Aufsatz 
De modo irreali, qui vocatur / [Wilhelm Wilhelmi]
Entstehung
Einzelbild herunterladen

demonstrativam particulae tribuunt significationem, in illam, quamvis negent, recidant necesse est doctrinam Hermanni ¹), viri doctissimi atque spectatissimi, qua particula semper referenda sit ad condicionem sive appositam sive omissam et mente cogitatam. Qua in re multum profecerunt Baeumlein et qui eum defendit Leop. Schmidt ²) ²), quod inlis vinculis particulam solverunt. Baeumlein p. 53 haec docet:-Das ist es, worauf wir bei der Partikel& dringen zu müssen glauben, dass sie eine selbständige Bedeutung habe, nicht bloss die Bestimmung, auf ein correspondirendes zweites Glied hinzuweisen, dass der Satz, dem sie angehört, nicht nothwendig ein fragmentarischer sei, dass er in sich vollständig, ein Ganzes sein könne.« Ipsam vocabuli notionem reperire destitit, sed doctissime id potius egit, ut vim circumscriberet usumque depingeret. Quam penitus nihilo secius illud Hermanni praeceptum in hominum doctorum animis defixum sit, ex Grummii*) libello cernitur, ubi de enuntiatis optativis loquitur:»Nicht die Optativsätze selbst vertreten den Vordersatz, sondern ihr Inhalt ist vor dem folgenden Satze als hypothetischer Vordersatz wieder zu ergänzen«, quasi optatio ipsa non simul alius rei condicionem continere possit. Etiam Kuehneruss) in nova libri utilissimi editione errorem retinuit.

Verum si quaeritur, quaenam vera particulae insita sit notio, quae ad alios dicendi modos se accommodet, ab aliis abhorreat, mihi Langii probatur opinio, qua Hermanni sententia non tam tollitur, quam corrigitur, cum condicionem quidem indicari praeceperit sed indefinitam, quo factum est, ut ipse, quam Baeumleinius liberam ostendit vocabuli naturam servaret. Die Partikelé) st p. 42.»xe weist nicht zurück, wie 7, sondern deutet als indefinite Partikel das Vorhandensein unbekannter Bedingungen an.«

Eiusmodi autem vocabuli notio et optativo et coniunctivo modo, qui quidem praedicando inserviunt, facile coniungitur, ita ut ipsa modorum vis accuratius definiatur. Intellegi quoque potest, cur part. nunquam eis verbi formis addatur, quibus voluntatis significatio inest. Nihil scilicet est, quod impediat, quin certa condicio his iungatur, sed incerta, opinor, ab iis enuntiatis, quae certam sive directam Puxic dαανεασιν indicent, aliena est.

Qualis autem cum indicativo praeteriti sit consociatio, recte iam Apollonius in synt. III. c. 6 docuit: xsyovræ νν προαρνιάυαϑιάυν σιν³εμοσ ναάεν ϑde; attamen minus accurate pergit εροααμεανωυν αάτ is τ dνυνυπασανα sine dubio existimans potestatis notione cum praeterito coniuncta res negari(αeιπαιοεκνςνισ), velut sdurdαιννν πtοεεααν idem valeret

1) de particula&» libr. IV. Lpz. 1831. p. 6.

2) Iud lect. Marb. hib. 1869. de omissa apud optativum et coni. ν particula.

3) Ind. lect. Marburg. aest. 1870. de tractandae syntaxis graec. ratione commentatio. 4) Homerische Miscellen, Gera. Progr. 1879.

5) Kuehner par. 392a.

6) in Abhandl. d. K. S. Ges. d. Wiss. Leipz. 1872. p. 42. aliis locis.