poenam daret;« quare exemplum illis comparandum, de quibus supra pauca iam dicta sunt, quae necessitatem, sive voluntatem de praeterito tempore significant. Vidimus enim nunquam apud Homerum&νr particulam praeterito †φ2 εa verbi addi, neque eorum, quibus voluntatis notio exprimitur, nisi unum, opinor, exstat exemplum, quod ꝶ cum praeterito iunctum exbibet.

4 334 0ld' 2Aαeνρν οονςσ e ν xœl ννμαοων ασιιοòς εκααεςναα, cur utraque forma apposita sit, non intellegitur, sed in eiusmodi enuntiatis, particula accedente ipsam voluntatem sive necessitatem, nudo verbi auxiliarii indicativo solum infinitivum negari recte God. Hermannus iam monuit in lib. de partic. æv. cap. 12. Ita enim nostro quoque loco Ulixes particula- utitur, ut profiteatur»eligere omnino nolui, sed sortiendum erat; si autem voluissem (vellem), ipsos illos elegissem(eligerem).« Ut aliis verbis rem circumscribam: Si prae- teritum condicione suspensum profertur, quae per se ipsam necessitatem sive voluntatem recuset,&ν particula deesse nequit. Plat. civ. 328 si εν ναo sSyd rt S du⁴αeᷣ εα νν— 000 8 ⅜ ¶—ς△☛ᷣ& 0ε☛ ϑ*‿ι⁴οο sνα— v ds Gsᷣ XO1) Tuαπιντπεμσον σϑνσο ενα— Th. I. 74 st 7r90 XO.αᷣχχκκη τ ME, Oddsν Ʒeν Erο εεκα ννμμς αάνιιιααεν. Non satis accurate locum interpretati sunt; sententia enim haec est: si cessissemus—(νue᷑ ε⁵ε ναάνα⁴αφνεε) oportebat quidem vos solos mari certare,«&ν autem particula opus est propter alteram condicionem, qua(0α*) necessitas non tolli non potest: εέεοντασς ακνꝶςα αœαά⁴ας‚, i. e. cum naves aptae deessent, omnino fieri non potuisset, ut certaretis; oudsv autem vocabulum prorsus supervacaneum ironice dici apparet.

Ubi autem praeteritum tali condicione liberum est, facileque mente suppletur-id quod nunc quoque valet« vel similia, particulae locus non permittitur. In Dem. IX. 6 El u*ν odv dnrxꝝντes dμο⁵ονον,νμιεάν Pdονmηον τ ττölet odsαεενꝙνπασάς iν siοeννν ταςρaσνεν 03- A⁴ο εαι των mωααια νπυα ενν△όαν ταœάνι συαιμνονενεν, oratoris quidem opinio est, omnino nihil aliud esse dicendum, tamen cum non omnes ipsius sententiae consentiant, de alia- quoque re(de pace scilicet) dicturus est: syα ϑ τννπο οντο mꝓπάα»eo, sy x. z. J. nudo igitur praeterito nihil nisi infinitivum negari perspicuum est, neque alia interpretatione indigemus. Sunt autem qui condicionem quasi realem, q. v. dicant esse habendam, cum »ut cogitant,«»ut putatur,« yre vera« similia facile addantur, freti eiusmodi exemplis, quae in Thuc. I. 37 legitur: zl τι;¹ 1αœαη ⁴ ορ*εςε, οmQησέ σανν dνακνοotsᷣεm*sν roie n Aοενπσ ⁴⁶ονσσ νκᷣα εν⁵εςνοςα τα diοσα⸗ dstαονα, ubi minime condicio ab irrealibus quae vocantur differt:»si essent probi, quales se esse dicunt, sed tales se non praestiterunt, (38 ouντι 11τποG¶ ods oue ours&s Mας τοοdε loεν); nihil igitur refert, utrum verba σρσρ σααν, accedant, necne, sed ad solum dεᷣνυναᷣ negandum ssjσν praeteritum sufficere apparet. Sunt etiam qui addito y verbi auxiliarii negationem effici omnino negent, quoniam simillima inveniuntur exempla, quorum alia exhibent particulam, alia nuda exstant, ita ut inter utramque rationem differentia nulla indercedere videatur, ut apud Lysiam 12, 32 x⁵ν ⁴e σςσ εμιφηιέκ 1α οωνũsς, ro⁴d αμν⁴ονν*αυυνννυτπννν νενεισιασι τ.