321, E 103 sqq. 116. Quae omnia nonne opinioni nostrae videntur repugnare? Sane videntur. At significationis quod cernitur discrimen potest explicari. Vidimus quidem enuntiata condicionalia et optativa ab iisdem principiis profecta esse, sed quod exempla proposita demonstrant, haec ab illis ratione secesserunt. Optativa enim enuntiata sine ullo apodosis subsidio semper primariam vim servaverunt, et apodosi addita parataxis rationem sibi retinuerunt. Alia exstitit sors en. condicionalium, nam particulae i principali usu mutato in parataxis locum successit hypotaxis, atque protasis libertate amissa apodosi servire coepit, ita ut ex hac penderet, utrum praeterito res vera an contraria significaretur. Quare Baeumleinii, quoad quidem spectat usum, placet sententia, quod docuit protasin ex apodosi suspensam nihil per se valere, sed vim ex illa quasi domina recipere. Hoc modo praeteritum cum particula sd coniunctum veritatem quoque rerum indicare coepisse, ita ut ss causalem fere vim induceret, facile intellegitur.

Ad alterum iam genus transeundum, quod vocant iterativum. Qualem notionem aliis rebus, non ipsa particula& cum praeterito iuncta effici merito grammatici monuerunt. Sed quale munus his locis particulae est? Ipsa facta qui loquuntur addito quasi ficta pronuntiant, ut minus certe se novisse profiteantur, quae saepius fuerunt. Confer Leop. Schmidt¹) p. 9-quodsi res saepius repetita narratur, complures species inter se valde similes nec tamen prorsus pares menti obversantur, quo fit, ut memoria in varias partes distrahatur et quodammodo fluctuet.« Quod autem Kuehnerus attulit exemplum 9 104&ννιρπρα ακν υατεν μν νυςσ☚ννεκνεν ετναν ⁵σ⁶ιν x. z. I. huc minime pertinet, cum praeter unum codicem Vindobonensem, quo zev traditur, omnes, nisi fallor, d praebeant. Neque etiam verba ο 264 hoc modo accipienda sunt, nisi imperfectum pro aoristo legendum est. Non male Gerth. h. I. xz½ pro xe coniecit atque aoristum gnomicum esse dixit. Sed supra iam, quemadmodum versus explicandi sint, proposuimus. Post Homerum structura saepius invenitur. Eur. Phoen. 401 rorsd uενν εμπ 1μ⁴μαάφ☚⁴ςσ εtεo, str' odx sixo ν, Soph. Phil. 296 stra r% le odò αον⁹ςσρ Plat. Apol. 226 dᷣπααᷣνρνιν dν τα το⁵απμά̈ν a dιπmιστμυν dν αἀοdς, l 15„ιεν. Qui haec faciunt verba opponi possunt iis, qui quae tempore praeterito non fuisse certe sciunt, quasi vera edunt, particula ν omissa eo consilio, ut vividius res percipiantur, velut in Eur. Hec. 1113 ϑ 2em ouy] ugyovue sOντυαης 76,μεκν α‿ανμηνν ³οσ⁶ε, †υρον πιααρκενάν οι μμειασωπα 5dε imοs. Eisi Agamemnon timore se non affectum esse dicturus est, tamen α⅜ν deest, ut quasi alius hominis quae foret animi condicio depingatur. Lycurg. 23 l ινοmm επαν scöyxarsn ͥfνς, ⁸αενρνιν αταν Tœισσσισραςριν νννν õ μιννια⁴2αᷣ τοοσmς ⁶υνννεμμαiντασ. Iοε⁵νμσά qdicit, quasi re vera fecisset, quod certe posse se, si viveret ille, credi vult. Interdum etiam certior dictionis causa cernitur, sicut in Eur. Ba. 1312. 10„ε̈ονανα ς] οες υρσισαςεαι μνεν ⁵εςοοσνν τ σν ꝙτκαϑςοdiοxν ydo dsiæy slν⁵ανε, ubi propter deεix»v vocem particula ommissa est:»dignus erat, qui

¹) Ind. lect. Marb. hib. 1869.