõ aντα πασπννννοο dεκνε τοαμεν Sed structura praedicativa, quae vocatur: Isae. 10, 12. ανιι⁴μαειν νd-o d⅜ν ν, el i ⁸μν ειmπν‿ακςοσ ε&τοωνσι—£⁊⁴(ꝗ-εταν⁴ο³ςενοσν 40GαGG –MSve, 0dx d 6ν τεᷣ ⁴ν εέακενα ακυνν⁵ν αυνκνιςσ⁵ᷣα x.. 1. In enuntiatis eiusdem generis consecutivis hoc potissimum explicandum est, num quod inter infinitivum et indicativum, quorum utrique coniungitur aãr particula, intercedat discrimen. Qua in re equidem Akeni) sequar opinionem, qui infinitivo(cum&αν⁹) consecutionem enuntiati regentis, indicativo rei ipsius indicari praecepit. Quae subtilis differentia exstat Thuc. 2, 49 et 4, 78.

2, 49 legitur infinitivus; dοσσαςα ⁵ε⁴⁴σσα νν i ddo- éinreu hac quidem vi: ita ut iudicari possit libertissime eos in mare se coniecturos fuisse: Thuc. 4, 78 autem ipsius rei contrarium significari apparet: στe oux dν τποππεπα τπιοπmπσααιιςμν verba re vera Brasidam processisse indicant. Huc cum in disputando pervenerim, iam paucis monendum, in enuntiatis irrealibus saepius fieri, ut verbi finiti munere infinitivus aut participium fungatur, quae est res notissima. Infinitivus exstat: Thuc. 4, 40 αρσρνρενυασασαιο αννην τααο α ον εενα 10ν roοœxον, l ods dyνσονςα disyiyvοοeνάάκν; participium in Plat, crit. 48. c. Gαεεμιμασησασ 16νν ⅜φιην⁴εμέμιοιέμνν ν, εα*᷑ ooOtre Gανꝙkάu. 1. 1.

Quae quidem adhuc demonstrasse mihi videor, haec sunt:

I. in enuntiatis optativis ab Homero modo optativi res significari, aut quae re vera impetrari possunt, aut quas quis impetrari posse existimat sive optat;

1) L. Lange. Die Partikel ee. 2) Grundz. par. 178.