scilicet ratione adhibitum esse contendit: Antiph. 5, 69 A l ⁴υ£ννεis, de dAνκνερνσσω Sxero geryor, d srö⁴μαᷣ eiru, dArαονυτι dꝛ ο νon öre dnvre Ps. Lys. II. 34.— 10 αανιυ⁶ν τ τυν ασ•ςσσν 5 rig od dν εdͥν εροσεασσ, d usy xœ deuνοs fds f ödet iduros yονιοσσ Utroque¹) loco ³⁴ς particula minime a verbo timendi regitur, sed vi causali praedita est, atque illud vertendum: cum clamasset, hoc: cum magnum bellum exortum esset; altero praeterea loco particula ᷣs verba 5 76»„ respiciens accuratius exponit. Similiter in Platonis civitate p. 336. participium legitur: yαᷣ xouαασς&ᷣεÆᷣενπα‿α!ννν νQηα τπιοοσενιμτννασάταιν ⁵⁴ναμνν Sed iam quaeritur, quomodo in illis enuntiatis coniunctivus et optativus usurpetur.

Cum quae metuuntur res ex animo et tempore subiecti appareant futurae, plerumque utuntur coniunctivi modo neque quidquam refert, utrum timor ad praesens tempus pertineat necne, velut in Plat. civit. p. 367. 4ꝗ ĩτνeάς(dυ) adon ραάοτoο Gudce, dεdοαα u ddixεννττπ εᷣeοτ*αe Fννυοιαααααν Sententia ex ⁴εια pendens sensu irreali omnino non afficitur atque res ipsa metuenda sine ulla dubitatione, num fieri possit sive potuerit, profertur. cf. Dem. XXI. 128. Optativi autem ratio eadem est atque in enuntiatis finalibus ostendimus; in Plat. Eutyphr. 15 D legitur: sl do 1ένρ qτααα τ τε 01ν τα τ Aνσοσοσο— 100 soug dν ε⁴ειςας πασαιρσασναυνιάνόdννεκνενν μη oOdνακ dςο mπαάτσ ττουmσοσ mXu‧. x. J. Optativus ponitur, ut de re metuenda opinio videatur quasi fluctuare, quare consilio pergit Socrates non: 0?oϑα, sed olet sidsνα.

lam exemplum quodammodo mirum praetermittere non possum, quod invenitur in Luc. Dem. enc. 37. sl zτ½τ τ⁴ἀν pυιςοστων(uοεσεννν) d‿ν αgx⁸ᷣνσασν⅔ mαχαα υνεμν—- xpQον, d*αν 1ν) εο τυ⁸ Maxsdonico&νν εακααάν⁵ τςαᷣ ⁴μιιο‿νισν ⁷νον ανκ. z. 1. Verba ²) d xαι u-) parenthesis loco dici videntur pro uxviga aν, 1*) œrασσεts, ut minus timor rei, quam ipse eventus, qui fuisset, exprimatur. Philippi igitur sententia haec fere est: »fortasse« mecum de Macedonia contendisset.«.

Itaque neque in enuntiatis finalibus neque in iis, quae ex verbis timendi pendent, eandem atque in relativis rationem esse demonstravisse mihi videor. Atque etiam sententias ipsas relativas assimilatione abstinere videmus, cum aut vere primariae sunt, aut talium partibus funguntur. IIli generi tribuenda et ex ipso numero relativorum excludenda sunt illa Homeri exempla E 62 5 εν ⁸εφέ⁴εν; ³ 130 0l e xαmOντο,* 206 alia, in quibus pronominis forma demonstrativam²) potius exhibet vim.

Alterius generis sunt s 39 1(⁄9%, 5' odderτοανᷣ Toouν sEnοραœν Odvogsus, siIO drνμωνν⁷νπυνᷣ᷑ ανν—ιαοοσ ασkxw Dem. 4. 42 8 d ν αmuν τα ναάοœ α—πἀᷣνινπα ταα αοναιιια ⁴σφηεε μεν φμiᷣ cf. 12, 85 Trεραι ⁴ 1μυ‿εμς e αφο Sroμνεαν& quibus diversa non est structura, qua post oux oοπασ Ʒςσ, doric sive ön‿œmς

1) cf. Gerth progr. Dresd. 1878. pag. 16. 2) cf. Kuehner par. 554 adn. 3, qui tamen par. 558, 9 haec exempla relativis apposuit.