certa condicio apposita idem valet atque-et det eyonydoε αrnöõo«; et G 261 sqq. a2ld„α Trdαm ρονμανννεμς rae dνdρς 263 Irανςꝙντν αἀ̈άντι⁴οσνν ετιννιτοαemꝛ, o? as zd½e rοινσάαηιτμάꝛĩναα νοοσ dϑμμοαον πτοέιι⁴ιαια.— dαοον τπμο⁴•ςιμ⁵ιοο sententiam praebent eandem atque st 5αμοαιοσ τπτοι‿αεκαμοσςσ( Sysνεαο.⸗

Apparet de quibus rebus nisi dubie optativi ratione iudicari nequeat, plurimas esse praesentes sive futuras, quae contra indicativo certae proferantur plerasque esse praeter- itas. Neque vero quidquam impedit, quin rerum potestas ad praeteritum quoque tempus pertineat, velut E 388.,ꝓ6dοσιωο germanice»hätte umkommen können.«& 128 zardsts, „hätte ihn vielleicht gespannt.« cf. etiam 7 223, 429, E 85. Sed etsi haec dicendi subtilitas post Homerum evanuit, tamen iudicandum non est, duas illas structuras ita in unam confluxisse, ut indicativus suam ipsius vim perderet; sed optativi ratione ad res praeteritas depingendas scriptores carere potuerunt, cum circumscribendi facultas daretur.

Ad vertendum autem illud, de quo dixi, praeteritum Germanos, utpote qui in dicendo coloris potentialis maxime sint diligentes, verbo auxiliari»können« uti posse, perspicitur, sed verendum ne quid nostrae ipsius linguae falso in Graecam transferamus. Quod quamvis Kuehnerus ¹) non male exposuerit:»Im Griechischen wird das Satzverhältnis als ein factisches aufgefasst, und alν deutet nur an, dass etwas nicht schlechtweg, sondern unter gewissen Umständen geschah« tamen in errore versatur, qui d 546 ²) s particulam tuendam putaverit. Etenim quod Leop. Schmidt), vir doctissimus de praeteriti in enuntiatis condicionalibus vi docuit, omnino valere contendo»res proponi, quae non tam ludibrio sumantur quam cum rei veritate aperte puguent.« Quare terminus ille, quo indicativum sive indicativi usum appellant potentialem, prorsus reiiciendus est atque solus optativi potentialis terminus retinendus. Itaque iam demonstrasse me duco consuetudinem Homericam in enuntiatis irrealibus, quae vocantur, re vera a sermone poetae illius car- minibus posteriore non differre.

Sed erunt, qui de vi et origine usus quae dixi negent, duo potissimum quae adhuc praetermisi, sententiarum genera respicientes. Primum quidem illa Homeri carminum exempla, quae in protasi tempus secundum, in apodosi primum exhibent, consideranda mihi sunt, qualia saepe inveniuntur, velut

98 A1G0Gα, εαι mππσινα τoi τι ππαάνηνmσ ⁶ςμ ⁸&νς Odναsνς Erros s υωQο⸗⁷ϑποοστπσαει εμεκιεεεαςεν x. x. 1.

cf. 9 328, 763, 5 70, e 240, ¹ 216, 315,» 98, x 359, 4A 39, 280, 290, 389, 394, 503, 4 160,

1) par. 392. a 4.— 2) Sed etiam quod Bekkerus coniecit x non prorsus placet: sententia enim est: aut vivit Aegisthus(Geνπν), aut mortuus est(ærezvev). si quidem vivit, tibi licet eum interficere, si mortuus est, sepulcrum reperire; itaque rectius legi puto:„i ⁸& εᷣ uνοα*† udν Oocoriε nreyer eopddueyos on, de ver zdᷣpo dvrioijociς, ita ut ey et uw alterum alterius locum suscipiat et vaxõοα oOptativo deντεεοανωασσ par pari opponatur; sed vereor, ne nimia sit mutatio.

3) index lect. acad. Marb. hib. 1869. p. 8. 8