invidiam quidem modo fuga conceptam delere audeat, i. e. optativo damnum, quod repelli potest, praeterito autem, quod non iam potest, hoc loco indicatur.

Quid iam dicam de ¹ 126 et 1307 126 0OMd'&eν⁴m˙εςα έν ενιι τεᷣετονες, o?*⁸ de᷑‿ιμιέιν ṽ̃œc euðeεᷣμν⁵ x. x. 1. 129 sq.&νρεμα εmττν mαἀ ι ννηυννσιν mττεμαισι σ‿σmν ε 6&bν xαœlν νυον εσνιμιεμννννννεαυάαανμ⁴μωυπτο.

Cur non in utroque versu optativus, cur eodem fere sensu(130) indicativus ad- hibetur? An certa causa non cernitur? Res quidem haec est: v. 126 omnino potestas signi- ficatur: non insunt navium aedificandarum periti, sed inter 129 et 130 sententia oppressa est, sed mente explenda: ⁴εν uνν τπννεει τνςσ τπααά☚☛ιηνινν τπνν τννσον sdοmνπσο: si qui navibus ad insulam advecti essent, hi terram colendam curassent. Quod autem Aken ¹) in lingua ipsis Homeri carminibus recentiore idem valere posse optativum atque indicativum existimat spectans Xen. Mem. I. 4. 11 El ονμιέςσοιισιι meεοiwÿRH νϑρσσππĩ⁷&ovriCelν, odx dν φsso 1oirν απν; falso ex Socratis verbis Erreur' odx is, ois; sententiam irrealem esse conclusit; nam ipse Socrates, si ita intellexisset, certe non quaesiisset, quid re vera Aristodemus de diis cogitaret; sed propterea quod ille dubia dicendi ratione usus est, Socrates non quaerere non potuit. Neglexit praeterea Aken verba esse sententiae secundariae pendentis ex: Euyag 1091, örz, merito, quod postea videbimus, nihil huic rei momenti tribuens. Conferenda sunt verba cum Xen. Hell. II. 3. 56, ubi post oluαεeter particulam dy lapsu calami in mss. omissam esse puto.

Infitiari igitur videor utramque rationem inter se confundi posse? Sane. Neque tamen minus exempla apud Homerum inveniuntur, quibus indicativus optativi quasi partes suscipiat— sed in solis verbis putandi, sentiendi, animi affectus, similium de secunda vel tertia persona fieri moneo.

Quod quidem minime mirandum est, cum de cogitatione animique affectu, quibus quaque de re oblata alii uti nobis videntur, modo certius modo cautius iudicari liceat. Sed res exemplis iam probanda mihi erit.

F 37 sq. ³„αοσν,*ον σε αννεα dειεςνηπιιαάνo &Sœσεν, xi ν ⁴μιs Ley XeL arsgevcg.

Indicativus indicat, quid ipse Eumaius simili condicione iudicaverit, rem vituperatione dignum esse. Etiam 7 421, I1 638, 1 418, 1 211, 7 333,„ 47, 61. 90 indicativus ita ponitur, ut vix ab optativi vi differat. Nihilo autem minus his quoque locis negatio exprimitur, minoris quidem momenti, quae ad sententiarum connexum supervacanea fere eo consilio videtur adhiberi, ut sermonis color augeatur. cf. Arist. Ran. 1022 6—ϑsεα.φηιαμν TTς dνν τιςι σ⁷ 1ςο ddöοos stri.

Neque opinionem nostram frangi locis, quales 184, 0 263 inveniuntur, facile intellegitur, nam 2 84 2ννρσ*ν Aνντν˙ονο ν d⁴ιοε&Eꝝσνσο μιου— auοs adiectivo

1) Grundzüge par. 204.